รู้สึกไม่ได้รักพวกเขาเลยค่ะ พวกเขาไมได้ทำอะไรผิดนะ แต่แบบมันแปลกๆ
พอมองเพื่อนคนอื่นเขารักพ่อรักแม่ วันพ่อ/แม่ เขาก้ลงรูปพ่อรูปแม่ บอกรักกันอะไรงี้
วันนี้หนูเลยอยากมาพูดคุยกับพี่ๆทุกๆคนค่ะ (แสดงความคิดเห็นกันมาได้นะคะ)
ยาววหน่อยนะคะะ
ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ การเลี้ยงดูด้วยไหม พ่อแม่เรา ตลอดเราโตมาไม่เคยกอดหอม แม้กระทั่ง จับตัวกันไม่เคยเลย บอกรักกันก้ไม่เคย แต่ว่า.. บางครั้งแม่ก้ชอบพูดคนเดียวว่ารักลูก แต่เรากลับไม่รู้สึกดีใจแต่กลับรู้สึกแปลกๆแทน
ล่าสุดที่เราจำภาพที่พ่อหอมเราได้คือตอนเราเด็กมาก น่าจะประมาณ2ขวบเองมั้งนะ ภาพมันยังอยุ่ในหัวเลย พ่ออุ้มเรา จากนอนกับหอมหน้าผาก
วันเกิด ตอนเด็กๆพ่อมักชอบจัดวันเกิดให้ พอโตมาป.5 พ่อบอกว่าไม่ได้จัดนะ ไม่มีเงิน ตอนนั้นจำได้เราเฟลมาก แต่ปัจจุบันไม่ชอบงานวันเกิดอยู่แล้ว อยากให้มันเป็นวันธรรมดาไป
ตั้งแต่ประถมปลาย จนมัธยม ไม่เคยหอม กอด บอกรักกันเลย แต่ละวัน ใช้ชีวิตแต่ละคน ไม่ยุ่งอะไรกัน ขนาดหนูมีเรื่องเครียด ทุกเรื่องหนูไม่เคยปรึกษาพ่อแม่เลย ไม่รู้ทำไม มันแค่ไม่อยากบอก เพื่อนก้ไม่ได้บอกนะ เก็บไว้ในใจคนเดียว พ่อแม่ก็ไม่เคยถาม
ขนาดวันพ่อแม่ เราก้ไม่เคยบอกรักเขาเลย พ่อไม่ได้สนใจนะ แต่แม่ ก็มักพูดประมาณว่า "วันแม่ไม่เคยให้อะไรเลย"
ไม่รู้เพราะอะไร เรากลับไม่อยากเจอวันนี้อยากให้ผ่านไปไวๆ
พ่อแม่เรา เลี้ยงเรามา ให้เงิน ทำงานให้เราทุกอย่าง อันไหนเราทำไม่ได้พ่อไม่ก้แม่จะเป็นคนทำให้ ถึงเขาจะบ่นหน่อยก็เถอะ
พ่อเป็นคนเงียบๆ แต่ก็คุยกับเราบ้าง ไปโรงเรียนอะไรงี้เขาก็ไปส่งเราตลอด ไม่บ่น เราอยากกินอ่ะไรพ่อก็ให้เงินตลอด
ส่วนแม่
แม่เป็นคนที่ บ่นเยอะมากก แต่ถึงบ่นก็ทำให้ทุกอย่าง บางครั้งว่าเราก้ว่ายาวไม่หยุดพูดเลย แม่ชอบบ่นคนเดียว แต่ก็รักลูก เป็นห่วงอะไรงู้นงี้
เคยมีครั้งนึงขอไปเที่ยวกับเพื่อนตอนม.3 แม่ไม่ให้ แล้วก้บอกว่า " จะไปทำไม ไม่ต้องไป กูไม่ให้ไป "
