พอโตขึ้นถึงได้รู้ว่า บางคนไม่ได้หายไปไหน แค่เราไม่ได้อยู่ในชีวิตกันเหมือนเดิมแล้ว

ช่วงนี้ผมกลับมานั่งคิดเรื่องเพื่อนเก่าๆอยู่บ่อยเหมือนกันครับ เมื่อก่อนตอนเรียนเราเจอกันแทบทุกวัน เลิกเรียนก็ไปหาอะไรกินด้วยกัน เล่นเกม นั่งคุยเรื่องผู้หญิง เรื่องเรียน เรื่องงาน หรือเรื่องไร้สาระที่ตอนนั้นรู้สึกว่าสำคัญมาก ตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งคนที่เราเจอแทบทุกวันจะกลายเป็นคนที่ปีหนึ่งอาจจะได้เจอกันแค่ครั้งสองครั้ง จากกลุ่มที่เคยนัดกันง่ายๆแค่ส่งข้อความไม่กี่คำ ทุกวันนี้กว่าจะนัดกันได้แต่ละทีต้องดูตารางงาน ดูวันหยุด ดูว่าใครติดแฟน ใครต้องกลับบ้าน ใครมีธุระ จนบางครั้งสุดท้ายก็ไม่ได้เจอกันอยู่ดี ไม่มีใครทะเลาะกัน ไม่มีใครโกรธใคร และก็ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรใหญ่โตที่ทำให้ต้องเลิกคบกัน มันแค่ค่อยๆห่างออกไปทีละนิดแบบที่เราแทบไม่รู้ตัว ตอนแรกก็ยังคิดว่าเดี๋ยวว่างค่อยทักไป เดี๋ยวมีโอกาสค่อยนัดกัน แต่พอรู้ตัวอีกทีเวลาก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว บางคนที่เคยรู้เรื่องชีวิตเราทุกอย่าง ตอนนี้ถ้าเจอกันก็คงต้องเริ่มต้นด้วยการถามกันใหม่ว่าช่วงนี้ทำอะไรอยู่ ผมว่าความรู้สึกแบบนี้มันแปลกดีนะครับ เพราะเรายังรักและหวังดีกับคนเหล่านั้นเหมือนเดิม เพียงแต่บทบาทของเขาในชีวิตเราเปลี่ยนไปโดยที่ไม่มีใครเป็นคนตัดสินใจให้มันเปลี่ยนเลย ทุกคนแค่โตขึ้น มีงาน มีความรับผิดชอบ มีเรื่องให้คิดมากขึ้น จนเวลาที่เคยมีให้กันตอนเด็กๆมันค่อยๆหายไปทีละส่วน ช่วงหลังผมเลยพยายามไม่คิดว่าการที่ใครสักคนหายออกไปจากชีวิตหมายความว่าความสัมพันธ์นั้นไม่มีค่า เพราะบางความสัมพันธ์อาจจะไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่ออยู่กับเราตลอดชีวิต แต่อาจจะเกิดขึ้นเพื่ออยู่กับเราในช่วงเวลาหนึ่งที่สำคัญมากๆก็ได้ และถึงวันนี้เราจะไม่ได้คุยกันเหมือนเดิม แต่พอนึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเราเคยมีช่วงเวลาที่ดีด้วยกันจริงๆ