สวัสดีค่ะ วันนี้มีเรื่องอึดอัดใจอยากมาขอกำลังใจและปรึกษาทุกคนหน่อยค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า เราแอบชอบคนๆ หนึ่งมาประมาณ 6 เดือนแล้ว เขาเป็นทอมนะคะ ทั้งที่ผ่านมาทั้งชีวิตเราชอบผู้ชายมาตลอด แต่พอได้เจอเขา กลับรู้สึกว่าคนนี้แหละใช่เลย! เป็นสเปกทุกอย่าง จนตอนนี้เราไม่เหลือสายตาไว้มองผู้ชายคนไหนอีกเลยค่ะ
เขาเป็นคนที่ดูดีมากในสายตาเรา ในขณะที่ตัดภาพมาที่ตัวเราเอง... เราค่อนข้างห่างไกลจากคำว่า Beauty Standard พอสมควร จนบ่อยครั้งก็แอบคิดน้อยใจและกังวลไปหมดว่า ‘คนอย่างเราไปชอบเขา มันจะดูเสร่อไปมั้ยนะ
เรื่องนี้เราไม่แน่ใจเลยว่าเขารู้ตัวหรือเปล่า เพราะเราไม่เคยแสดงออกตรงๆ เลย จะมีก็แค่ซื้อของขวัญให้ตามโอกาสบ้าง หรือตอนที่เขาเปิดร้านกาแฟ เราก็ส่งเค้กไปแสดงความยินดี ซึ่งเขาก็ดูดีใจและชอบของที่เราส่งให้นะคะ
แต่ปัญหาคือ คนรอบข้าง (รวมถึงตัวเขาเองด้วย) มักจะคิดว่าเราชอบ เพื่อนของเขา ซะงั้น! สาเหตุเพราะเวลาอยู่กับเพื่อนเขา เราสามารถคุยเล่น หยอกล้อได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เขินอายเลย... แต่พอเป็นเขาเมื่อไหร่ เรากลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือเข้าไปคุยด้วย ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เราเลยแก้เขินด้วยการพุ่งตัวไปคุยกับเพื่อนเขาก่อนตลอด จนตัวเองยังหงุดหงิดตัวเองเลยค่ะ
ใจจริงบางทีก็อยากฮึดสู้ เดินหน้าจีบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็กลัวว่าเขาจะอึดอัด... ตอนนี้ไม่ได้คาดหวังถึงขั้นจะต้องได้เป็นแฟนกันทันทีหรอกนะคะ แค่อยากมีโอกาสได้สนิท ได้คุย ได้เล่นกับเขามากกว่านี้บ้าง แต่ความกลัวมันกั้นไว้หมดเลย
บางที... ความรู้สึกพวกนี้มันก็หนักเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียวได้ไหว จนสุดท้ายก็ทำได้แค่กลับมาแอบนอนร้องไห้คนเดียวในห้องเงียบๆ
มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมากเลยค่ะ ในหัวมันตีกันไปหมด ใจหนึ่งก็กลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งรวบรวมความกล้าบอกความจริงออกไป แล้วผลมันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ไม่ใช่แค่คำตอบปฏิเสธที่จะได้รับ แต่มันคือความห่างเหิน และความสัมพันธ์ที่อาจจะไม่เหมือนเดิมอีกเลย กลัวเขาจะอึดอัดจนค่อยๆ หายออกไปจากชีวิตเรา
แต่อีกใจหนึ่ง มันก็ตักเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันว่า ถ้าเราเลือกที่จะเงียบไว้แบบนี้ ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ วันหนึ่งในอนาคตที่มองย้อนกลับมา เราจะเสียดายไหม? จะมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองหรือเปล่าว่า ‘ทำไมวันนั้นถึงไม่ลองพยายามดูสักครั้ง?’
ตอนนี้เลยเหมือนคนที่ยืนอยู่ตรงทางแยกที่ก้าวไปข้างหน้าก็กลัวตกเหว แต่ถ้ายืนอยู่เฉยๆ น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุดอยู่ดี... ไม่รู้เลยจริง ๆ ค่ะว่าจะจัดการกับความรู้สึกบ้าๆ นี้ยังไงดี ควรจะรวบรวมความกล้าก้าวข้ามความกลัวแล้วลองเดินหน้าจีบเขาดูสักตั้ง หรือควรถอยกลับมาคอยยินดีและอยู่ข้างๆ เขาในมุมมืดๆ แบบนี้ต่อไป โดยที่ไม่ให้เขารู้เลยตลอดไปดีคะ?
