(บ่น) ท้อกับการเป็นสิว

เหนื่อยค่ะ สิวมันจะมีวันหายไหมคะ เรารักษากับหมอผิวหนังอยู่ แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น จะเป็น process ของการรักษาหรืออะไรก็ตามแต่ พยายาม trust the process แล้ว แต่มันก็ท้อ มันเหนื่อย อยากกินปกติ อยากใช้ชีวิตปกติ ไม่อยากตื่นมาเจ็บหน้า ไม่อยากคันสิวระหว่างวัน ทำอะไรก็ต้องระวังไปหมด เอามือโดนหน้า เท้าคาง ทำไม่ได้ ต้องระวัง เตรียมจะไปตรวจ pcos แล้ว แต่มันก็ยังต้องใช้เวลารักษาอีกนาน เราอยากเชื่อมากๆ ค่ะว่ามันจะหาย แต่ก็อดท้อไม่ได้ ร้องไห้ทุกวัน จิตตก จนตอนนี้ไม่รู้ละว่าต้องไปหาหมอผิว หมอสูติ หรือจิตแพทย์ 55555 เหนื่อยค่ะ อยากได้กำลังใจ เราพยายามสู้มากๆ ไม่ปิดหน้า ไม่หลบตา พยายามทำให้ภายนอกดูดีและมั่นใจที่สุดถึงจะมีสิว แต่ข้างในนี่ไม่ไหวเลยค่ะ มันป่นปี้ไปหมดเลย ไม่รู้ต้องพูดกับใครถึงจะเข้าใจ บางทีก็รู้สึก เวลาเข้าสังคม เหมือนเราเป็นคนเดียวที่มีสิว ทำไมคนอื่นเขาหน้าใส แต่ก็พยายามไม่คิด รู้ว่ามันไม่ดี พยายามมองว่าสิวแดงๆ คือสีสันบนหน้า แต่พอตอนไหนรู้สึกเจ็บขึ้นมา เราก็กลับมารู้สึกแย่กับมันเหมือนเดิม อะไรที่เคยกินก็ต้องงดไปก่อน แต่งหน้าไม่ได้ เราชอบแต่งหน้ามากๆ จนถึงเมื่อต้นปีนี้หน้าเรายังดีๆ อยู่เลย เหมือนต้องเปลี่ยนกิจวัตรหลายอย่าง จนไม่รู้แล้วว่าจะไปหาความสุขจากไหน หรือเราเข้มงวดกับมันเกินไปหรือเปล่า ถ้าปล่อยใจชิลๆ มันจะดีกว่าไหม ไม่รู้เลยค่ะ เหมือนติดอยู่ใน dilemma ถอยไม่ได้ ให้ไปต่อก็กลัวไปไม่ถึง ไม่รู้ควรทำไงกับมันดี