อยากขอคำแนะนำค่ะ ยาวหน่อยนะคะ คือเรามีลูกตั้งแต่อายุ 16 อยู่กันเป็นครอบครัวจนลูกอายุได้ 4 ขวบพ่อของลูกก็ไปมีคนอื่นจนทำให้เราต้องเลิกกันตอนเลิก ปู่ย่าของลูกไม่ให้เราเอาลูกมาเลี้ยง เราออกจากบ้านเขาตั้งแต่ตอนนั้น เราอายุเพิ่ง 20 ลูกก็อยู่กับปู่ย่า ส่วนพ่อของลูกก็ไปทำงานที่อื่นทำให้ลูกต้องอยู่กับปู่ย่าตั้งแต่ 4 ขวบ เราก็ออกมาใช้ชีวิตวัยรุ่นอีกครั้ง มีไปรับลูกมาเที่ยวบ้าง บางครั้ง นานๆทีเราต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย จนตอนนี้เรามีครอบครัวใหม่ลูกใหม่อีก 1 คนลูกคนเล็กอายุห่างจากพี่เขา 10 ปี แต่เราไม่เคยขาดการติดต่อลูกเลยเวลาไปเที่ยวไหนก็ไปรับไปเที่ยวด้วยกันตลอด จนตอนนี้เขาอายุ 21 ปีแล้ว เขาเรียนจบปวช.แล้ว ตอนนี้ทำงาน ลืมเล่าชีวิตความเป็นอยู่กับปู่ย่าของเขาก็ถือว่ากลางๆไม่ลำบาก ฐานะก็ปานกลางแต่บ้านเขาเป็นคนที่ค่อนข้างประหยัดอยู่แบบพอเพียงลูกเราก็ไม่ได้มีห้องส่วนตัวนอน ไม่ได้นอนห้องแอร์ ไม่ได้อยู่แบบโดนสปอย อยากได้อะไรก็ไม่ค่อยได้ จนตอนนี้เขาทำงานแล้ว เขาก็มีแวะมาหาเราบ้างเราคุยกันเหมือนเพื่อน เลยถือว่าก็ถามได้ทุกเรื่อง เลย แต่มีอยู่เรื่องนึงที่ร่เวลามาเจอเราเขาจะพูดอยู่ตลอดเวลาว่าเราไม่รักเขา เรารักน้องมากกว่า เพราะเราอยู่เลี้ยงน้องตลอดเวลา เราลำเอียง ไม่รักเขา ทำไมเขาต้องเกิดก่อนแล้วพ่อแม่ต้องแยกทางกันด้วยทำไมเขาไม่มีพ่อแม่ไปหาเวลามีกิจกรรมที่โรงเรียน เขารู้สึกมีปมด้อยอยู่ตลอดเวลาว่าทำไมชีวิตเขาถึงเป็นแบบนี้เราพยายามอธิบายต่างๆนานา เขาก็ไม่เคยฟังไม่เคยเปลี่ยนความคิดเขาได้เลย พูดกันไปมาก็จบด้วยกานเถียงกันตลอด เราท้อใจมาก ไม่รู้จะพูดให้เขาเข้าใจได้ยังไงๆม่ว่าเขาทำอะไนก็ตามถ้ามันไม่สำเร็จถ้ามันผิดหวังเขาจะโทษว่าเป็นเพราะเขาไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างกายตลอด ไม่มีคนรักเอาใจใส่เขามีแต่รักน้องกันทั้งนั้น เราควรทำยังไงดีคะ เขาอายุ21 แล้วเจอกันทีไรเขาก็พูดเรื่องนี่จนเราไม่อยากเจอเขาเลย🥲🥲
ลูกอายุ 21 ยังคิดน้อยใจพ่อแม่อยู่เลยทำยังไงดี