ตอนโทรกันกำลังขอไปอะนะ พอแม่บอกจะมารับ เราก็รอ ซึ่งตรงนั้นเพื่อนเยอะด้วย พอแม่มาถึงแม่ก็บ่นลั่นโรงเรียนเลย ว่า ไม่ให้ไป ไปทำไม เราเข้าใจแม่เป็นห่วง แต่การที่แม่มาตะโกนว่าหนูที่โรงเรียนต่อหน้าเพื่อนๆ ทำให้ตอนนั้นหนูบอก ร้องไห้อยู่ในห้อง ไม่กินข้าวไม่ทำไรเลย มันเฟลอะ ไม่รู้จะมีใครเข้าใจหนูไหม แต่มันก็นานแล้ว จากนั้นก้ไม่เคยขอไปเที่ยวกับเพื่อนเลย ส่วนเพื่อนก็ไม่เคยชวนเราไปเที่ยวเหมือนกัน ถ้าเขาไปก็ชวนแต่เพื่อนที่พ่อแม่อนุญาต
วันเกิด พ่อก้จำได้นะ แต่เขาไม่พูด ไม่อวยพร แต่แอบจัดงานให้เราแบบ เช่น ผ่านงันเกิดไปวันนึงอีกวันกินหมูกระทะอะไรงี้ เป็นบางปีนะ บางปีก้ไม่มีไรเกิดขึ้นเลย
ส่วนแม่ ก็ไม่รู้ว่าเขาจำได้ไหม ว่าวันไหนวันเกิดเรา เขาไม่เคยอวยพร บางปีมีจำสลับวันเกิดกับน้อง(หลานเรา) แต่ไก็ไม่ได้สนใจ แล้วแต่ใครอยากอวยพรก็ตามใจเลย ใครอวยพรเราก็ดีใจนะ แต่พอโตมามันถึงรู้สึกแบบ ไม่อยากมีวันเกิด อยากผ่านไปไวๆ ไม่ชอบวันนี้เลย
แค่นี้แหละมั้งนา แต่เราไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่รักพ่อรักแม่แบบคนอื่น มันไม่ได้โกรธไม่ได้ไม่ชอบ แต่แบบ มองเขาเป็นแค่คนธรรมดาอะ หากไม่เข้าใจคำอ่านที่หนูพิมพ์ไปขอโทษด้วยนะคะ
ใครที่อ่านจบของคุณมากๆๆเลยค่ะ
แปลกไหมคะ ไม่ได้รู้สึกรักพ่อแม่เลย ทั้งที่เขาไมไ่ด้ทำไรให้เรา
พอมองเพื่อนคนอื่นเขารักพ่อรักแม่ วันพ่อ/แม่ เขาก้ลงรูปพ่อรูปแม่ บอกรักกันอะไรงี้
วันนี้หนูเลยอยากมาพูดคุยกับพี่ๆทุกๆคนค่ะ (แสดงความคิดเห็นกันมาได้นะคะ)
ยาววหน่อยนะคะะ
ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะ การเลี้ยงดูด้วยไหม พ่อแม่เรา ตลอดเราโตมาไม่เคยกอดหอม แม้กระทั่ง จับตัวกันไม่เคยเลย บอกรักกันก้ไม่เคย แต่ว่า.. บางครั้งแม่ก้ชอบพูดคนเดียวว่ารักลูก แต่เรากลับไม่รู้สึกดีใจแต่กลับรู้สึกแปลกๆแทน
ล่าสุดที่เราจำภาพที่พ่อหอมเราได้คือตอนเราเด็กมาก น่าจะประมาณ2ขวบเองมั้งนะ ภาพมันยังอยุ่ในหัวเลย พ่ออุ้มเรา จากนอนกับหอมหน้าผาก
วันเกิด ตอนเด็กๆพ่อมักชอบจัดวันเกิดให้ พอโตมาป.5 พ่อบอกว่าไม่ได้จัดนะ ไม่มีเงิน ตอนนั้นจำได้เราเฟลมาก แต่ปัจจุบันไม่ชอบงานวันเกิดอยู่แล้ว อยากให้มันเป็นวันธรรมดาไป
ตั้งแต่ประถมปลาย จนมัธยม ไม่เคยหอม กอด บอกรักกันเลย แต่ละวัน ใช้ชีวิตแต่ละคน ไม่ยุ่งอะไรกัน ขนาดหนูมีเรื่องเครียด ทุกเรื่องหนูไม่เคยปรึกษาพ่อแม่เลย ไม่รู้ทำไม มันแค่ไม่อยากบอก เพื่อนก้ไม่ได้บอกนะ เก็บไว้ในใจคนเดียว พ่อแม่ก็ไม่เคยถาม
