วันที่ 26 กค 2569 เวลา ตี 1:24
รถผมประสบอุบัติเหตุ คนเมาขับรถพรุ่งออกมาจากซอยแบบไม่หักเลี้ยว ทำให้รถผมที่มาทางตรงเบรคไม่อยู่และชนเข้าทางฝั่งล้อหลังด้านขวาของรถคู่กรณี
จากเหตุการนี้ทำให้รถผมเสียหายหนักเพราะหน้ารถยุบถึงคานหน้า กันชนหน้าแตกทั้งหมดจนถึงกระโปรงหน้า แต่หม้อน้ำและแผงแอร์ยังปกติ
จากนั้นโทรเรียกประกันทั้งฝั่งผมและฝั่งคู่กรณีมาถึงที่เกิดเหตุ
ประกันฝั่งของผมคือไทยวิวัฒน์ ชั้น 1
และประกันฝั่งคู่กรณีคือชั้น 2
เนื่องจากเจรจาไม่ลงตัว ฝั่งคู่กรณีไม่ยอมรับว่าตนเป็นฝ่ายผิด เรื่องจึงไปจบที่โรงพัก
*ความเสียหายที่ผมไม่รู้สึกโอเคอย่างแรกคือ รถผมไม่สามารถขับต่อไปที่โรงพักได้ จึงต้องเสียค่ารถยกเองถึง 3500 บาท โดยที่ผมไม่ได้ยินดีที่จะจ่ายสักเท่าไหร่ แต่ทางประกันบอกกับผมว่าวันรุ่งขึ้นก็ไปเบิกคืนได้ ผมก็เชื่อทางฝั่งประกัน และต้องไปหาหยิบยืมมาเพื่อจ่ายค่ารถยกให้มันจบ แต่พอวันรุ่งขึ้นผมโทรเข้าบริษัทไทยวิวัฒน์เพื่อทำเรื่องเบิกคืน บริษัทให้คำตอบว่า ต้องรอจนกว่ารถจะซ่อมเสร็จถึงจะเบิกว่ารถยกคืนได้ เรื่องนี้มำให้ผมไม่ประทับใจอย่างมาก กับข้อมูลที่ผิดเพี้ยน เหมือนพูดให้ผมจ่ายๆ ให้หมดจบเรื่องไป แล้วหลังจากนี้จะยังไง ก็แล้วแต่ผม
มาต่อกับเรื่องคู่กรณี ร้อยเวรทำการสอบสวนและเป่าวัดแอลกอฮอลและพบว่าฝั่งนั้นมีปริมาณแอลกอฮอลสูงถึง 116 มิล แล้วตรวจสอบกล้องหน้ารถของผมและกล้องจารจรบริเวณที่เกิดเหตุ จนคู่กรณีดิ้นไม่หลุด และโดนข้อหาขับรถประมาท ตามใบบันทึกแจ้งความที่ผมได้มา
*ความเสียหายที่ผมไม่ประทับใจอีกครั้งเมื่อต้องนำรถเข้าอู่ซ่อมในเครือของไทยวิวัฒน์ที่อยู่ใกล้บ้าน อู่ทำการแจ้งว่ารถผมจะไม่ได้อะไหล่แท้ทั้งหมด จะเป็นแท้ถอดบ้าง อะไหล่เทียบบ้าง และต้องจ่ายค่าสารเหลวเองต่างหาก หากมีการถอดหม้อน้ำหรือเครื่องยนออกมาจากตัวรถ ซึ่งก็คือน้ำมันเครื่อง น้ำมันเกียร์ น้ำมันเบรค และน้ำยาหล่อเย็น พวกนี้ผมต้องจ่ายเองทั้งหมด ผมสงสัยมาตลอดว่าทำไม ผมต้องจ่ายเอง ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ผมเป็นฝ่ายถูกละเมิดนะครับ ถ้าเอาตามที่กฏหมายระบุไว้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็นั่นแหละผมทำอะไรได้อีก ตอนนี้รถผมต้องจอด และต้องขาดรายได้ในการใช้รถทำงาน ผมได้แต่ยอมรับและเซ็นเอกสาร และที่มันหนักเลยคือ อู่ให้ผมเซ็นสำเนาบัตรประชาชนพร้อมระบุว่า เข้าใจและรับทราบในการเบิกค่าขาดประโยชน์ได้ไม่เต็มตามจำนวนวันที่จอดซ่อม อู่ทำเหมือนผมไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องยอม พอผมไปเห็นสภาพรถแล้วยิ่งท้อแท้ และรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบ
และล่าสุดวันนี้ วันที่ 14 สิงหาคม 2569
ทางอู่แจ้งมาอีกว่า ต้องมีส่วนร่วมในค่าใช้จ่ายครั้งนี้ เพราะมีค่าอะไหล่ช่วงล่างต้องตัวรถเพิ่มเติมดังภาพนี้ครับ
จากเหตุการนี้ ผมยังสามารถเรียกร้องความเป็นธรรมอะไรจากตรงไหนได้อีกไหมครับ ผมรู้สึกว่า ทำไมผมต้องมารับผิดชอบกับสิ่งที่ผมไม่ได้เป็นผู้กระทำผิดใดๆ เลย ผมขับมาของผมดีๆ และต้องมาเจอคนไม่รับผิดชอบต่อสังคมแค่คนเดียวที่เห็นแก่ตัวมาก เมาแล้วยังขับรถแย่ๆ และไม่มีแม้แต่คำขอโทษหรือสีหน้าสลดให้เห็นแม้แต่น้อยเลย
