สวัสดีค่ะ หนูมีเรื่องอยากระบายและขอคำแนะนำจากพี่ๆค่ะ
หนูอาจจะเล่าไม่เก่งมากขออภัยนะคะ
คือหนูมีเรียนพิเศษกับครูดนตรีผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ประถมเลย แต่เรื่องเนี่ยเพิ่งเกิดตอนหนูอายุ14ค่ะ หนูขอตั้งชื่อครูคนนี้ว่าครูa นะคะ ครูaเป็นครูที่เก่งอยู่เป็นที่รู้จักของครูหลายคนเขาอายุมากกว่าพ่อแม่หนู ตอนนั้นมันมีหลายเหตุการณ์มาก เขาลูกหลังหนูจากไหล่ลงมา หนูไม่ชอบให้คนแตะตัวเท่าไหร่ ไปบอกคุณแม่ แม่บอกว่าปกติครูกับลูกศิษย์ หลังจากนั้นมีการแตะเนื้อต้องตัวมากขึ้นมากขึ้น มีครั้งนึกที่หนูแบบตัดสินใจจะไปบอกแม่ตรงๆอีกครั้งว่าไม่เรียนแล้ว ครูเขาเอามือหนูไปจับ ไปลูบ พอหนูดึงออกเขาตั้งคำว่าดึงออกทำไม แม่ไม่เชื่อและบอกว่าเราคิดมากไป แต่สุดท้ายหนูยืนยันจะออกให้ได้ แม่ด่าหนูที่เปลืองเงินค่าเรียนเขาแล้วไม่ทำให้เต็มที่ ต่อมาตอนนี้หนูอายุ15แล้ว มีเรื่องนี้วนมาให้คิดอีกรอบ บอกว่าทำไมไม่ปกป้องตัวเองเองหล่ะตั้งแต่ตอนนั้น หนูบอกว่าหนูเพิ่งรู้เพราะตอนแรกๆแม่ก็บอกว่าครูจับลูกศิษย์ปกติ แม่บอกว่าขนาดตัวเองยังเพิ่งรู้แล้วแม่จะรู้ได้ไง แม่คงลืมคิดว่าเด็กอายุแค่14จะเก่งได้แค่ไหนกันถ้าไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ หนูรู้สึกว่าอาจจะเพราะเค้ารู้ว่าเค้าไม่เชื่อหนูทั้งยังว่าหนูในตอนนั้นมันทำให้เขารู้สึกว่าปกป้องหนูไม่ได้ เราทะเลาะกันค่ะ หลังจากทะเลาะเสร็จเขา เขาบอกว่าไม่ต้องพูดถึงอีก ให้โอกาศเราได้เริ่มต้นใหม่
เรื่องของหนูอาจไม่ใช่การแตะต้องตัวมากมาย แต่เขาไม่เคยทำเรื่องความยินยอม หนูอาจจะคิดมากคิดไปเองรึป่าว จริงๆเจตนาเขาอาจไม่ใช่เรื่องแบบนั้น แต่ถ้าหนูรู้สึกไม่โอเคเองหล่ะ อันนี้หนูผิดรึป่าว จริงๆที่รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การโดนทำแบบนั้นแต่คือการที่หนูรู้สึกแย่ขนาดนี้กลับกลายเป็นเรื่องที่หนูผิด เป็นเรื่องเศร้าที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆคอยเห็นใจมากกว่าค่ะ หนูหวังว่าหลังจากนี้จะเก่งขึ้นอีก จะได้ไม่ต้องลำบากชีวิตใครมากเท่าตอนนี้ค่ะ
ทุกคนคิดเห็นยังไงมาแชร์กันค่ะ
หนูโดนลวนลามตอนอายุ14แล้วแม่โทษว่าเพราะหนูไม่ปกป้องตัวเอง
หนูอาจจะเล่าไม่เก่งมากขออภัยนะคะ
คือหนูมีเรียนพิเศษกับครูดนตรีผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ประถมเลย แต่เรื่องเนี่ยเพิ่งเกิดตอนหนูอายุ14ค่ะ หนูขอตั้งชื่อครูคนนี้ว่าครูa นะคะ ครูaเป็นครูที่เก่งอยู่เป็นที่รู้จักของครูหลายคนเขาอายุมากกว่าพ่อแม่หนู ตอนนั้นมันมีหลายเหตุการณ์มาก เขาลูกหลังหนูจากไหล่ลงมา หนูไม่ชอบให้คนแตะตัวเท่าไหร่ ไปบอกคุณแม่ แม่บอกว่าปกติครูกับลูกศิษย์ หลังจากนั้นมีการแตะเนื้อต้องตัวมากขึ้นมากขึ้น มีครั้งนึกที่หนูแบบตัดสินใจจะไปบอกแม่ตรงๆอีกครั้งว่าไม่เรียนแล้ว ครูเขาเอามือหนูไปจับ ไปลูบ พอหนูดึงออกเขาตั้งคำว่าดึงออกทำไม แม่ไม่เชื่อและบอกว่าเราคิดมากไป แต่สุดท้ายหนูยืนยันจะออกให้ได้ แม่ด่าหนูที่เปลืองเงินค่าเรียนเขาแล้วไม่ทำให้เต็มที่ ต่อมาตอนนี้หนูอายุ15แล้ว มีเรื่องนี้วนมาให้คิดอีกรอบ บอกว่าทำไมไม่ปกป้องตัวเองเองหล่ะตั้งแต่ตอนนั้น หนูบอกว่าหนูเพิ่งรู้เพราะตอนแรกๆแม่ก็บอกว่าครูจับลูกศิษย์ปกติ แม่บอกว่าขนาดตัวเองยังเพิ่งรู้แล้วแม่จะรู้ได้ไง แม่คงลืมคิดว่าเด็กอายุแค่14จะเก่งได้แค่ไหนกันถ้าไม่มีคนคอยอยู่ข้างๆ หนูรู้สึกว่าอาจจะเพราะเค้ารู้ว่าเค้าไม่เชื่อหนูทั้งยังว่าหนูในตอนนั้นมันทำให้เขารู้สึกว่าปกป้องหนูไม่ได้ เราทะเลาะกันค่ะ หลังจากทะเลาะเสร็จเขา เขาบอกว่าไม่ต้องพูดถึงอีก ให้โอกาศเราได้เริ่มต้นใหม่
เรื่องของหนูอาจไม่ใช่การแตะต้องตัวมากมาย แต่เขาไม่เคยทำเรื่องความยินยอม หนูอาจจะคิดมากคิดไปเองรึป่าว จริงๆเจตนาเขาอาจไม่ใช่เรื่องแบบนั้น แต่ถ้าหนูรู้สึกไม่โอเคเองหล่ะ อันนี้หนูผิดรึป่าว จริงๆที่รู้สึกแย่ที่สุดไม่ใช่การโดนทำแบบนั้นแต่คือการที่หนูรู้สึกแย่ขนาดนี้กลับกลายเป็นเรื่องที่หนูผิด เป็นเรื่องเศร้าที่ไม่มีใครอยู่ข้างๆคอยเห็นใจมากกว่าค่ะ หนูหวังว่าหลังจากนี้จะเก่งขึ้นอีก จะได้ไม่ต้องลำบากชีวิตใครมากเท่าตอนนี้ค่ะ
ทุกคนคิดเห็นยังไงมาแชร์กันค่ะ