ขนาดวันพ่อแม่ เราก้ไม่เคยบอกรักเขาเลย พ่อไม่ได้สนใจนะ แต่แม่ ก็มักพูดประมาณว่า "วันแม่ไม่เคยให้อะไรเลย"
ไม่รู้เพราะอะไร เรากลับไม่อยากเจอวันนี้อยากให้ผ่านไปไวๆ
พ่อแม่เรา เลี้ยงเรามา ให้เงิน ทำงานให้เราทุกอย่าง อันไหนเราทำไม่ได้พ่อไม่ก้แม่จะเป็นคนทำให้ ถึงเขาจะบ่นหน่อยก็เถอะ
พ่อเป็นคนเงียบๆ แต่ก็คุยกับเราบ้าง ไปโรงเรียนอะไรงี้เขาก็ไปส่งเราตลอด ไม่บ่น เราอยากกินอ่ะไรพ่อก็ให้เงินตลอด
ส่วนแม่
แม่เป็นคนที่ บ่นเยอะมากก แต่ถึงบ่นก็ทำให้ทุกอย่าง บางครั้งว่าเราก้ว่ายาวไม่หยุดพูดเลย แม่ชอบบ่นคนเดียว แต่ก็รักลูก เป็นห่วงอะไรงู้นงี้
เคยมีครั้งนึงขอไปเที่ยวกับเพื่อนตอนม.3 แม่ไม่ให้ แล้วก้บอกว่า " จะไปทำไม ไม่ต้องไป กูไม่ให้ไป "
ตอนโทรกันกำลังขอไปอะนะ พอแม่บอกจะมารับ เราก็รอ ซึ่งตรงนั้นเพื่อนเยอะด้วย พอแม่มาถึงแม่ก็บ่นลั่นโรงเรียนเลย ว่า ไม่ให้ไป ไปทำไม เราเข้าใจแม่เป็นห่วง แต่การที่แม่มาตะโกนว่าหนูที่โรงเรียนต่อหน้าเพื่อนๆ ทำให้ตอนนั้นหนูบอก ร้องไห้อยู่ในห้อง ไม่กินข้าวไม่ทำไรเลย มันเฟลอะ ไม่รู้จะมีใครเข้าใจหนูไหม แต่มันก็นานแล้ว จากนั้นก้ไม่เคยขอไปเที่ยวกับเพื่อนเลย ส่วนเพื่อนก็ไม่เคยชวนเราไปเที่ยวเหมือนกัน ถ้าเขาไปก็ชวนแต่เพื่อนที่พ่อแม่อนุญาต
วันเกิด พ่อก้จำได้นะ แต่เขาไม่พูด ไม่อวยพร แต่แอบจัดงานให้เราแบบ เช่น ผ่านงันเกิดไปวันนึงอีกวันกินหมูกระทะอะไรงี้ เป็นบางปีนะ บางปีก้ไม่มีไรเกิดขึ้นเลย
ส่วนแม่ ก็ไม่รู้ว่าเขาจำได้ไหม ว่าวันไหนวันเกิดเรา เขาไม่เคยอวยพร บางปีมีจำสลับวันเกิดกับน้อง(หลานเรา) แต่ไก็ไม่ได้สนใจ แล้วแต่ใครอยากอวยพรก็ตามใจเลย ใครอวยพรเราก็ดีใจนะ แต่พอโตมามันถึงรู้สึกแบบ ไม่อยากมีวันเกิด อยากผ่านไปไวๆ ไม่ชอบวันนี้เลย
แค่นี้แหละมั้งนา แต่เราไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงไม่รักพ่อรักแม่แบบคนอื่น มันไม่ได้โกรธไม่ได้ไม่ชอบ แต่แบบ มองเขาเป็นแค่คนธรรมดาอะ หากไม่เข้าใจคำอ่านที่หนูพิมพ์ไปขอโทษด้วยนะคะ
ใครที่อ่านจบของคุณมากๆๆเลยค่ะ