ขอปรึกษาค่ะ ตอนนี้เราอายุ 20 ปี และช่วงหลัง ๆ เรารู้สึกเหนื่อยใจกับเรื่องครอบครัวมาก จนไม่รู้ว่าควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี

ครอบครัวเราค่อนข้างรักน้องสาวมากกว่าเราเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่ะ เราเลยรู้สึกเหมือนตัวเองถูกละเลยหรือถูกเทจากครอบครัวมาตลอด เวลาเราทำอะไรก็มักจะรู้สึกว่าผิดไปหมด จนบางครั้งก็สงสัยว่าหรือจริง ๆ แล้วเราเป็นคนที่มีปัญหาเอง

ตอนนี้ลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งเป็นลูกของป้า เข้ามาอยู่ที่บ้านด้วย เพราะมาช่วยดูแลย่าที่กลับมาอยู่ด้วย บ้านเรามีห้องอยู่ประมาณ 3 ห้อง ตอนแรกเป็นห้องของน้อง ห้องของเรา และห้องพ่อแม่

พอพี่เข้ามาอยู่ เราเลยต้องย้ายออกจากห้องตัวเองไปนอนห้องที่ต่อเติมไว้ ซึ่งห้องเล็กมาก ๆ มีพื้นที่แค่พอสำหรับเตียงเล็ก ๆ กับตู้เสื้อผ้า ส่วนพี่กับย่าไปนอนห้องน้อง และน้องย้ายมานอนห้องเดิมของเรา

ห้องที่เราอยู่ตอนนี้มีแอร์เก่าที่พ่อเอามาให้ค่ะ แอร์มีเสียงดังตลอดเวลา จนตอนแรกนอนไม่ค่อยได้ แต่ตอนนี้ชินแล้ว เราเคยบอกพ่อหลายครั้งแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนอยู่แบบนั้นมาตลอด เพราะคิดว่าไม่เป็นไร เราทนได้

ปัญหาหลักเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2-3 วันที่แล้วค่ะ ช่วงนั้นเราเครียดเรื่องสอบวิชาเอกมาก เพราะต้องจำศัพท์มากกว่า 100 คำ และไวยากรณ์อีกประมาณ 20 ตัว เรากลับจากมหาวิทยาลัยก็เข้าห้องอ่านหนังสือ อ่านจนถึงตี 2-3 แล้วเช้าก็ตื่นไปเรียน วนแบบนี้หลายวันติดกัน

จนถึงวันสอบ เราบอกพี่ล่วงหน้าแล้วค่ะว่าเราจะออกไปมหาวิทยาลัยประมาณ 12.00 น. เพราะอยากไปถึงก่อนเวลาเพื่ออ่านหนังสือ และปกติพี่จะเป็นคนไปส่งเราที่มหาวิทยาลัย

พอถึงเวลาประมาณ 12.00 น. เราอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วออกมาหาพี่ แล้วถามว่า

“เสร็จหรือยัง ถ้ายังไม่เสร็จเดี๋ยวหนูรอในห้องนะ”

แต่พี่กลับตะคอกใส่เราว่า ทำไมไม่บอก เห็นไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ ห้องก็ไม่เปิด ทำอะไรก็ไม่รู้ ดึก ๆ ดื่น ๆ ตื่นก็สาย

เราก็บอกไปว่าเราอ่านหนังสือ เพราะมีสอบ

แต่พี่กลับด่าเราต่อว่าอ่านไปก็เท่านั้น โง่เหมือนเดิม แล้วพูดไล่เราไปตาย ไล่เราออกจากบ้าน และบอกให้เราไปมหาวิทยาลัยเอง

ตอนนั้นเราโกรธและเสียใจมากค่ะ แต่ไม่อยากทะเลาะต่อ เลยบอกว่า

“งั้นหนูไปเองก็ได้ ไม่เป็นไร”

แล้วก็เดินออกมา

แต่ตอนเดินลงมาข้างล่าง เรายังได้ยินพี่พูดบ่นตามหลังประมาณว่า “ไปตาย” และ “โง่” ซ้ำ ๆ

เราเลยไปมหาวิทยาลัยเองค่ะ

พอกลับถึงบ้าน พ่อยังมาล้อเราอีก เพราะเรากลับมาเองและไม่ได้มองหน้าพ่อ เราเลยไปพูดกับเพื่อนว่าที่เราเครียดก็เพราะพี่ไม่ไปส่ง ทั้งที่วันนั้นเราเครียดเรื่องสอบมากอยู่แล้ว

สิ่งที่ทำให้เราเสียใจมากคือ เราไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดร้ายแรงเลยค่ะ เราอ่านหนังสือเพราะมีสอบ และเราก็บอกพี่ไว้แล้วว่าจะออกไปมหาวิทยาลัยตอน 12.00 น. แต่สุดท้ายกลับถูกด่าว่าโง่ ถูกไล่ไปตาย และถูกไล่ออกจากบ้าน

ตอนนี้เราสับสนมากว่าเราควรทำยังไง

เราอายุ 20 แล้วก็จริง แต่เรายังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ยังต้องพึ่งครอบครัวอยู่หลายเรื่อง เลยไม่ได้สามารถเดินออกจากบ้านหรือย้ายออกไปอยู่คนเดียวได้ทันที

อีกอย่างที่ทำให้เรารู้สึกแย่คือ พี่คนนี้ก็ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้าน แต่กลับสามารถมาด่าเรา ไล่เราออกจากบ้าน และพูดให้เราไปตาย ทั้ง ๆ ที่ตัวเขาเองก็ยังอาศัยอยู่บ้านและใช้เงินของพ่อเราในหลาย ๆ เรื่อง

เรายอมรับว่าตรงนี้เราโกรธมาก และบางครั้งก็คิดว่า “ทำไมคนที่ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านถึงมีสิทธิ์มาทำกับเราแบบนี้”

แต่พอคิดไปคิดมา เราก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดถูกหรือเปล่า หรือจริง ๆ แล้วเราควรจัดการเรื่องนี้ยังไง

ที่หนักที่สุดคือ ก่อนหน้านี้เราเคยโดนคำพูดประมาณ “ไปตาย” หรือถูกทำให้รู้สึกว่าเราเป็นภาระอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้เราเหนื่อยมากจริง ๆ เพราะมันเกิดขึ้นในช่วงที่เราเครียดเรื่องสอบ นอนน้อย และรู้สึกว่าตัวเองไม่มีพื้นที่ปลอดภัยในบ้านอยู่แล้ว

จนตอนนี้เราเริ่มมีความคิดว่า ถ้าทุกคนพูดให้เราไปตายซ้ำ ๆ แล้วเราอยากทำอย่างนั้นขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงดี

เราไม่ได้อยากมาด่าพี่หรือด่าครอบครัวนะคะ แต่อยากได้คำแนะนำจากคนที่เคยเจอสถานการณ์คล้าย ๆ กัน

ตอนนี้เราเหนื่อยมากจริง ๆ ค่ะ ไม่ได้อยากเอาชนะใคร แค่อยากรู้ว่าถ้าเป็นทุกคน ทุกคนจะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้ยังไง

ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