เราอยากรู้ว่าทุกคนจะรับมืออย่างไรกับสถานการณ์นี้
เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นแม่บ้านในโรงแรมแห่งนึงใน จ.อุทัยธานี วันนึงที่โรงแรมมีการจัดเลี้ยงใหญ่ เราที่เป็นแม่บ้านก็เฝ้าคอยทำความสะอาดห้องน้ำและบริเวณโดยรอบงาน ที่งานจะมีการจัดเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์พองานเริ่มมีแขกทยอยกลับ ผู้จัดการจึงเรียกให้แม่บ้านให้ไปกินเพราะเวลาถึงเที่ยงพอดี เหล่าแม่บ้านก็ไปหาของกินแล้วมานั่งที่โต๊ะรวมกัน กินไปได้2คำโดนเจ้าของโรงแรมเรียกไปให้ไปทำความสะอาดบริเวณโต๊ะบุปเฟ่ต์ เราก็เลยลุกไปทำส่วนของกินที่นำมากินโดนเก็บทิ้งขยะหมด เจ้าของโรมแรมบอกแม่บ้านไม่มีสิทธิ์ไปนั่งกินบนโต๊ะ ถ้าจะกินก็ไปแอบกินตามมุมหลบๆเอา พวกแม่บ้านเลยรีบช่วยกันเก็บจานที่แขกกินแล้วรีบทำความสะอาดกัน พอเสร็จแล้วเรากับน้องแม่บ้านอีกคนก็เลยเดินไปกินน้ำ กินน้ำยังไม่ทันเสร็จก็มีเพื่อนของเจ้าของโรงแรมเดินมาเรียก(แบบตคอก) "น้องไปยืนแอบอะไรตรงนั้นมาช่วยเขาเก็บนี่" เรา2คนจึงเดินไป สักพักเจ้าของโรงแรมถามว่าแม่บ้านกินข้าวกันยัง เราเลยบอกว่า"ยังค่ะ"เจ้าของบอกว่า "มากินกันสิเวลาให้กินก็กินซะของกินก็กองอยู่ตรงหน้าถ้าไม่กินก็แล้วแต่" แต่ตอนนั้นเรากินอะไรไม่ลงกันแล้วค่ะ พวกแม่บ้านเลยไม่มีใครนั่งกินกันสักคน จึงพากันเดินไปไล่เก็บโต๊ะและเก้าอี้ พอตกเย็นใกล้เวลาที่เราจะเลิกงาน กำลังดูดฝุ่นอยู่กับน้องแม่บ้านอีกคน อยู่ดีๆเจ้าของโรงแรมเดินมาชี้หน้าใส่เรากับน้องแล้วบอกเรากับน้องว่า
จขรร.:นี่เธอ2คนอ่ะ ฟังฉันนะ ฉันเป็นเจ้าของพวกเธอต้องฟังฉัน ฉันบอกอะไรก็มีหน้าที่ทำอย่างเดียว เข้าใจป้ะ
เรา:ค่ะ
จขรร:ไม่ใช่ฉันพูดอะไรแล้วมาชักสีหน้าใส่ กูไม่ชอบ
เรา
พยักหน้า)
จขรร.
