สวัสดีครับทุกคน วันนี้เราอยากมาขอระบายและชวนคุยเรื่องผู้ใหญ่ในบ้านหน่อยครับ ไม่รู้ว่ามีบ้านไหนกำลังเจอปัญหาแบบเดียวกันบ้างไหม…
ปกติแล้ว ทุกวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ บ้านเราจะมี "เวลาครอบครัว" ที่ชอบทำร่วมกัน นั่นคือการนั่งดูหนังหรือซีรีส์ยาวๆ สักเรื่องด้วยกันครับ ได้นั่งลุ้นไปพร้อมกัน ดูจบก็นั่งคุย นั่งวิเคราะห์ หรือถกกันเรื่องพล็อตเรื่อง มันเป็นช่วงเวลาเล็กๆ ที่อบอุ่นและเราเคยมองว่าเป็นเวลาคุณภาพของบ้านเรามากๆ
แต่เรื่องมันเริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่พ่อเริ่มเข้าวงการ "ละครแนวตั้ง / หนังจีนคุณธรรม / คลิปสั้นในมือถือ"
ช่วงแรกๆ ก็เห็นแกดูขำๆ ตอนว่างๆแต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าตอนนี้แก "ไม่สามารถนั่งดูหนังหรือซีรีส์ความยาวปกติได้อีกเลย"
ตอนนั่งดูหนังด้วยกัน ถ้าเจอช่วงจังหวะที่เป็นซีนอารมณ์ คุยกันยาวๆ หรือช่วงปูเรื่องที่ต้องใช้เวลา พ่อจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไถคลิปสั้นทันที
ถ้าเป็นหนังแนวสืบสวนหรือแนวลุ้นๆ ที่ต้องค่อยๆ เฉลย แกจะเริ่มหงุดหงิด แล้วขอให้กดข้ามไปดู "ตอนจบ" หรือฉากเฉลยเลย เพราะไม่อยากรอลุ้นแล้ว
กลายเป็นว่า จากกิจกรรมวันหยุดที่พวกเราเคยได้นั่งจ้องจอเดียวกัน หัวเราะและลุ้นไปด้วยกัน ตอนนี้กลายเป็นภาพที่ ต่างคนต่างนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง บรรยากาศอบอุ่นที่เคยมีทุกสัปดาห์มันหายไปเลยครับ
ยิ่งพอเราไปอ่านเจอบทความหรือจิตแพทย์พูดถึงเรื่องคลิปสั้นพวกนี้ว่ามันเหมือน "Junk Food ของสมอง" ที่ป้อนสารเคมีกระตุ้นความสะใจเร็วๆ ให้สมองตลอดเวลา จนทำให้สมาธิสั้นลงและทนรออะไรยาวๆ ไม่ได้ พอมาเห็นเคสพ่อตัวเองแล้วมันจริงยิ่งกว่าจริงเลยครับ
ยอมรับตามตรงว่าทั้งเซ็ง ทั้งเครียด และคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยดูหนังด้วยกันมากครับ ไม่รู้จะชวนแกปรับเปลี่ยนยังไงดี หรือมีวิธีไหนที่จะดึงสมาธิและความชินเดิมๆ ของผู้ใหญ่กลับมาได้บ้าง
มีบ้านไหนเจอสภาวะแบบนี้กับผู้ใหญ่ที่บ้านบ้างไหมครับ? แล้วจัดการหรือปรับตัวกันยังไงบ้าง มาแชร์กันได้นะครับ
พ่อใครติด "ละครแนวตั้ง/คลิปสั้น" จนไม่สามารถนั่งดูหนังยาวๆ กับครอบครัวได้อีกแล้วบ้างครับ?
ปกติแล้ว ทุกวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ บ้านเราจะมี "เวลาครอบครัว" ที่ชอบทำร่วมกัน นั่นคือการนั่งดูหนังหรือซีรีส์ยาวๆ สักเรื่องด้วยกันครับ ได้นั่งลุ้นไปพร้อมกัน ดูจบก็นั่งคุย นั่งวิเคราะห์ หรือถกกันเรื่องพล็อตเรื่อง มันเป็นช่วงเวลาเล็กๆ ที่อบอุ่นและเราเคยมองว่าเป็นเวลาคุณภาพของบ้านเรามากๆ
แต่เรื่องมันเริ่มเปลี่ยนไป ตั้งแต่พ่อเริ่มเข้าวงการ "ละครแนวตั้ง / หนังจีนคุณธรรม / คลิปสั้นในมือถือ"
ช่วงแรกๆ ก็เห็นแกดูขำๆ ตอนว่างๆแต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าตอนนี้แก "ไม่สามารถนั่งดูหนังหรือซีรีส์ความยาวปกติได้อีกเลย"
ตอนนั่งดูหนังด้วยกัน ถ้าเจอช่วงจังหวะที่เป็นซีนอารมณ์ คุยกันยาวๆ หรือช่วงปูเรื่องที่ต้องใช้เวลา พ่อจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไถคลิปสั้นทันที
ถ้าเป็นหนังแนวสืบสวนหรือแนวลุ้นๆ ที่ต้องค่อยๆ เฉลย แกจะเริ่มหงุดหงิด แล้วขอให้กดข้ามไปดู "ตอนจบ" หรือฉากเฉลยเลย เพราะไม่อยากรอลุ้นแล้ว
กลายเป็นว่า จากกิจกรรมวันหยุดที่พวกเราเคยได้นั่งจ้องจอเดียวกัน หัวเราะและลุ้นไปด้วยกัน ตอนนี้กลายเป็นภาพที่ ต่างคนต่างนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง บรรยากาศอบอุ่นที่เคยมีทุกสัปดาห์มันหายไปเลยครับ
ยิ่งพอเราไปอ่านเจอบทความหรือจิตแพทย์พูดถึงเรื่องคลิปสั้นพวกนี้ว่ามันเหมือน "Junk Food ของสมอง" ที่ป้อนสารเคมีกระตุ้นความสะใจเร็วๆ ให้สมองตลอดเวลา จนทำให้สมาธิสั้นลงและทนรออะไรยาวๆ ไม่ได้ พอมาเห็นเคสพ่อตัวเองแล้วมันจริงยิ่งกว่าจริงเลยครับ
ยอมรับตามตรงว่าทั้งเซ็ง ทั้งเครียด และคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ที่เคยดูหนังด้วยกันมากครับ ไม่รู้จะชวนแกปรับเปลี่ยนยังไงดี หรือมีวิธีไหนที่จะดึงสมาธิและความชินเดิมๆ ของผู้ใหญ่กลับมาได้บ้าง
มีบ้านไหนเจอสภาวะแบบนี้กับผู้ใหญ่ที่บ้านบ้างไหมครับ? แล้วจัดการหรือปรับตัวกันยังไงบ้าง มาแชร์กันได้นะครับ