สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูอายุ 23 ปี และเพิ่งเริ่มทำงานมาได้ประมาณ 3 เดือนค่ะ เงินเดือนประจำอยู่ที่ 25,000 บาท
เดือนแรกที่เริ่มทำงาน หนูได้รับเงินประมาณ 12,000 บาท เนื่องจากทำงานยังไม่เต็มเดือน ตอนนั้นหนูยังไม่ได้ให้เงินพ่อแม่ เพราะคิดว่าตัวเองก็มีค่าใช้จ่ายหลายอย่าง ทั้งค่าห้องประมาณ 5,000 บาท ค่าอาหาร และของใช้จิปาถะภายในห้อง ซึ่งเงินเดือนเดือนนั้นก็หมดไปกับค่าใช้จ่ายส่วนตัวเป็นหลัก
เดือนต่อมา หนูมี OT วันหยุด 2 วัน ทำให้รายได้รวมอยู่ที่ประมาณ 45,000 บาท พอเงินเดือนออก พ่อแม่ขอเงินหนู 20,000 บาท โดยก่อนหน้านี้แม่เคยขอให้หนูช่วยส่งเงินให้เดือนละ 4,500 บาท และหนูก็เคยตกลงว่าจะให้ประมาณนี้ หนูเลยคิดว่าการให้เงินก้อน 20,000 บาทครั้งนี้น่าจะถือว่าเป็นการช่วยล่วงหน้า และหนูจะไม่ต้องจ่ายเงินให้พ่อแม่ไปจนถึงสิ้นเดือนถัดไป
หลังจากให้พ่อแม่ไป 20,000 บาท หนูเหลือประมาณ 25,000 บาท หนูจ่ายค่าห้อง 5,000 บาท ค่ารถมอเตอร์ไซค์ประมาณ 3,000 บาท และมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกเล็กน้อย นอกจากนี้พ่อแม่ยังขอให้หนูช่วยจ่ายค่าของที่พวกเขาช้อปปิ้งอีกประมาณ 4,000 บาท ซึ่งหนูก็โอเคและช่วยจ่ายให้ หลังจากนั้นเงินที่เหลือหนูก็พยายามเก็บไว้
เดือนล่าสุด หนูมีรายได้ประมาณ 35,000 บาท แต่แม่ทักมาขอยืมเงินประมาณ 15,000 บาท หนูก็ตกลงให้ยืม แต่หนูบอกแม่ไว้ชัดเจนว่าอยากให้คืน โดยตกลงกันว่าแม่จะผ่อนคืนให้เดือนละ 5,000 บาท
หลังจากให้แม่ยืม 15,000 บาท หนูเหลือเงินประมาณ 20,000 บาท จากนั้นจ่ายค่าห้อง 5,000 บาท ค่ารถประมาณ 3,000 บาท และกันเงินไว้สำหรับค่าอาหารประมาณ 6,000 บาท ส่วนที่เหลือจึงค่อยเก็บเป็นเงินออม
จริง ๆ แล้วถ้านับรายได้ทั้งหมดที่หนูได้รับในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา หนูมีรายได้รวมเกือบ 100,000 บาท แต่ตอนนี้เงินที่หนูมีเก็บอยู่กับตัวเองจริง ๆ กลับเหลือเพียงประมาณ 10,000 บาทเท่านั้น ทำให้หนูเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจต้องกลับมาทบทวนเรื่องการจัดการเงินอย่างจริงจัง เพราะหนูทำงานหนักมาก แต่เงินที่ควรจะกลายเป็นเงินเก็บกลับเหลือไม่มากเท่าที่ควร
