พ่อแม่มีลูก3คนและผมเป็นคนกลางอายุของพี่ห่างจากผม6ปีส่วนน้องอายุห่างจากผม9ปี ผมโตมาแบบว่าปล่อยประละเลยนิดหน่อยส่วนพี่สาวก็อยู่ด้วยกับกับผมตลอดส่วนน้อวเกิดมาทีหลังหลายแีเลยไม่ค่อยสนิทเลยแล้วน้องก็ติดมือถือหนักมากเข้าขั้นสมาธิสั้น
ตอนเด็กผมได้อยู่กับพี่พี่ชอบเป็นที่ระบายอารมณ์ตลอดเลยจนตอนพี่อายุ15-16พี่เป็นซึมเศร้าหนักมากจนเกือบฆตตแต่ไม่ได้ทำพี่ของผมยังเคยเอามีดมากรี#แขนตัวเองด้วยพอกดดันเกินไปพี่ผมก็ชอบหนีออกจากบ้านไปหาเพื่อนเพราะรู้สึกครอบครัวไม่ใช่เซฟโชน ผมเห็นทุกอย่างและช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลยมีแค่ดูเหตุการและแอบเศร้าตลอดเลย
พอผมได้อายุ13ผมก็เริ่มเจอเหมือนกันแล้วผมเคยเป็นซึมเศร้าครั้งนึงช่วงปิดเทอมผมเกลืยดปิดเทอมที่สุดเพราะว่ามันหนีไปไหนไม่ได้ได้แต่อยู่บ้านแล้วที่บ้านมันกดดันเกินไปพอเปิดเทอมผมก็จุตใจเริ่มกบับมาเข้าที่แม้ว่าจะยังแอบเศร้าๆ ผมชอบอิจฉาเพื่อนตัวเองเพราะทำไมถึงได้รับความใส่ใจตลอดทำไมถึงโดนตามใจตลอดเลย ผมเคยร้องไห้เพราะรู้สึกผิดที่อิจฉาเพื่อนตัวเองไม่ใช่นิดเดียวแต่ว่ามันหนักมากเลย พอผมอายุได้14อายุผมในตอนี้เลย ยิ่งหนักเลยผมอุดสาทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่ภูมใจแต่ดันโดนด่าตลอดเลยไม่รู้ว่าจะทำอะไรแล้วผมโดนกดดันทั้งโรงเรืยนโดนแกล้งมาตลอดแต่ป.5เพราะแค่รู้ชื่อพ่อแม่เนี่ยนะ แต่ว่าก็ไม่มีใครสนใจแต่เมื่อผมเอวกระดาษที่บอกความรู้สึกของตัวเองมให้พ่อแม่แต่คำตอบมีแค่ "เก่งมากหรอ" ผมได้ยินแบบนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลยตอนนี้ผมเศรืยดมากๆจนติดต่อกันมาแล้ว3วันแต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ เนื้อหามีการเล่าถึงแค่ว่ารู้สึกยังไงกับพ่อแม่ไปตรงไปตรงมาอยากให้แก้ไขสิ่งที่ทำบอกสาเหตุทุกอย่างเลยว่าทำไมถึงทำตัวแบบไหนแต่มันแย่กว่าเดิมมากๆ ผมไม่เคยอธิบายอะไรแล้วพ่อแม่เข้าใจเลยผมไม่เข้าใจเลยทำไม ผมไม่เคยไปขออะไรกับพวกเขาเลยนะขนาดวันเกิดยังไม่เคยมีเลยเมื่อน้องเกิดมา พอจะไปบอกเพื่อนก็กลัวไม่อยากบอกใครเลย ผมไม่เคยเชื่อใจใครเลยไม่มีใครน่าไว้ใจเลยผมควรทำยังไง ผมควรทำยังไงให้พ่อแม่รักเหมือนเพื่อนผมบ้างผมควรทำยังไงให้มีใครภูมิใจผมผมควรทำยังไงดีผมไม่ไหวแล้วจริงๆขนาดระบายอารมให้พ่อแม่ตรงๆยังโดนด่า ผมไม่มีอะไรให้เหลือแล้ว พอเขียนไปผมก็ร้องไห้ขอโทษที่ทำให้ไม่เข้าใจในบางทีแต่อารมมันพาไปจริงๆขอโทษจริงๆ
