ก่อนอื่นขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้งกับครอบครัวผู้สูญเสียจากเหตุการณ์กราดยิงที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ นนทบุรี
ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์ความรุนแรงที่ผู้ก่อเหตุเป็นเยาวชน สิ่งที่เรามักจะเห็นในข่าวหรือความคิดเห็นของผู้ใหญ่บางกลุ่มทันทีคือ
การตั้งคำถามว่า "เด็กติดเกมหรือเปล่า?" หรือ "ความรุนแรงมาจากเกมใช่ไหม?" ทั้งที่ผลการวิจัยระดับโลก
หลายชิ้นยืนยันตรงกันมานานแล้วว่า เกมไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้คนออกมาไล่ยิงผู้อื่นในชีวิตจริง
คนเล่นเกมมีเป็นสิบล้านคนในไทย และเป็นร้อยๆ ล้านคนทั่วโลก แต่ทำไมเด็กส่วนใหญ่ถึงไม่เคยลุกขึ้นมากระทำความรุนแรง?
สิ่งที่เป็นปัญหาจริง ๆ และถูกมองข้ามไปทุกครั้ง คือ "การเข้าถึงอาวุธปืน"
ลองคิดตามความจริงอย่างตรงไปตรงมา
- ถ้าเด็กเครียด โกรธ หรือเลียนแบบสื่อความรุนแรง แต่ ไม่มีปืน -> เหตุการณ์เต็มที่อาจจบที่การทะเลาะวิวาท
หรือใช้สิ่งของชั่วคราว ซึ่งไม่ทำให้เกิดความสูญเสียเป็นวงกว้าง
- แต่เมื่อเด็ก เข้าถึงอาวุธปืนได้ง่าย -> ความเกลียดชัง หรือความคิดชั่ววูบนั้น จะกลายเป็น "ภัยสังหารหมู่" ทันที
คำถามสำคัญที่สังคมและกฎหมายควรเร่งแก้ไขตอนนี้ไม่ใช่เรื่อง "เกม" แต่คือ
1.การเก็บรักษาอาวุธปืนในบ้าน: ปืนของคนในบ้าน ถูกเก็บอย่างไรทำไมเยาวชนถึงหยิบมาใช้ได้ง่ายดายขนาดนี้?
2.การครอบครองปืนในไทย: มาตรการจัดเก็บ ตรวจสอบสุขภาพจิตผู้ครอบครองปืน
และความเข้มงวดของกฎหมายปืนในไทยมีประสิทธิภาพพอหรือยัง?
เลิกโยนความผิดให้ปัจจัยเบี่ยงเบนอย่าง "เกม" แล้วมาร่วมกันผลักดันเรื่อง
การควบคุมอาวุธปืนและการเก็บรักษาปืนในบ้านอย่างปลอดภัย เพื่อไม่ให้เกิดความสูญเสียซ้ำรอยดีกว่าไหมคะ ?
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไรกับประเด็นนี้บ้างคะ ?
ทำไมพอเกิดเหตุสลด อย่างเหตุกราดยิงโรงเรียน สังคมไทยก็ยังโยนบาปให้ "เกม" แต่เมินปัญหาเรื่อง "อาวุธปืน" ในบ้าน?
ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์ความรุนแรงที่ผู้ก่อเหตุเป็นเยาวชน สิ่งที่เรามักจะเห็นในข่าวหรือความคิดเห็นของผู้ใหญ่บางกลุ่มทันทีคือ
การตั้งคำถามว่า "เด็กติดเกมหรือเปล่า?" หรือ "ความรุนแรงมาจากเกมใช่ไหม?" ทั้งที่ผลการวิจัยระดับโลก
หลายชิ้นยืนยันตรงกันมานานแล้วว่า เกมไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้คนออกมาไล่ยิงผู้อื่นในชีวิตจริง
คนเล่นเกมมีเป็นสิบล้านคนในไทย และเป็นร้อยๆ ล้านคนทั่วโลก แต่ทำไมเด็กส่วนใหญ่ถึงไม่เคยลุกขึ้นมากระทำความรุนแรง?
สิ่งที่เป็นปัญหาจริง ๆ และถูกมองข้ามไปทุกครั้ง คือ "การเข้าถึงอาวุธปืน"
ลองคิดตามความจริงอย่างตรงไปตรงมา
- ถ้าเด็กเครียด โกรธ หรือเลียนแบบสื่อความรุนแรง แต่ ไม่มีปืน -> เหตุการณ์เต็มที่อาจจบที่การทะเลาะวิวาท
หรือใช้สิ่งของชั่วคราว ซึ่งไม่ทำให้เกิดความสูญเสียเป็นวงกว้าง
- แต่เมื่อเด็ก เข้าถึงอาวุธปืนได้ง่าย -> ความเกลียดชัง หรือความคิดชั่ววูบนั้น จะกลายเป็น "ภัยสังหารหมู่" ทันที
คำถามสำคัญที่สังคมและกฎหมายควรเร่งแก้ไขตอนนี้ไม่ใช่เรื่อง "เกม" แต่คือ
1.การเก็บรักษาอาวุธปืนในบ้าน: ปืนของคนในบ้าน ถูกเก็บอย่างไรทำไมเยาวชนถึงหยิบมาใช้ได้ง่ายดายขนาดนี้?
2.การครอบครองปืนในไทย: มาตรการจัดเก็บ ตรวจสอบสุขภาพจิตผู้ครอบครองปืน
และความเข้มงวดของกฎหมายปืนในไทยมีประสิทธิภาพพอหรือยัง?
เลิกโยนความผิดให้ปัจจัยเบี่ยงเบนอย่าง "เกม" แล้วมาร่วมกันผลักดันเรื่อง
การควบคุมอาวุธปืนและการเก็บรักษาปืนในบ้านอย่างปลอดภัย เพื่อไม่ให้เกิดความสูญเสียซ้ำรอยดีกว่าไหมคะ ?
เพื่อนๆ คิดเห็นอย่างไรกับประเด็นนี้บ้างคะ ?