อีกเรื่องที่หนูกังวลมากคือเรื่อง กยศ. ค่ะ หนูเป็นคนที่กู้ กยศ. เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการเรียน และตอนนี้มียอดหนี้เกือบ 300,000 บาท ในขณะที่น้องของหนูไม่ได้กู้ กยศ. เพราะตอนนั้นพ่อแม่ไม่อนุญาตให้น้องกู้ ทำให้ในมุมหนึ่งหนูรู้สึกว่าหนูเองก็มีภาระหนี้ที่ต้องรับผิดชอบจากการเรียนของตัวเองอยู่แล้ว
หนูตั้งใจว่าในอีกประมาณ 2 ปีข้างหน้า อยากเก็บเงินก้อนประมาณ 100,000 บาทเอาไว้สำหรับนำไปชำระ กยศ. บางส่วน เพื่อช่วยลดภาระหนี้และทำให้สามารถจัดการหนี้ได้เร็วขึ้น นอกจากนี้หนูก็อยากมีเงินสำรองฉุกเฉินของตัวเองด้วย เพราะถ้าเกิดตกงาน รถเสีย หรือมีค่าใช้จ่ายจำเป็นขึ้นมา หนูไม่อยากต้องไปยืมเงินคนอื่น
แต่ช่วงนี้หนูเริ่มรู้สึกว่าการช่วยพ่อแม่เดือนละ 4,500 บาท รวมถึงการให้เงินก้อนและให้ยืมเงินเพิ่มเติม อาจกลายเป็นภาระระยะยาวสำหรับหนู เพราะหนูเองก็ยังมีค่าใช้จ่ายส่วนตัว มีค่าห้อง ค่ารถ ค่าอาหาร มีหนี้ กยศ. เกือบ 300,000 บาท และยังแทบไม่มีเงินเก็บเป็นของตัวเองเลย
สิ่งที่หนูกังวลมากที่สุดคือ กลัวว่าพ่อแม่จะยืมเงินหนูไปเรื่อย ๆ แล้วสุดท้ายไม่คืนค่ะ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่หนูยังรับจ้างหรือทำงานพาร์ทไทม์ เคยมีช่วงหนึ่งที่หนูได้เงินมาเป็นก้อนประมาณ 5,000–6,000 บาท พ่อกับแม่ก็ขอยืมไป และสุดท้ายก็ไม่เคยคืน จนถ้ารวม ๆ เงินที่เคยให้ยืมไปก็น่าจะเป็นหลักหมื่นบาทแล้ว แต่พ่อแม่ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องคืนเงินหรือสนใจเรื่องนี้เลย
หนูรู้สึกอีกอย่างคือ เวลาน้องหนูให้เงินหรือมีเรื่องเกี่ยวกับเงิน พ่อแม่มักจะพยายามคืนให้น้อง แต่พอเป็นเงินของหนู กลับเหมือนจะปล่อยผ่านหรือทำเป็นไม่สนใจ ทำให้หนูรู้สึกไม่ค่อยดีและไม่รู้ว่าควรจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร
ในขณะเดียวกัน หนูทำงานค่อนข้างหนักค่ะ ทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์ เวลาเข้างานประมาณ 7 โมงเช้าถึง 1 ทุ่ม แต่หนูต้องไปถึงโรงงานประมาณ 6 โมงครึ่งเพราะต้องนั่งรถบริษัท ทำให้ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 และกว่าจะกลับถึงห้องก็ประมาณ 2 ทุ่ม บางวันรถติดมากก็เกือบ 3 ทุ่ม
หนูเลยเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองทำงานหนักมาก แต่กลับแทบไม่ได้ใช้เงินของตัวเองเลย บางครั้งแม้แต่วันหยุดก็ยังต้องมานั่งคิดว่า เดือนนี้เงินค่าอาหารจะพอไหม จะมีเงินเหลือหรือเปล่า หรือถ้ามีค่าใช้จ่ายฉุกเฉินขึ้นมาจะทำอย่างไร ทั้งที่หนูก็อยากมีเงินเก็บและอยากสร้างเงินสำรองฉุกเฉินของตัวเองเหมือนกัน
