มีประเด็นหนึ่งที่ผมคิดว่าน่าสนใจและอยากชวนสมาชิกพันทิปมาถกกันอย่างมีเหตุผลครับ
หลายคนที่เติบโตมาในยุคที่โรงเรียนยังมีการลงโทษด้วยการตี อาจมีประสบการณ์คล้าย ๆ กันว่า
“สมัยก่อนทำผิดก็โดนตี พอโดนตีแล้วก็จำ ไม่กล้าทำอีก”
ขณะที่ปัจจุบันการลงโทษทางกายถูกยกเลิกหรือถูกจำกัดมากขึ้น แต่เรากลับได้ยินเสียงบ่นว่า
“เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยมีวินัย”
“พูดดี ๆ ก็ไม่ฟัง”
“ครูลงโทษอะไรไม่ได้”
“เด็กบางคนแสดงพฤติกรรมรุนแรงหรือไม่เคารพกติกา”
คำถามคือ...
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เกี่ยวข้องกับการยกเลิกการเฆี่ยนจริงหรือไม่?
หรือจริง ๆ แล้วเรากำลังเอา “ความทรงจำของคนรุ่นก่อน” มาปนกับ “หลักฐานทางวิชาการ” กันอยู่?
ถ้ามองในทางจิตวิทยาเด็ก การตีอาจทำให้เด็ก
หยุดพฤติกรรมได้ทันที เพราะเด็กกลัวความเจ็บปวดและบทลงโทษ
แต่คำถามสำคัญคือ...
เด็กกำลังเรียนรู้ว่า
“สิ่งนี้ผิด จึงไม่ควรทำ”
หรือกำลังเรียนรู้เพียงว่า
“อย่าทำ เพราะถ้าครูจับได้จะถูกตี”
สองอย่างนี้เหมือนกันหรือไม่?
ในทางอาชญวิทยาเอง การมีวินัยไม่ได้หมายถึงการที่เด็ก “เชื่อฟังเมื่อมีคนควบคุม” เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับ
การควบคุมตนเอง การเรียนรู้บรรทัดฐานทางสังคม และความสามารถในการรับผิดชอบต่อผลของการกระทำ
ดังนั้น ผมจึงสงสัยว่า...
เราเคยมี “วินัย” เพราะเด็กกลัวไม้เรียว หรือเพราะสังคมในยุคนั้นมีปัจจัยอื่นที่ช่วยหล่อหลอมเด็กด้วย?
และในทางกลับกัน
การยกเลิกการตีทำให้เด็กไม่มีวินัยจริง ๆ หรือปัญหาอยู่ที่เรายกเลิก “ไม้เรียว” แต่ยังไม่ได้สร้างระบบ “วินัยเชิงบวกและความรับผิดชอบ” ที่มีประสิทธิภาพขึ้นมาทดแทน?
ผมไม่ได้ตั้งกระทู้นี้เพื่อบอกว่า
“ตีเด็กดี”
หรือ
“เด็กสมัยนี้แย่กว่าเด็กสมัยก่อน”
แต่อยากชวนคุยกันว่า ถ้าเป้าหมายของการลงโทษคือการทำให้เด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถควบคุมตนเองได้...
เราควรทำให้เด็ก “กลัวการลงโทษ” หรือควรทำให้เด็ก “เข้าใจเหตุผลและรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง”?
และถ้าไม่ใช้การเฆี่ยนแล้ว...
เราควรสร้างวินัยให้เด็กอย่างไร จึงจะได้ผลโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรง?
อยากฟังความคิดเห็นจากหลายมุมครับ
- คนที่เติบโตมาในยุคไม้เรียว
- ครูและบุคลากรทางการศึกษา
- พ่อแม่ผู้ปกครอง
- คนรุ่นใหม่ที่เคยเรียนในระบบปัจจุบัน
- หรือใครก็ตามที่มีประสบการณ์ตรง
คำถามชวนถก
1. คุณคิดว่าการตีทำให้เด็ก “มีวินัย” หรือเพียง “กลัวการลงโทษ”?
2. เด็กยุคก่อนมีวินัยมากกว่าเด็กยุคนี้จริงหรือไม่?
3. การยกเลิกการลงโทษทางกายเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเด็กที่เปลี่ยนไปหรือไม่?
4. ถ้าไม่ใช้ไม้เรียว แล้ววิธีสร้างวินัยแบบใดที่คุณคิดว่าได้ผลจริง?
5 . จากประสบการณ์ของคุณเอง
“ไม้เรียว” สร้างคน หรือเพียงสร้างความกลัว?
ขอชวนแลกเปลี่ยนกันด้วยเหตุผลและประสบการณ์ครับ
ไม่ต้องเห็นตรงกันก็ได้ แต่ลองช่วยกันหาคำตอบว่า
“วินัยที่แท้จริง ควรเกิดจากความกลัว หรือเกิดจากการควบคุมตัวเอง?”