แอบชอบทอมคนหนึ่งมา 6 เดือน... แต่ไม่มั่นใจในตัวเอง ควรเดินหน้าจีบหรือคอยอยู่ข้างๆ แบบนี้ต่อไปดี?
เรื่องมีอยู่ว่า เราแอบชอบคนๆ หนึ่งมาประมาณ 6 เดือนแล้ว เขาเป็นทอมนะคะ ทั้งที่ผ่านมาทั้งชีวิตเราชอบผู้ชายมาตลอด แต่พอได้เจอเขา กลับรู้สึกว่าคนนี้แหละใช่เลย! เป็นสเปกทุกอย่าง จนตอนนี้เราไม่เหลือสายตาไว้มองผู้ชายคนไหนอีกเลยค่ะ
เขาเป็นคนที่ดูดีมากในสายตาเรา ในขณะที่ตัดภาพมาที่ตัวเราเอง... เราค่อนข้างห่างไกลจากคำว่า Beauty Standard พอสมควร จนบ่อยครั้งก็แอบคิดน้อยใจและกังวลไปหมดว่า ‘คนอย่างเราไปชอบเขา มันจะดูเสร่อไปมั้ยนะ
เรื่องนี้เราไม่แน่ใจเลยว่าเขารู้ตัวหรือเปล่า เพราะเราไม่เคยแสดงออกตรงๆ เลย จะมีก็แค่ซื้อของขวัญให้ตามโอกาสบ้าง หรือตอนที่เขาเปิดร้านกาแฟ เราก็ส่งเค้กไปแสดงความยินดี ซึ่งเขาก็ดูดีใจและชอบของที่เราส่งให้นะคะ
แต่ปัญหาคือ คนรอบข้าง (รวมถึงตัวเขาเองด้วย) มักจะคิดว่าเราชอบ เพื่อนของเขา ซะงั้น! สาเหตุเพราะเวลาอยู่กับเพื่อนเขา เราสามารถคุยเล่น หยอกล้อได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เขินอายเลย... แต่พอเป็นเขาเมื่อไหร่ เรากลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือเข้าไปคุยด้วย ทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เราเลยแก้เขินด้วยการพุ่งตัวไปคุยกับเพื่อนเขาก่อนตลอด จนตัวเองยังหงุดหงิดตัวเองเลยค่ะ
ใจจริงบางทีก็อยากฮึดสู้ เดินหน้าจีบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็กลัวว่าเขาจะอึดอัด... ตอนนี้ไม่ได้คาดหวังถึงขั้นจะต้องได้เป็นแฟนกันทันทีหรอกนะคะ แค่อยากมีโอกาสได้สนิท ได้คุย ได้เล่นกับเขามากกว่านี้บ้าง แต่ความกลัวมันกั้นไว้หมดเลย
บางที... ความรู้สึกพวกนี้มันก็หนักเกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียวได้ไหว จนสุดท้ายก็ทำได้แค่กลับมาแอบนอนร้องไห้คนเดียวในห้องเงียบๆ
มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายยากมากเลยค่ะ ในหัวมันตีกันไปหมด ใจหนึ่งก็กลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งรวบรวมความกล้าบอกความจริงออกไป แล้วผลมันไม่ได้เป็นอย่างที่หวัง ไม่ใช่แค่คำตอบปฏิเสธที่จะได้รับ แต่มันคือความห่างเหิน และความสัมพันธ์ที่อาจจะไม่เหมือนเดิมอีกเลย กลัวเขาจะอึดอัดจนค่อยๆ หายออกไปจากชีวิตเรา
แต่อีกใจหนึ่ง มันก็ตักเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันว่า ถ้าเราเลือกที่จะเงียบไว้แบบนี้ ปล่อยให้เวลาผ่านไปเรื่อยๆ วันหนึ่งในอนาคตที่มองย้อนกลับมา เราจะเสียดายไหม? จะมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองหรือเปล่าว่า ‘ทำไมวันนั้นถึงไม่ลองพยายามดูสักครั้ง?’
ตอนนี้เลยเหมือนคนที่ยืนอยู่ตรงทางแยกที่ก้าวไปข้างหน้าก็กลัวตกเหว แต่ถ้ายืนอยู่เฉยๆ น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุดอยู่ดี... ไม่รู้เลยจริง ๆ ค่ะว่าจะจัดการกับความรู้สึกบ้าๆ นี้ยังไงดี ควรจะรวบรวมความกล้าก้าวข้ามความกลัวแล้วลองเดินหน้าจีบเขาดูสักตั้ง หรือควรถอยกลับมาคอยยินดีและอยู่ข้างๆ เขาในมุมมืดๆ แบบนี้ต่อไป โดยที่ไม่ให้เขารู้เลยตลอดไปดีคะ?