รบกวนช่วยซ่อมกาพย์ยานี "ฝอยฝนในม่านฟุ้งฯ" ที่หายไปวรรคนึงครับ

บังเอิญเกิดนึกถึงกาพย์ยานี ๑๑ บทนี้ขึ้นได้
ในความทรงจำ น่าจะมาจาก นสพ.รายสัปดาห์
สักฉบับเมื่อกว่า 40ปี ก่อน ที่มักมีหน้าแทรก
เป็นบทกวี (อาจเป็นมติชนรายสัปดาห์?)
ไม่มีข้อมูลว่าผู้แต่งเป็นใคร หรือมาจาก
หนังสือเล่มใดหรือไม่

ตอนนั้นเห็นแล้วชอบเลยจดไว้ แล้วก็ลืม
ไปนานมากแล้ว พอนึกได้วันนี้ ปรากฏว่า
ลืมไป 1 วรรคเต็มๆ เดาจากสัมผัสน่าจะ
ลงท้ายด้วย สระเอา ตามนี้ครับ ถ้าใคร
เคยเห็นและจำได้รบกวนช่วยบอกที
หรือท่านใดจะลองแต่งซ่อมก็ได้

๏ ฝอยฝน ในม่านฟุ้ง
แลลายรุ้ง รอยจางจาง
น้ำตา เจือบางบาง
ความอ้างว้าง เยือนจิตใจ

ฟากฟ้า ทะเลเหงา
แฝงความเศร้า ไว้ภายใน
น้ำตา มาแต่ไหน
ช้ำหัวใจ ใครรับฟัง

(1?)(2?)(3?)(4?)(5-สระ เ-า)  <ลืมทั้งวรรค ^_^!
ภาพก่อนเก่า แห่ง ความหวัง ความหลัง
พาไป ในภวังค์
ถึง ความหลัง ความหวัง เคยคำนึง

ทิ้งทุกข์ กับเกลียวคลื่น
ลืมวันคืน เคยตราตรึง
ต่อไป ไม่คิดถึง
ว่าเคยซึ้ง ในตัวเธอ ฯ

ปล. ในที่สุด ก็ตัดสินใจซ่อมวรรคที่สูญหาย
ได้ตามภาพนี้นะครับ และทบทวนความจำว่า
น่าจะสลับคำ ความหลัง<->ความหวัง  ^_^