เกริ่นก่อนครับ:คบกับแฟนมา6-7ปีแล้ว แฟนค่อนข้างเป็นลูกคุณหนูนิดหน่อย แก้ปัญหาเองหรือรับแรงกดดันมากๆไม่ค่อยได้
.
จุดเริ่มต้น:ผมเลือกที่จะลาออกมาทำธุรกิจของตัวเองแบบเริ่มใหม่หมดเลย ทำให้ทำงานไม่เป็นเวลา เวลาว่างเหลือน้อย เงินก็ต้องใช้อย่างประหยัดเพราะธุรกิจก็ยังไม่มั่นคง แต่ผมก็มีความสุขกับการทำงานแบบนี้นะครับ บางวันทำงานที่ออฟฟิตจนดึกก็ไม่รู้สึกท้อแท้เลยครับ
.
แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้:
- เวลากลับห้องมาแล้วต้องอยู่กับแฟนจะรู้สึกเหนื่อยมากๆเลยครับ บางวันไม่อยากกลับห้อง อยากนอนอยู่ที่ออฟฟิตเลยด้วยซ้ำเพราะรู้สึกเหนื่อยน้อยกว่า
- รู้สึกว่าการพาแฟนไปเที่ยว เดินห้าง ดูหนัง เป็นหน้าที่ที่เราต้องทำ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่การพักผ่อนสำหรับเราเลย กลายเป็นว่าเราทำงานแล้วรู้สึกผ่อนคลายกว่าการไปเที่ยวซะด้วยซ้ำ
- หลายๆครั้งต้องเลื่อนนัดแฟนเพราะคาดการเวลาเสร็จงานหรือเวลาที่ใช้ในการเดินทางไม่ได้ รวมถึงต้องพาลูกค้าไปสังสรรค์ ก็รู้สึกผิดที่เลื่อนนัดแฟนเพื่อไปดื่ม แต่มันก็คืองาน ถ้าเพิ่มโอกาสให้ธุรกิจผมเติบโตได้ผมก็อยากทำ
- การกินที่ไม่เป็นเวลาและเน้นคุ้มค่าก็เป็นปัญหา
เราก็ไม่ถึงกับต้องประหยัดขนาดนั้น แต่มื้อเย็น300+ แทบทุกวันมันดูไม่เมคเซ็นต์สำหรับเรามากๆไปแล้ว
แถมบางวัน ถึงเราทำงานอยู่ที่ห้อง แต่งานมันเยอะจนไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน พอว่างกินข้าวช่วง3-4โมงเย็น(ก่อนแฟนเลิกงานไม่นาน) ก็กลายเป็นรู้สึกผิดเพราะนานๆทีจะได้อยู่ห้องตอนเย็น แต่ก็กินข้างพร้อมแฟนไม่ได้เพราะยังไม่หิวจากมื้อที่แล้ว
- ปัญหาหลายๆอย่างในชีวิตเขาเราต้องคอยช่วยอยู่เสมอ เช่น โดนกดดันที่ทำงานก็โทรมาร้องไห้ให้เราช่วยปลอบ ทั้งๆที่ลูกค้าและลูกน้องก็ต้องยืนรอเราคุยอยู่ตรงนั้น
- งานบ้านส่วนใหญ่เราจะได้ทำเพราะส่วนใหญ่เราเริ่มงานสาย หรือไม่ต้องรีบ ทำให้มีเวลาตากผ้า ล้างจาน เป็นต้น
.
คือตอนนี้กลายเป็นว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับแฟนทำให้เราเหนื่อยมากๆ มีใครเคยผ่านจุดแบบนี้มีคำแนะนำบ้างไหมครับ
รู้สึกว่าชีวิตคู่คือหน้าที่ คือหมดรักหรือเราแค่แบ่งเวลาไม่เป็น
.
จุดเริ่มต้น:ผมเลือกที่จะลาออกมาทำธุรกิจของตัวเองแบบเริ่มใหม่หมดเลย ทำให้ทำงานไม่เป็นเวลา เวลาว่างเหลือน้อย เงินก็ต้องใช้อย่างประหยัดเพราะธุรกิจก็ยังไม่มั่นคง แต่ผมก็มีความสุขกับการทำงานแบบนี้นะครับ บางวันทำงานที่ออฟฟิตจนดึกก็ไม่รู้สึกท้อแท้เลยครับ
.
แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้:
- เวลากลับห้องมาแล้วต้องอยู่กับแฟนจะรู้สึกเหนื่อยมากๆเลยครับ บางวันไม่อยากกลับห้อง อยากนอนอยู่ที่ออฟฟิตเลยด้วยซ้ำเพราะรู้สึกเหนื่อยน้อยกว่า
- รู้สึกว่าการพาแฟนไปเที่ยว เดินห้าง ดูหนัง เป็นหน้าที่ที่เราต้องทำ สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่การพักผ่อนสำหรับเราเลย กลายเป็นว่าเราทำงานแล้วรู้สึกผ่อนคลายกว่าการไปเที่ยวซะด้วยซ้ำ
- หลายๆครั้งต้องเลื่อนนัดแฟนเพราะคาดการเวลาเสร็จงานหรือเวลาที่ใช้ในการเดินทางไม่ได้ รวมถึงต้องพาลูกค้าไปสังสรรค์ ก็รู้สึกผิดที่เลื่อนนัดแฟนเพื่อไปดื่ม แต่มันก็คืองาน ถ้าเพิ่มโอกาสให้ธุรกิจผมเติบโตได้ผมก็อยากทำ
- การกินที่ไม่เป็นเวลาและเน้นคุ้มค่าก็เป็นปัญหา
เราก็ไม่ถึงกับต้องประหยัดขนาดนั้น แต่มื้อเย็น300+ แทบทุกวันมันดูไม่เมคเซ็นต์สำหรับเรามากๆไปแล้ว
แถมบางวัน ถึงเราทำงานอยู่ที่ห้อง แต่งานมันเยอะจนไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน พอว่างกินข้าวช่วง3-4โมงเย็น(ก่อนแฟนเลิกงานไม่นาน) ก็กลายเป็นรู้สึกผิดเพราะนานๆทีจะได้อยู่ห้องตอนเย็น แต่ก็กินข้างพร้อมแฟนไม่ได้เพราะยังไม่หิวจากมื้อที่แล้ว
- ปัญหาหลายๆอย่างในชีวิตเขาเราต้องคอยช่วยอยู่เสมอ เช่น โดนกดดันที่ทำงานก็โทรมาร้องไห้ให้เราช่วยปลอบ ทั้งๆที่ลูกค้าและลูกน้องก็ต้องยืนรอเราคุยอยู่ตรงนั้น
- งานบ้านส่วนใหญ่เราจะได้ทำเพราะส่วนใหญ่เราเริ่มงานสาย หรือไม่ต้องรีบ ทำให้มีเวลาตากผ้า ล้างจาน เป็นต้น
.
คือตอนนี้กลายเป็นว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับแฟนทำให้เราเหนื่อยมากๆ มีใครเคยผ่านจุดแบบนี้มีคำแนะนำบ้างไหมครับ