ผมเหนื่อยแล้วครับ
ตอนเด็กผมได้อยู่กับพี่พี่ชอบเป็นที่ระบายอารมณ์ตลอดเลยจนตอนพี่อายุ15-16พี่เป็นซึมเศร้าหนักมากจนเกือบฆตตแต่ไม่ได้ทำพี่ของผมยังเคยเอามีดมากรี#แขนตัวเองด้วยพอกดดันเกินไปพี่ผมก็ชอบหนีออกจากบ้านไปหาเพื่อนเพราะรู้สึกครอบครัวไม่ใช่เซฟโชน ผมเห็นทุกอย่างและช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลยมีแค่ดูเหตุการและแอบเศร้าตลอดเลย
พอผมได้อายุ13ผมก็เริ่มเจอเหมือนกันแล้วผมเคยเป็นซึมเศร้าครั้งนึงช่วงปิดเทอมผมเกลืยดปิดเทอมที่สุดเพราะว่ามันหนีไปไหนไม่ได้ได้แต่อยู่บ้านแล้วที่บ้านมันกดดันเกินไปพอเปิดเทอมผมก็จุตใจเริ่มกบับมาเข้าที่แม้ว่าจะยังแอบเศร้าๆ ผมชอบอิจฉาเพื่อนตัวเองเพราะทำไมถึงได้รับความใส่ใจตลอดทำไมถึงโดนตามใจตลอดเลย ผมเคยร้องไห้เพราะรู้สึกผิดที่อิจฉาเพื่อนตัวเองไม่ใช่นิดเดียวแต่ว่ามันหนักมากเลย พอผมอายุได้14อายุผมในตอนี้เลย ยิ่งหนักเลยผมอุดสาทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่ภูมใจแต่ดันโดนด่าตลอดเลยไม่รู้ว่าจะทำอะไรแล้วผมโดนกดดันทั้งโรงเรืยนโดนแกล้งมาตลอดแต่ป.5เพราะแค่รู้ชื่อพ่อแม่เนี่ยนะ แต่ว่าก็ไม่มีใครสนใจแต่เมื่อผมเอวกระดาษที่บอกความรู้สึกของตัวเองมให้พ่อแม่แต่คำตอบมีแค่ "เก่งมากหรอ" ผมได้ยินแบบนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลยตอนนี้ผมเศรืยดมากๆจนติดต่อกันมาแล้ว3วันแต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ เนื้อหามีการเล่าถึงแค่ว่ารู้สึกยังไงกับพ่อแม่ไปตรงไปตรงมาอยากให้แก้ไขสิ่งที่ทำบอกสาเหตุทุกอย่างเลยว่าทำไมถึงทำตัวแบบไหนแต่มันแย่กว่าเดิมมากๆ ผมไม่เคยอธิบายอะไรแล้วพ่อแม่เข้าใจเลยผมไม่เข้าใจเลยทำไม ผมไม่เคยไปขออะไรกับพวกเขาเลยนะขนาดวันเกิดยังไม่เคยมีเลยเมื่อน้องเกิดมา พอจะไปบอกเพื่อนก็กลัวไม่อยากบอกใครเลย ผมไม่เคยเชื่อใจใครเลยไม่มีใครน่าไว้ใจเลยผมควรทำยังไง ผมควรทำยังไงให้พ่อแม่รักเหมือนเพื่อนผมบ้างผมควรทำยังไงให้มีใครภูมิใจผมผมควรทำยังไงดีผมไม่ไหวแล้วจริงๆขนาดระบายอารมให้พ่อแม่ตรงๆยังโดนด่า ผมไม่มีอะไรให้เหลือแล้ว พอเขียนไปผมก็ร้องไห้ขอโทษที่ทำให้ไม่เข้าใจในบางทีแต่อารมมันพาไปจริงๆขอโทษจริงๆ