รู้สึกว่าการโตขึ้นคือการเริ่มเลือกความสบายใจของตัวเองมากกว่าความคาดหวังของคนอื่น

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ค่อนข้างแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากค่ะ เวลาใครพูดอะไรนิดหน่อยก็เอากลับมาคิดอยู่หลายวัน
บางครั้งรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองไม่ได้ผิด แต่ก็ยังเป็นฝ่ายขอโทษเพราะไม่อยากให้เรื่องมันยืดเยื้อ
พออายุมากขึ้นกลับรู้สึกว่าเราไม่สามารถทำให้ทุกคนพอใจได้จริง ๆ ต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ยังมีวันที่ใครบางคนไม่ชอบเราอยู่ดี
เลยเริ่มหันมาให้ความสำคัญกับความรู้สึกตัวเองมากขึ้นค่ะ

ไม่ได้หมายความว่าจะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว แค่เริ่มรู้ว่าอะไรควรเก็บมาใส่ใจและอะไรควรปล่อยผ่าน
บางความสัมพันธ์เมื่อก่อนเราพยายามประคองแทบตาย แต่สุดท้ายพอหยุดวิ่งตามกลับพบว่ามันไม่ได้มีอะไรเหลืออยู่แล้ว
ตอนนี้เลยไม่ได้รู้สึกเสียดายเท่าเมื่อก่อน กลับรู้สึกโล่งด้วยซ้ำที่ไม่ต้องคอยกังวลว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไงกับเรา
ทุกวันนี้พยายามใช้ชีวิตแบบง่ายขึ้น กินข้าวให้อร่อย นอนให้พอ หาเวลาทำสิ่งที่ตัวเองชอบ
และอยู่กับคนที่อยู่ด้วยแล้วสบายใจมากกว่าอยู่กับคนที่ทำให้เราต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา

อีกอย่างที่เพิ่งเข้าใจคือชีวิตของแต่ละคนมีจังหวะไม่เหมือนกัน บางคนอายุเท่านี้มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวแล้ว
ในขณะที่บางคนยังค้นหาตัวเองอยู่ มันไม่ได้แปลว่าใครเก่งกว่าหรือใครล้มเหลวกว่าเลยค่ะ
เราเองก็ยังมีหลายอย่างที่อยากทำและหลายเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกเยอะ ตอนนี้เลยไม่อยากรีบใช้ชีวิตเพื่อให้ทันใครแล้ว
ขอแค่ค่อย ๆ ไปในทางของตัวเอง มีวันที่เหนื่อยก็พัก มีวันที่ไม่ไหวก็ยอมรับว่าไม่ไหว
แล้วค่อยเริ่มใหม่ในวันถัดไป แค่นี้ก็รู้สึกว่าชีวิตเบาลงกว่าเมื่อก่อนเยอะมากค่ะ