หนูไม่ได้รู้สึกว่าไม่อยากช่วยพ่อแม่ค่ะ และหนูก็เข้าใจว่าพ่อแม่อาจมีเหตุผลและภาระของเขา แต่หนูเริ่มรู้สึกว่าถ้าหนูยังให้เงินหรือให้ยืมแบบนี้ต่อไป โดยไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน หนูอาจไม่มีโอกาสสร้างความมั่นคงทางการเงินของตัวเองเลย
หนูเลยอยากขอคำปรึกษาว่า หนูคิดผิดไหมคะที่รู้สึกว่าการให้พ่อแม่เดือนละ 4,500 บาท รวมถึงการให้ยืมเงินเพิ่มเติม อาจมากเกินไปสำหรับสถานการณ์ของหนูตอนนี้ โดยเฉพาะเมื่อหนูมีหนี้ กยศ. เกือบ 300,000 บาท แต่ทำงานมา 3 เดือน มีรายได้รวมเกือบ 100,000 บาท กลับมีเงินเก็บอยู่จริงเพียงประมาณ 10,000 บาท
หนูควรคุยกับพ่อแม่อย่างไรดีคะ โดยที่ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าหนูไม่อยากช่วยหรือไม่กตัญญู เพราะหนูรักและอยากช่วยพ่อแม่ค่ะ แต่ในขณะเดียวกัน หนูก็อยากมีเงินเก็บ มีเงินฉุกเฉิน และอยากจัดการหนี้ กยศ. ของตัวเองให้ได้เหมือนกัน
หนูจึงอยากหาวิธีที่ทำให้สามารถช่วยครอบครัวได้ โดยที่ตัวหนูเองก็ยังสามารถดูแลอนาคตและภาระของตัวเองได้ ไม่ใช่ทำงานหนักทุกวัน แต่สุดท้ายไม่มีเงินเก็บและต้องกังวลเรื่องเงินของตัวเองทุกเดือนค่ะ
ควรตั้งขอบเขตเรื่องเงินกับพ่อแม่ไหมคะ
เดือนแรกที่เริ่มทำงาน หนูได้รับเงินประมาณ 12,000 บาท เนื่องจากทำงานยังไม่เต็มเดือน ตอนนั้นหนูยังไม่ได้ให้เงินพ่อแม่ เพราะคิดว่าตัวเองก็มีค่าใช้จ่ายหลายอย่าง ทั้งค่าห้องประมาณ 5,000 บาท ค่าอาหาร และของใช้จิปาถะภายในห้อง ซึ่งเงินเดือนเดือนนั้นก็หมดไปกับค่าใช้จ่ายส่วนตัวเป็นหลัก
เดือนต่อมา หนูมี OT วันหยุด 2 วัน ทำให้รายได้รวมอยู่ที่ประมาณ 45,000 บาท พอเงินเดือนออก พ่อแม่ขอเงินหนู 20,000 บาท โดยก่อนหน้านี้แม่เคยขอให้หนูช่วยส่งเงินให้เดือนละ 4,500 บาท และหนูก็เคยตกลงว่าจะให้ประมาณนี้ หนูเลยคิดว่าการให้เงินก้อน 20,000 บาทครั้งนี้น่าจะถือว่าเป็นการช่วยล่วงหน้า และหนูจะไม่ต้องจ่ายเงินให้พ่อแม่ไปจนถึงสิ้นเดือนถัดไป
หลังจากให้พ่อแม่ไป 20,000 บาท หนูเหลือประมาณ 25,000 บาท หนูจ่ายค่าห้อง 5,000 บาท ค่ารถมอเตอร์ไซค์ประมาณ 3,000 บาท และมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกเล็กน้อย นอกจากนี้พ่อแม่ยังขอให้หนูช่วยจ่ายค่าของที่พวกเขาช้อปปิ้งอีกประมาณ 4,000 บาท ซึ่งหนูก็โอเคและช่วยจ่ายให้ หลังจากนั้นเงินที่เหลือหนูก็พยายามเก็บไว้
