โยมแม่ขอให้ลาสิกขา อยากได้คำแนะนำดีๆ

ก่อนอื่นเราขอเล่าเรื่องตั้งแต่ยังไม่ทันบวช เมื่อ11ปีที่แล้วเราทำงานอยู่โรงงานแห่งหนึ่งในชลบุรีอมตะนครเราจบช่างยนต์ เราใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ มีแฟนแต่ไม่มีลูก จุดเริ่มต้นที่ได้มาบวชเพราะวันหนึ่งอยู่ดีๆเรารู้สึกทุกข์ทางใจเป็นอย่างมากในวันนั้นเราไปทำงานกะดึก ด้วยความทุกข์ทางใจมีคำถามมากมายอยู่ในหัวเราจนน้ำตาเราไหลออกมาเองโดยไม่รู้ตัว บางครั้งก็ถามตัวเองว่ามนุษย์เกิดมาทำไม เกิดมาแล้วทำไมต้องมีความทุกข์ทั้งทางใจแล้วทางกายด้วย แล้วทำไมเราต้องเป็นทุกข์ขนาดนี้ (น้ำตาของเรายังไหลออกมาอยู่ในที่มืดๆที่หนึ่งในโรงงาน ตอนกลางคืน)ตัวเองเลยตอบตัวเองจากคำถามในหัวนั้นว่า เมื่อเรามีทุกข์หนทางของการพ้นทุกข์ก็ต้องย่อมมี ดังนั้นเราหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์หาคำว่า(ทางพ้นทุกข์) ไปเจอเทศหลวงพ่อชา สุภัทโท โดยที่เราไม่คิดว่าจะเป็นพระด้วยซ้ำ เราเปิดฟังแล้วฟังอีก และหาเทศกันอื่นของหลวงพ่อชาฟังจนหมดที่หลวงพ่อชาเทศไว้ เราไปเจอเทศหนึ่งที่ว่า(ถ้าไม่อยากตายก็อย่าเกิดสิเพราะตายมันมาแต่เกิด ร่วมถึงความทุกข์ทั้งหลายด้วยล้วนมาแต่เกิดทั้งสิ้น) ดังนั้นเราเลยอยากออกบวช เรามาบวชตอนอายุ29สายหลวงปู่หมั่นจนถึงทุกวันนี้11พรรษา โยมแม่ขอร้องให้เราลาสิกขาตั้งแต่พรรษา2มาจนถึง11พรรษาแม่เราก็ยังไม่ยอมลดละความพยายามที่จะให้เราสึก เราได้บอกโยมแม่ไปทุกอย่างทุกหนทางแล้วแต่โยมแม่ก็ยังไม่ยอมแม้กระทั่งเราบอกโยมแม่ว่า ถ้ามีทางสองแยกให้เราเลือกเดินไป ทางที่หนึ่งคือเดินไปเป็นฆาวาส ทางที่สองเดินไปแล้วตาย เราขอเลือกทางที่สองเดินไปแล้วตาย เพราะเราจะไปย้อนกลับไปจมอยู่บนกองกิเลสตัณหาอีกเด็ดขาด แม้จะพูดแบบไหนก็ตามโยมแม่ก็จะให้เราลาสิกขา โยนแม่เราทั้งร้องห่มร้องไห้ทุกครั้งที่บอกเราให้ลาสิกขาเมื่อได้คุยกันเรื่องอะไรก็ตาม ท่านมักจะหยิบยกเรื่องลาสิกขามา ทุกครั้งที่โยมแม่บอกให้เราลาสิกขาเรารู้สึกสลดสังเวชให้กับตัวเราเองทุกครั้งบางครั้งน้ำตาแห่งความสลดสังเวชก็ไหลมาเองมัน เพราะเราก็ยังไม่เจอสิ่งที่เราตามหาเลย เมื่อไปหาที่ภาวนาไปเจอพระด้วยกัน เราก็มักจะถามพระนั้นว่า พ่อแม่ท่านยังมีชีวิตอยู่ไหม โยมพ่อโยมแม่ท่านได้เคยบอกให้ท่านลาสิกขาหรือไม่ คำตอบที่เราได้ ไม่เคยบอก มีแต่บอกอย่าลาสิกขาออกมา ตั้งแต่เราเคยถามพระเหมือนกันมาไม่รู้กี่รูปกี่นามแล้ว ยังไม่เคยเจอโยมพ่อโยมแม่ให้ลาสิกขาเลยแม้แต่รูปเดียว ที่เราถามไม่ใช่อะไรหรอกถ้ามีแบบเราเราจะนำมาใช้กับโยมแม่เรา เราเคยบอกโยมแม่ก่อนบวชด้วยซ้ำว่า ถ้าได้บวชแล้วจะไม่สึก ท่านคงคิดว่าเราพูดเล่นเพราะตอนนั้นท่านบอกว่าบวชอยู่วัดไม่เกินปี1เดียวก็เบื่อเดียวก็สึก ความรู้สึกของเราตอนนี้ให้คนเอามีดมาฟันคอเราให้ขาดยังง่ายกว่าให้เราลาสิกขา ถ้าเป็นคนอื่นบอกให้ลาสิกขาคงจะเฉยๆได้ แต่ด้วยความที่เป็นแม่บอกเรา เราเลยเป็นอย่างทุกวันนี้ ทั้งๆที่เราไม่เคยทำผิดอะไรถึงขั้นต้องลาสิกขา เราเร่งความเพียรด้วยซ้ำ ทั้งอดอาหาร ทั้งอดนอน แทบเป็นแทบตาย ถ้าใครเคยเห็นประสบการณ์แบบนี้ หรือมีคำแนะนำดีๆให้เราหน่อย เรารู้สึกสลดสังเวชให้กับตัวเองมากๆเลยกับเรื่องนี้