สมัยก่อน “เฆี่ยนเด็ก” ทำให้เด็กมีวินัยจริงไหม? แล้วทำไมเด็กยุคนี้ถึงดูพฤติกรรมแย่ลง?
หลายคนที่เติบโตมาในยุคที่โรงเรียนยังมีการลงโทษด้วยการตี อาจมีประสบการณ์คล้าย ๆ กันว่า
“สมัยก่อนทำผิดก็โดนตี พอโดนตีแล้วก็จำ ไม่กล้าทำอีก”
ขณะที่ปัจจุบันการลงโทษทางกายถูกยกเลิกหรือถูกจำกัดมากขึ้น แต่เรากลับได้ยินเสียงบ่นว่า
“เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยมีวินัย”
“พูดดี ๆ ก็ไม่ฟัง”
“ครูลงโทษอะไรไม่ได้”
“เด็กบางคนแสดงพฤติกรรมรุนแรงหรือไม่เคารพกติกา”
คำถามคือ...
สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เกี่ยวข้องกับการยกเลิกการเฆี่ยนจริงหรือไม่?
หรือจริง ๆ แล้วเรากำลังเอา “ความทรงจำของคนรุ่นก่อน” มาปนกับ “หลักฐานทางวิชาการ” กันอยู่?
ถ้ามองในทางจิตวิทยาเด็ก การตีอาจทำให้เด็ก หยุดพฤติกรรมได้ทันที เพราะเด็กกลัวความเจ็บปวดและบทลงโทษ
แต่คำถามสำคัญคือ...
เด็กกำลังเรียนรู้ว่า
“สิ่งนี้ผิด จึงไม่ควรทำ”
หรือกำลังเรียนรู้เพียงว่า
“อย่าทำ เพราะถ้าครูจับได้จะถูกตี”
สองอย่างนี้เหมือนกันหรือไม่?
ในทางอาชญวิทยาเอง การมีวินัยไม่ได้หมายถึงการที่เด็ก “เชื่อฟังเมื่อมีคนควบคุม” เท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับ การควบคุมตนเอง การเรียนรู้บรรทัดฐานทางสังคม และความสามารถในการรับผิดชอบต่อผลของการกระทำ
ดังนั้น ผมจึงสงสัยว่า...
เราเคยมี “วินัย” เพราะเด็กกลัวไม้เรียว หรือเพราะสังคมในยุคนั้นมีปัจจัยอื่นที่ช่วยหล่อหลอมเด็กด้วย?
และในทางกลับกัน
การยกเลิกการตีทำให้เด็กไม่มีวินัยจริง ๆ หรือปัญหาอยู่ที่เรายกเลิก “ไม้เรียว” แต่ยังไม่ได้สร้างระบบ “วินัยเชิงบวกและความรับผิดชอบ” ที่มีประสิทธิภาพขึ้นมาทดแทน?
ผมไม่ได้ตั้งกระทู้นี้เพื่อบอกว่า
“ตีเด็กดี”
หรือ
“เด็กสมัยนี้แย่กว่าเด็กสมัยก่อน”
แต่อยากชวนคุยกันว่า ถ้าเป้าหมายของการลงโทษคือการทำให้เด็กเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่สามารถควบคุมตนเองได้...
เราควรทำให้เด็ก “กลัวการลงโทษ” หรือควรทำให้เด็ก “เข้าใจเหตุผลและรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง”?
และถ้าไม่ใช้การเฆี่ยนแล้ว...
เราควรสร้างวินัยให้เด็กอย่างไร จึงจะได้ผลโดยไม่ต้องใช้ความรุนแรง?
อยากฟังความคิดเห็นจากหลายมุมครับ
- คนที่เติบโตมาในยุคไม้เรียว
- ครูและบุคลากรทางการศึกษา
- พ่อแม่ผู้ปกครอง
- คนรุ่นใหม่ที่เคยเรียนในระบบปัจจุบัน
- หรือใครก็ตามที่มีประสบการณ์ตรง
คำถามชวนถก
1. คุณคิดว่าการตีทำให้เด็ก “มีวินัย” หรือเพียง “กลัวการลงโทษ”?
2. เด็กยุคก่อนมีวินัยมากกว่าเด็กยุคนี้จริงหรือไม่?
3. การยกเลิกการลงโทษทางกายเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเด็กที่เปลี่ยนไปหรือไม่?
4. ถ้าไม่ใช้ไม้เรียว แล้ววิธีสร้างวินัยแบบใดที่คุณคิดว่าได้ผลจริง?
5 . จากประสบการณ์ของคุณเอง “ไม้เรียว” สร้างคน หรือเพียงสร้างความกลัว?
ขอชวนแลกเปลี่ยนกันด้วยเหตุผลและประสบการณ์ครับ
ไม่ต้องเห็นตรงกันก็ได้ แต่ลองช่วยกันหาคำตอบว่า
“วินัยที่แท้จริง ควรเกิดจากความกลัว หรือเกิดจากการควบคุมตัวเอง?”