เดือนล่าสุด หนูมีรายได้ประมาณ 35,000 บาท แต่แม่ทักมาขอยืมเงินประมาณ 15,000 บาท หนูก็ตกลงให้ยืม แต่หนูบอกแม่ไว้ชัดเจนว่าอยากให้คืน โดยตกลงกันว่าแม่จะผ่อนคืนให้เดือนละ 5,000 บาท
หลังจากให้แม่ยืม 15,000 บาท หนูเหลือเงินประมาณ 20,000 บาท จากนั้นจ่ายค่าห้อง 5,000 บาท ค่ารถประมาณ 3,000 บาท และกันเงินไว้สำหรับค่าอาหารประมาณ 6,000 บาท ส่วนที่เหลือจึงค่อยเก็บเป็นเงินออม
จริง ๆ แล้วถ้านับรายได้ทั้งหมดที่หนูได้รับในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมา หนูมีรายได้รวมเกือบ 100,000 บาท แต่ตอนนี้เงินที่หนูมีเก็บอยู่กับตัวเองจริง ๆ กลับเหลือเพียงประมาณ 10,000 บาทเท่านั้น ทำให้หนูเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจต้องกลับมาทบทวนเรื่องการจัดการเงินอย่างจริงจัง เพราะหนูทำงานหนักมาก แต่เงินที่ควรจะกลายเป็นเงินเก็บกลับเหลือไม่มากเท่าที่ควร
อีกเรื่องที่หนูกังวลมากคือเรื่อง กยศ. ค่ะ หนูเป็นคนที่กู้ กยศ. เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายในการเรียน และตอนนี้มียอดหนี้เกือบ 300,000 บาท ในขณะที่น้องของหนูไม่ได้กู้ กยศ. เพราะตอนนั้นพ่อแม่ไม่อนุญาตให้น้องกู้ ทำให้ในมุมหนึ่งหนูรู้สึกว่าหนูเองก็มีภาระหนี้ที่ต้องรับผิดชอบจากการเรียนของตัวเองอยู่แล้ว
หนูตั้งใจว่าในอีกประมาณ 2 ปีข้างหน้า อยากเก็บเงินก้อนประมาณ 100,000 บาทเอาไว้สำหรับนำไปชำระ กยศ. บางส่วน เพื่อช่วยลดภาระหนี้และทำให้สามารถจัดการหนี้ได้เร็วขึ้น นอกจากนี้หนูก็อยากมีเงินสำรองฉุกเฉินของตัวเองด้วย เพราะถ้าเกิดตกงาน รถเสีย หรือมีค่าใช้จ่ายจำเป็นขึ้นมา หนูไม่อยากต้องไปยืมเงินคนอื่น
แต่ช่วงนี้หนูเริ่มรู้สึกว่าการช่วยพ่อแม่เดือนละ 4,500 บาท รวมถึงการให้เงินก้อนและให้ยืมเงินเพิ่มเติม อาจกลายเป็นภาระระยะยาวสำหรับหนู เพราะหนูเองก็ยังมีค่าใช้จ่ายส่วนตัว มีค่าห้อง ค่ารถ ค่าอาหาร มีหนี้ กยศ. เกือบ 300,000 บาท และยังแทบไม่มีเงินเก็บเป็นของตัวเองเลย
สิ่งที่หนูกังวลมากที่สุดคือ กลัวว่าพ่อแม่จะยืมเงินหนูไปเรื่อย ๆ แล้วสุดท้ายไม่คืนค่ะ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่หนูยังรับจ้างหรือทำงานพาร์ทไทม์ เคยมีช่วงหนึ่งที่หนูได้เงินมาเป็นก้อนประมาณ 5,000–6,000 บาท พ่อกับแม่ก็ขอยืมไป และสุดท้ายก็ไม่เคยคืน จนถ้ารวม ๆ เงินที่เคยให้ยืมไปก็น่าจะเป็นหลักหมื่นบาทแล้ว แต่พ่อแม่ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องคืนเงินหรือสนใจเรื่องนี้เลย