อยากสอบถามคนเคยใช้ประกันชั้น 1 ของไทยวิวัฒน์ ว่าเราเป็นฝ่ายถูกแต่ทำไมเราต้องมาร่วมจ่ายค่าอะไหล่อีก 50% ด้วย
รถผมประสบอุบัติเหตุ คนเมาขับรถพรุ่งออกมาจากซอยแบบไม่หักเลี้ยว ทำให้รถผมที่มาทางตรงเบรคไม่อยู่และชนเข้าทางฝั่งล้อหลังด้านขวาของรถคู่กรณี
จากเหตุการนี้ทำให้รถผมเสียหายหนักเพราะหน้ารถยุบถึงคานหน้า กันชนหน้าแตกทั้งหมดจนถึงกระโปรงหน้า แต่หม้อน้ำและแผงแอร์ยังปกติ
จากนั้นโทรเรียกประกันทั้งฝั่งผมและฝั่งคู่กรณีมาถึงที่เกิดเหตุ
ประกันฝั่งของผมคือไทยวิวัฒน์ ชั้น 1
และประกันฝั่งคู่กรณีคือชั้น 2
เนื่องจากเจรจาไม่ลงตัว ฝั่งคู่กรณีไม่ยอมรับว่าตนเป็นฝ่ายผิด เรื่องจึงไปจบที่โรงพัก
*ความเสียหายที่ผมไม่รู้สึกโอเคอย่างแรกคือ รถผมไม่สามารถขับต่อไปที่โรงพักได้ จึงต้องเสียค่ารถยกเองถึง 3500 บาท โดยที่ผมไม่ได้ยินดีที่จะจ่ายสักเท่าไหร่ แต่ทางประกันบอกกับผมว่าวันรุ่งขึ้นก็ไปเบิกคืนได้ ผมก็เชื่อทางฝั่งประกัน และต้องไปหาหยิบยืมมาเพื่อจ่ายค่ารถยกให้มันจบ แต่พอวันรุ่งขึ้นผมโทรเข้าบริษัทไทยวิวัฒน์เพื่อทำเรื่องเบิกคืน บริษัทให้คำตอบว่า ต้องรอจนกว่ารถจะซ่อมเสร็จถึงจะเบิกว่ารถยกคืนได้ เรื่องนี้มำให้ผมไม่ประทับใจอย่างมาก กับข้อมูลที่ผิดเพี้ยน เหมือนพูดให้ผมจ่ายๆ ให้หมดจบเรื่องไป แล้วหลังจากนี้จะยังไง ก็แล้วแต่ผม
มาต่อกับเรื่องคู่กรณี ร้อยเวรทำการสอบสวนและเป่าวัดแอลกอฮอลและพบว่าฝั่งนั้นมีปริมาณแอลกอฮอลสูงถึง 116 มิล แล้วตรวจสอบกล้องหน้ารถของผมและกล้องจารจรบริเวณที่เกิดเหตุ จนคู่กรณีดิ้นไม่หลุด และโดนข้อหาขับรถประมาท ตามใบบันทึกแจ้งความที่ผมได้มา
*ความเสียหายที่ผมไม่ประทับใจอีกครั้งเมื่อต้องนำรถเข้าอู่ซ่อมในเครือของไทยวิวัฒน์ที่อยู่ใกล้บ้าน อู่ทำการแจ้งว่ารถผมจะไม่ได้อะไหล่แท้ทั้งหมด จะเป็นแท้ถอดบ้าง อะไหล่เทียบบ้าง และต้องจ่ายค่าสารเหลวเองต่างหาก หากมีการถอดหม้อน้ำหรือเครื่องยนออกมาจากตัวรถ ซึ่งก็คือน้ำมันเครื่อง น้ำมันเกียร์ น้ำมันเบรค และน้ำยาหล่อเย็น พวกนี้ผมต้องจ่ายเองทั้งหมด ผมสงสัยมาตลอดว่าทำไม ผมต้องจ่ายเอง ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ผมเป็นฝ่ายถูกละเมิดนะครับ ถ้าเอาตามที่กฏหมายระบุไว้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ก็นั่นแหละผมทำอะไรได้อีก ตอนนี้รถผมต้องจอด และต้องขาดรายได้ในการใช้รถทำงาน ผมได้แต่ยอมรับและเซ็นเอกสาร และที่มันหนักเลยคือ อู่ให้ผมเซ็นสำเนาบัตรประชาชนพร้อมระบุว่า เข้าใจและรับทราบในการเบิกค่าขาดประโยชน์ได้ไม่เต็มตามจำนวนวันที่จอดซ่อม อู่ทำเหมือนผมไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องยอม พอผมไปเห็นสภาพรถแล้วยิ่งท้อแท้ และรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบ
และล่าสุดวันนี้ วันที่ 14 สิงหาคม 2569
ทางอู่แจ้งมาอีกว่า ต้องมีส่วนร่วมในค่าใช้จ่ายครั้งนี้ เพราะมีค่าอะไหล่ช่วงล่างต้องตัวรถเพิ่มเติมดังภาพนี้ครับ
จากเหตุการนี้ ผมยังสามารถเรียกร้องความเป็นธรรมอะไรจากตรงไหนได้อีกไหมครับ ผมรู้สึกว่า ทำไมผมต้องมารับผิดชอบกับสิ่งที่ผมไม่ได้เป็นผู้กระทำผิดใดๆ เลย ผมขับมาของผมดีๆ และต้องมาเจอคนไม่รับผิดชอบต่อสังคมแค่คนเดียวที่เห็นแก่ตัวมาก เมาแล้วยังขับรถแย่ๆ และไม่มีแม้แต่คำขอโทษหรือสีหน้าสลดให้เห็นแม้แต่น้อยเลย