เรารู้สึกว่าตัวเองเกลียดแม่ขึ้นทุกวัน จนเริ่มไม่รู้สึกว่ารัก ไม่อยากยุ่ง และอยากหนีเขาไปให้ไกลที่สุด

แม่เราเป็นคนอารมณ์ขึ้นลงง่าย เวลาเครียดหรือไม่พอใจ ก็มักจะเอามาลงกับเรา เอาภาระทางอารมณ์ของตัวเองมาใส่เรา ด่าเราด้วยคำพูดรุนแรงหลายต่อหลายครั้ง และเคยทำร้ายร่างกายเราในตอนที่เราอยู่ประถม

เขาไม่เคยอยู่ข้าง ๆ เราเลยสักครั้ง มีแต่ผลักไสเราไปสักที่ แล้วบอกให้เรายืนด้วยลำแข้งตัวเอง ทั้งที่เราอายุแค่ 14 ปี

ปัญหาครอบครัวหลายอย่างก็เริ่มจากวันที่เขาเลือกหนีและทิ้งครอบครัวไป ตั้งแต่วันนั้นชะตาชีวิตเราก็เปลี่ยนไปเยอะมาก เราต้องเจอกับปัญหากับคนในบ้านมากมาย ต้องเจอทั้งการถูกทำร้ายและถูกทำร้ายด้วยคำพูดรุนแรงซ้ำ ๆ ทุกวัน จนสุดท้ายมันกลายเป็นบาดแผลที่ติดอยู่กับเรา และส่งผลต่อสภาพจิตใจของเรามาจนถึงทุกวันนี้

เราเกลียดแม่มากจริงๆ ถ้าเป็นไปได้ เราไม่อยากเจอเขาอีกเลย ไม่อยากต้องเกิดมาใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่อยากต้องรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว ขอให้เขาไปไหนก็ไป และปล่อยเราไปใช้ชีวิตของเราเองสักที

ตอนนี้เรารู้แค่ว่า เราเหนื่อยกับการเป็นคนที่ต้องรับทุกอย่างจากเขามาตลอด และถ้าวันหนึ่งเรายังอยู่ถึงอายุ 18 เราก็ตั้งใจว่าจะตัดเขาออกจากชีวิต บล็อกทุกช่องทาง และไม่กลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

เราไม่รู้ว่าความรู้สึกเกลียดนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานแค่ไหน แต่ตอนนี้เราเกลียดจริง ๆ และเราแค่อยากระบายมันออกมาให้หมด เพราะเรารับมันมานานเกินไปแล้ว