หนูรู้สึกอีกอย่างคือ เวลาน้องหนูให้เงินหรือมีเรื่องเกี่ยวกับเงิน พ่อแม่มักจะพยายามคืนให้น้อง แต่พอเป็นเงินของหนู กลับเหมือนจะปล่อยผ่านหรือทำเป็นไม่สนใจ ทำให้หนูรู้สึกไม่ค่อยดีและไม่รู้ว่าควรจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร
ในขณะเดียวกัน หนูทำงานค่อนข้างหนักค่ะ ทำงานตั้งแต่วันจันทร์ถึงวันเสาร์ เวลาเข้างานประมาณ 7 โมงเช้าถึง 1 ทุ่ม แต่หนูต้องไปถึงโรงงานประมาณ 6 โมงครึ่งเพราะต้องนั่งรถบริษัท ทำให้ต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 และกว่าจะกลับถึงห้องก็ประมาณ 2 ทุ่ม บางวันรถติดมากก็เกือบ 3 ทุ่ม
หนูเลยเริ่มรู้สึกว่า ตัวเองทำงานหนักมาก แต่กลับแทบไม่ได้ใช้เงินของตัวเองเลย บางครั้งแม้แต่วันหยุดก็ยังต้องมานั่งคิดว่า เดือนนี้เงินค่าอาหารจะพอไหม จะมีเงินเหลือหรือเปล่า หรือถ้ามีค่าใช้จ่ายฉุกเฉินขึ้นมาจะทำอย่างไร ทั้งที่หนูก็อยากมีเงินเก็บและอยากสร้างเงินสำรองฉุกเฉินของตัวเองเหมือนกัน
หนูไม่ได้รู้สึกว่าไม่อยากช่วยพ่อแม่ค่ะ และหนูก็เข้าใจว่าพ่อแม่อาจมีเหตุผลและภาระของเขา แต่หนูเริ่มรู้สึกว่าถ้าหนูยังให้เงินหรือให้ยืมแบบนี้ต่อไป โดยไม่มีขอบเขตที่ชัดเจน หนูอาจไม่มีโอกาสสร้างความมั่นคงทางการเงินของตัวเองเลย
หนูเลยอยากขอคำปรึกษาว่า หนูคิดผิดไหมคะที่รู้สึกว่าการให้พ่อแม่เดือนละ 4,500 บาท รวมถึงการให้ยืมเงินเพิ่มเติม อาจมากเกินไปสำหรับสถานการณ์ของหนูตอนนี้ โดยเฉพาะเมื่อหนูมีหนี้ กยศ. เกือบ 300,000 บาท แต่ทำงานมา 3 เดือน มีรายได้รวมเกือบ 100,000 บาท กลับมีเงินเก็บอยู่จริงเพียงประมาณ 10,000 บาท
หนูควรคุยกับพ่อแม่อย่างไรดีคะ โดยที่ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกว่าหนูไม่อยากช่วยหรือไม่กตัญญู เพราะหนูรักและอยากช่วยพ่อแม่ค่ะ แต่ในขณะเดียวกัน หนูก็อยากมีเงินเก็บ มีเงินฉุกเฉิน และอยากจัดการหนี้ กยศ. ของตัวเองให้ได้เหมือนกัน
หนูจึงอยากหาวิธีที่ทำให้สามารถช่วยครอบครัวได้ โดยที่ตัวหนูเองก็ยังสามารถดูแลอนาคตและภาระของตัวเองได้ ไม่ใช่ทำงานหนักทุกวัน แต่สุดท้ายไม่มีเงินเก็บและต้องกังวลเรื่องเงินของตัวเองทุกเดือนค่ะ