สวัสดีครับ ผมเป็นเด็กม.5 บ้านแตก ใจมีปมร้อยแปดพันเก้า มีแม่ทำงานหาเงินจ่ายค่าบ้านคนเดียวและต้องหาเงินช่วยพี่คนกลาง ส่วนผมลูกคนเล็กรับจ้างทำการบ้านในโรงเรียนที่โดนกดราคาอยู่อย่างนั้น พอลูกค้าบิดไม่จ่าย จ่ายไม่ครบก็ฟ้องใครไม่ได้ ได้แต่ไม่รับงานคนนั้น แม้จะทำงานรับจ้างทำความสะอาดแต่ก็มีมาไม่บ่อย เนื่องจากไม่ค่อยมีใครอยากจ้างเด็ก เพราะที่ผมอยู่พม่าเยอะมากพวกเขาทำงานได้ดีกว่ามาก รวมถึงค่าครองชีพที่สูงกว่าที่อื่นแต่ค่าแรงเท่ามด
ชีวิตในโรงเรียน ถือว่าอยู่ห้องดีแต่เพื่อนถ้าไม่เกเรจนครูร้องไห้เพราะเด็กไม่ให้เกียรติ ก็เป็นสภาไปแล้ว2ใน3จนไม่มีเวลากับการเรียน ไม่มีความสามัคคี เรียนดีจนเห็นแก่ตัวกันเองจนผมก็กลัวแล้ว มีเด็กห้องอื่นมาเอาเปรียบแล้วครูไม่สู้ให้ยิ่งแล้วใหญ่มั่วแต่ประนีประนอมจนห้องตัวเองเสียเปรียนอยู่ร่ำไป
จะทุนก็ไม่ได้เพราะไม่ตรงเกณฑ์ที่โรงเรียนกำหนดเพราะแม่ทำงาน มีบ้าน และยังมีคนที่บ้านจนกว่านี้อีกมาก
แค่อยู่ห้องต้นงานที่ครูสั่งเยอะมากยังต้องทำกิจกรรมไม่ขาด วันเสาร์อาทิตย์บ้างครั้งก็ต้องมาโรงเรียน งานกลุ่มงานคู่แทบรับทำคนเดียว มักเจอคนเงินไม่มี ความคิดเห็นไม่ได้ ไม่ช่วยทำ เวลาไม่ตรงฯ พอจะจับกลุ่มที่คนมันทำงานจริงก็มักมีเรื่องความสัมพันธ์แทรกตลอด คนนี้กับคนนั้นไม่ชอบกันจนต้องกลุ่มแตกทุกทีไป
แล้วช่วงหลังมานี้ผมเองก็เริ่มอ่อนแอขึ้น ทำงานได้น้อยลงหรือไม่เร็วเท่าแต่ก่อน ไข้ง่ายขึ้น แม้จะมีเทคโนโลยีมาช่วยก็ไม่ต่างอะไรกับดาบสองคมที่มีคนจ้างแต่โดนขอลดจนไม่มีใครมาจ้างเพราะมันลดจนแทบเท่าทุนไม่มีกำไร
ถึงแม้ผมจะมีเพื่อนดีที่รวยและพร้อมช่วยเสมอแต่ผมก็เกรงใจ และไม่อยากเป็นหนี้ชีวิตใครครับ
*ปล ผมเป็นผู้หญิงมีแฟนนะแต่แฟนก็ช่วยได้เท่าที่เขาช่วยได้
ผมเลยอยากหาแนวทางการใช้ชีวิตแบบไม่คิดสั้นไปก่อนหรืออย่างมากอนาคตก็มีชีวิตที่สุขภาพไม่เสียทั้งร่างกายและจิตใจมากจนเกินไป
ฮาวทูมีชีวิต
ชีวิตในโรงเรียน ถือว่าอยู่ห้องดีแต่เพื่อนถ้าไม่เกเรจนครูร้องไห้เพราะเด็กไม่ให้เกียรติ ก็เป็นสภาไปแล้ว2ใน3จนไม่มีเวลากับการเรียน ไม่มีความสามัคคี เรียนดีจนเห็นแก่ตัวกันเองจนผมก็กลัวแล้ว มีเด็กห้องอื่นมาเอาเปรียบแล้วครูไม่สู้ให้ยิ่งแล้วใหญ่มั่วแต่ประนีประนอมจนห้องตัวเองเสียเปรียนอยู่ร่ำไป
จะทุนก็ไม่ได้เพราะไม่ตรงเกณฑ์ที่โรงเรียนกำหนดเพราะแม่ทำงาน มีบ้าน และยังมีคนที่บ้านจนกว่านี้อีกมาก
แค่อยู่ห้องต้นงานที่ครูสั่งเยอะมากยังต้องทำกิจกรรมไม่ขาด วันเสาร์อาทิตย์บ้างครั้งก็ต้องมาโรงเรียน งานกลุ่มงานคู่แทบรับทำคนเดียว มักเจอคนเงินไม่มี ความคิดเห็นไม่ได้ ไม่ช่วยทำ เวลาไม่ตรงฯ พอจะจับกลุ่มที่คนมันทำงานจริงก็มักมีเรื่องความสัมพันธ์แทรกตลอด คนนี้กับคนนั้นไม่ชอบกันจนต้องกลุ่มแตกทุกทีไป
แล้วช่วงหลังมานี้ผมเองก็เริ่มอ่อนแอขึ้น ทำงานได้น้อยลงหรือไม่เร็วเท่าแต่ก่อน ไข้ง่ายขึ้น แม้จะมีเทคโนโลยีมาช่วยก็ไม่ต่างอะไรกับดาบสองคมที่มีคนจ้างแต่โดนขอลดจนไม่มีใครมาจ้างเพราะมันลดจนแทบเท่าทุนไม่มีกำไร
ถึงแม้ผมจะมีเพื่อนดีที่รวยและพร้อมช่วยเสมอแต่ผมก็เกรงใจ และไม่อยากเป็นหนี้ชีวิตใครครับ
*ปล ผมเป็นผู้หญิงมีแฟนนะแต่แฟนก็ช่วยได้เท่าที่เขาช่วยได้
ผมเลยอยากหาแนวทางการใช้ชีวิตแบบไม่คิดสั้นไปก่อนหรืออย่างมากอนาคตก็มีชีวิตที่สุขภาพไม่เสียทั้งร่างกายและจิตใจมากจนเกินไป