หันไปทางน้อง)เนี่ยทำหน้ากวนใส่กูอยู่ หาเรื่องกูหรอ
จขรร.:พวกรู้ไหมพี่..(เพื่อนจขรร.)เขาเป็นคนของกูพวกเข้าใจป้ะ
เรา
พยักหน้า)
จขรร.:เขาเป็นคนของกู เข้าใจป้ะ ถามย้ำๆ เข้าใจป้ะๆๆ
จขรร.:กูจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะ อย่าให้มีอีก เข้าใจป้ะ
เรา:เข้าใจค่ะ
แล้วบทสนทนาก็จบลงแค่นั้น เราไม่เคยชักสีหน้าใส่เลยนะคะ เราเป็นคนหน้านิ่งอยู่แล้วยิ้มก็ไม่เก่ง ถ้าทุกคนเจอสถานการณ์แบบนั้นจะแก้ปัญหาอย่างไรคะ เพราะสุดท้ายเวลาทำงานก็ต้องเจอหน้าจขรร.อยู่ทุกวัน
แม่บ้านโรงแรม
เรื่องมีอยู่ว่า เราเป็นแม่บ้านในโรงแรมแห่งนึงใน จ.อุทัยธานี วันนึงที่โรงแรมมีการจัดเลี้ยงใหญ่ เราที่เป็นแม่บ้านก็เฝ้าคอยทำความสะอาดห้องน้ำและบริเวณโดยรอบงาน ที่งานจะมีการจัดเลี้ยงแบบบุฟเฟ่ต์พองานเริ่มมีแขกทยอยกลับ ผู้จัดการจึงเรียกให้แม่บ้านให้ไปกินเพราะเวลาถึงเที่ยงพอดี เหล่าแม่บ้านก็ไปหาของกินแล้วมานั่งที่โต๊ะรวมกัน กินไปได้2คำโดนเจ้าของโรงแรมเรียกไปให้ไปทำความสะอาดบริเวณโต๊ะบุปเฟ่ต์ เราก็เลยลุกไปทำส่วนของกินที่นำมากินโดนเก็บทิ้งขยะหมด เจ้าของโรมแรมบอกแม่บ้านไม่มีสิทธิ์ไปนั่งกินบนโต๊ะ ถ้าจะกินก็ไปแอบกินตามมุมหลบๆเอา พวกแม่บ้านเลยรีบช่วยกันเก็บจานที่แขกกินแล้วรีบทำความสะอาดกัน พอเสร็จแล้วเรากับน้องแม่บ้านอีกคนก็เลยเดินไปกินน้ำ กินน้ำยังไม่ทันเสร็จก็มีเพื่อนของเจ้าของโรงแรมเดินมาเรียก(แบบตคอก) "น้องไปยืนแอบอะไรตรงนั้นมาช่วยเขาเก็บนี่" เรา2คนจึงเดินไป สักพักเจ้าของโรงแรมถามว่าแม่บ้านกินข้าวกันยัง เราเลยบอกว่า"ยังค่ะ"เจ้าของบอกว่า "มากินกันสิเวลาให้กินก็กินซะของกินก็กองอยู่ตรงหน้าถ้าไม่กินก็แล้วแต่" แต่ตอนนั้นเรากินอะไรไม่ลงกันแล้วค่ะ พวกแม่บ้านเลยไม่มีใครนั่งกินกันสักคน จึงพากันเดินไปไล่เก็บโต๊ะและเก้าอี้ พอตกเย็นใกล้เวลาที่เราจะเลิกงาน กำลังดูดฝุ่นอยู่กับน้องแม่บ้านอีกคน อยู่ดีๆเจ้าของโรงแรมเดินมาชี้หน้าใส่เรากับน้องแล้วบอกเรากับน้องว่า
จขรร.:นี่เธอ2คนอ่ะ ฟังฉันนะ ฉันเป็นเจ้าของพวกเธอต้องฟังฉัน ฉันบอกอะไรก็มีหน้าที่ทำอย่างเดียว เข้าใจป้ะ
เรา:ค่ะ
จขรร:ไม่ใช่ฉันพูดอะไรแล้วมาชักสีหน้าใส่ กูไม่ชอบ
เรา
จขรร.
จขรร.:พวกรู้ไหมพี่..(เพื่อนจขรร.)เขาเป็นคนของกูพวกเข้าใจป้ะ
เรา
จขรร.:เขาเป็นคนของกู เข้าใจป้ะ ถามย้ำๆ เข้าใจป้ะๆๆ
จขรร.:กูจะเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะ อย่าให้มีอีก เข้าใจป้ะ
เรา:เข้าใจค่ะ
แล้วบทสนทนาก็จบลงแค่นั้น เราไม่เคยชักสีหน้าใส่เลยนะคะ เราเป็นคนหน้านิ่งอยู่แล้วยิ้มก็ไม่เก่ง ถ้าทุกคนเจอสถานการณ์แบบนั้นจะแก้ปัญหาอย่างไรคะ เพราะสุดท้ายเวลาทำงานก็ต้องเจอหน้าจขรร.อยู่ทุกวัน