ผมเป็นเด็กฝึกงานทำไมผมต้องโดนอะไรเเบบนี้

สวัสดีครับผมเป็นนักศึกษาฝึกงานที่กำลังฝึกงานอยู่ที่ภูเก็ตที่โรงเเรมซึ่งผมก็ฝึกงานในครัวนี้ละครับเป็นตำเเหน่งเทรนนิ่งประจำอยู่ครัวร้อนผมเป็นเด็กที่ขยันนะช่วยพี่ๆพยายามเรียนรู้จักสิ่งต่างๆจากพี่ๆในที่ทำงานให้ได้มากที่สุดเเม้ผมจะเป็นคนที่เรียนรู้ช้าก็เถอะจนกระทั่งผมได้เจอกับเชฟใหญ่ได้ลองทำงานกับเเกได้ลองพูดคุยผมรู้สึกว่าเชฟคนนี้ทำตัวไม่น่าโอเคอย่างเเรงผมเป็นเเค่เด็กฝึกงานผมไม่อยากมีปัญหาผมก็เก็บเงียบมาตลอดเพราะส่วนใหญ่คนในครัวที่เป็นพนังงานประจำก็ไม่โอเคกับพฤติกรรมเชฟอย่างเเรงผมก็พยายามคิดบวกนะว่าเออเนี้ยเรามาฝึกงานเราไม่อยากมีปัญหากับใครซึ่งผมก็ทำงานของผมตามปกตินี่ละคับเเต่ผมไม่รู้ว่าเชฟเค้าไม่ชอบอะไรผมหรือป่าวเค้าชอบมามองหน้าผมเเล้วมองเเบบจ้องตาเเข็งใส่ผมผมทำตัวอ่อนน่อมถ่อมตนก็พยายามยิ้มให้เชฟละก็เดินไปทำงานต่อเเต่เหมือนเชฟเเกชอบมาด่าผมชอบมาพูดให้ผมหมดกำลังในการทำงานเพราะส่วนตัวผมผมเป็นโรคซึมเศร้าด้วยผมรู้ตัวเองนะว่าผมไม่เก่งผมช้าผมก็พยายามเรื่อยๆบางครั้งเชฟเเกก็ชอบพูดจาเเทงใจดำซึ่งอันนี้ผมมองข้ามได้นะเเต่ลึกๆผมเองก็เเอบเจ็บใจกับคำพูดเเกพอตัวเลยละคับผมก็ทำงานผมเข้าเรื่อยๆมา2เดือนเกือบๆ3เดือนได้ละครับ เเละมีครั้งนึงผมโดนเรียกเข้าไปคุยพร้อมกับเด็กฝึกงานใหม่ผมก็เข้าไปผมก็โดนด่าหลายๆอย่างเรื่องที่บางครั้งทำงานช้าไม่ได้ดั่งใจเค้าเเละผมจำออเดอร์ในโรงเเรมบางอันไม่ได้ซึ่งผมอ่ะจำได้บางอย่างเพราะ มันอยู่ในช่วงหน้า low ออเดอร์บางอย่างลูกค้าเค้าไม่ได้สั่งเลยผมก็ไม่รู้ว่าต้องทำไง ผมก็โดนด่ายาววมากผมยอมรับละว่าผมอาจจะไม่ละเอียดเอง เเต่มีคำๆนึงที่ผมได้ยินละทำผมเฟลมา "กูเกลียด" นี่หรอคำที่ควรออกมาจากหัวหน้าละพูดกับเด็กฝึกงานเเบบนี่ตอนนั้นผมเลิกงานเสร็จผมจำได้เลยผมเเบบคิดในใจ ผมเเย่ขนาดนั้นเลยหรอ ผมไม่ดีขนาดนั้นเลยหรอ ทำไมเเกต้องพูดเเรงเเบบนั้นด้วย เอาตรงๆคือผมเเทบไม่อยากกลับไปทำงานเลยผมเศร้ามากที่เเกพูดเเบบนั้นเพราะตอนผมมาผมมาด้วยรอยยิ้มเเต่ตอนนี้อ่ะผมรู้สึกหดหู่กับการทำงานมากผมโดนด่าทุกวันโดนด่าจนกลัวเชฟไปเลยผมเเบบกังวลว่าเห้ยวันนี้ผมมาผมจะโดนด่าเรื่องอะไรอีกผมจะโดนทำทำร้ายอะไรอีกไหมผมค่อนข้างท้อมากผมเลยขอเเกลากลับบ้านไปพบจิตเเพทย์เพราะผมรู้สึกว่าจิตใจผมตอนนั้นมันไม่สู้เเล้วมันอยากกลับไปที่บ้านมีคำนึงที่ทำให้ผมรู้ว่าเเกไม่เคยเเคร์ควาทรู้สึกใครเลย คำพูดเเกเหมือนกับคมมีดที่เคยเเทงบาดใจคนอื่น "เเค่นี้ต้องไปหาหมอเลยหรอ" เเกไม่เข้าใจมุมมองของคนที่โดนกระทำเลยเป้นประสบการ์ณฝึกงาน
ครั้งเเรกที่โครตโหดร้ายกับเด็กฝึกงานคนนึงมาก ผมทนไม่ไหวกับนิสัยเชฟเเกเลยย้ายกลับมาทำงานที่บ้าน ทุกวันนี้ที่ผมออกมา เเกก็ยังพูดฟิวเเบบว่าเนี้ยโดนด่าเเค่นี้ก็ออกเลยหรอ ผมจะบอกให้นะว่าผมเก็บกดมากกับคำพูดเเกมนทำให่ผมไม่มีกะจิตกะใจในการทำงานเลย
(สำหรับคนที่สงสัยทำไมไม่เเจ้งhrหรือผู้บริหารคนอื่นๆ ไอเชฟคนนี้มันเลียเเข้งเลียขาเก่งครับผมไม่สามารถเเม้จะบอกใครได้เลยผมได้เเต่เก็บไว้คนเดียวตลอด) เรื่องของผมมันมีเยอะกว่านี้ถ้าใครสงสัยอะไรผมพร้อมตอบครับผม ขอบคุณคับ