ขยันมากไปก็ไม่ดี ??!!?

ออกจากโรงพยาบาลมาได้ 1 เดือนแล้ว
และขันตัวเองกับการจัดห้องนอนใหม่
ตอนเห็นสีนี้ ก็ตกหลุมรัก ไม่คิดเอะใจ
จนกระทั่งถ่ายภาพออกมา กลั้นหัวเราะไม่อยู่
ธีม “จัดห้องอย่างไรให้เหมือนนอนอยู่โรงพยาบาล”

วันนี้นอนทั้งวัน ตื่นมาทำงานและหลับไปอีก
ในหัวคิดวน “ขยันมากไปก็ไม่ดี”
จริงหรือ??!?

ตั้งแต่เล็กจนโต ถูกขัดเกลาให้อยู่ในวิถีทำงาน
งานบ้าน คือ ล้างจาน ฝึกก่อไฟ หุงข้าว (แบบเช็ดน้ำ แบบไม่เช็ดน้ำ) นึ่งข้าวเหนียว ซักผ้า ตักน้ำจากบ่อน้ำใส่โอ่ง ทำกับข้าว
งานสวน รดน้ำผัก พรวนดิน ถางหญ้า เก็บผัก
งานค้าขาย ขายผัก ขายข้าวโพด ขายน้ำดื่ม(ตักจากบ่อใส่แกลลอนส่งตามบ้าน)
งานไร่นา ตกกล้า ดำนา เกี่ยวข้าว ตีข้าว ขนข้าวขึ้นยุ้งข้าว
ยายกับตาบอกเสมอว่า “คนขยัน” ไม่อดตาย
ฝึกฝนให้ตนเองทำได้ทุกอย่างแล้วจะดี
พยายามและอดทนจึงจะประสบความสำเร็จ

เมื่อเติบโตมา ทำไม่คำว่า “ขยัน” กลับมีความหมายที่ผิดเพี้ยนไป
โดยเฉพาะกับการทำงาน สังคมแห่งการทำงาน
สังคมแห่งการเรียนรู้
ทำไมจึงมีคนพูดว่า “ขยันเกินไปก็ไม่ดี”

ตอนนี้อยู่ในช่วงพิจารณาหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่างรอบตัว รอบด้าน
อะไรคือสิ่งที่ควรค่าแก่การขยันและอดทน
อะไรคือสิ่งที่ควรค่าแก่การทุ่มเท
อะไรคือสิ่งที่ดีทั้งต่อตนเองและคนอื่น

ความหมายของการมีชีวิตอยู่ที่แท้แล้วคืออะไร
ยังคงต้องหาคำตอบต่อไป

前向き。
Keep walking.