รถไฟ ... รถไฟ ... เพื่อไปขึ้นเครื่อง

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานน่ะ  ไปแวะบ้านเพื่อนที่อยู่วัดงิ้วราย  เอากับข้าวไปให้

เพื่อนเห็นหน้า ถามเลยว่า ขอวิธีหาที่จอดดอนเมืองหน่อยว่ะ  พรุ่งนี้จะบินไปตรวจงานที่เวียงจันทน์

เห็นผมไปเวียงจันทน์บ่อยๆ แล้วเอามอเตอร์ไซค์ไปจอดไว้ที่บ้านเขานี่แหละ  แล้วนั่งรถไฟเข้ากรุงเทพตอนเย็นๆ
(ไปต่อรถด่วนขบวน 25 มั่ง รถเร็วระหว่างประเทศขบวน 133 มั่ง)

แต่เขาไปเครื่องบินตอนเที่ยงไง ก็เลยคิดว่าต้องขับรถไป




ผมก็บ่น ..... โอ๊ยขับไปทำม๊ายยยย ไปกลางวันที่จอดก็ไม่มี  วนหาที่จอด เครียดตายห่ะ

ไปรถไฟแบบที่ผมไปสิ

รายนี้เค้าไม่เค๊ย ไม่เคยไง  เอะอะขับรถไปยันเลย  

ทีนี้แก่แล้ว หูตามองก็ไม่ค่อยชัดแล้ว  ผมเลยบ่นมัน ว่าไม่ให้ขับรถไกลแล้วนะ





ไปไงวะ ? ...... คำถามจากท่าน

เออ เดี๋ยวพรุ่งนี้กรูพาไป  รับรองจะชอบใจ ..... ฮี่โธ่ ขับรถไปทำไมล่ะ(วะ) หาที่จอดก็ยาก เสียตังค์ค่าจอดอีกวันละหลายร้อยอยู่นา

เลยเป็นที่มาของ รถไฟ .... รถไฟ .... แล้วไปขึ้นเครื่องบิน ด้วยประการฉะนี้แล