คนพูดลืมง่าย คนฟังลืมยาก

เรามีเรื่องอยากแลกเปลี่ยนและเล่าให้ฟังเพื่อขอความเห็นสักหน่อยค่ะ มันเป็นปมที่ค่อนข้างจะใหญ่ในใจเราเลย เริ่มจากที่ว่าเราเป็นintrovertไม่ค่อยสุงสิงกับใคร พูดไม่เก่ง แถมยังขี้กลัวสุดๆ ในช่วงม.ปลาย เราใช้เวลาเกือบ3ปีเลยค่ะในการสนิทกับเพื่อนไม่กี่คน จนถึงตอนนั้นเรายังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าจะเรียกว่าสนิทได้รึเปล่า แต่สิ่งที่ทำให้เกิดเป็นปมใหญ่ๆของเราเลยคือ โรงเรียนของเรามีกิจกรรมที่ต้องจัดสถานที่บ่อยๆ ซึ่งไม่พ้นงานจับผ้างานฝีมือ ซึ่งเราไม่เก่งเลยค่ะ เราทำไม่เป็น ทำได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เราเป็นเด็กออกจะเนิร์ดๆ ถนัดเรียนมากกว่า ด้านactivityเราติดลบขั้นสุด เราทั้งเป็นคนขี้กลัว กลัวความสูง กลัวสัตว์หลายชนิด ป่วยง่าย แต่ทั้งหมดทั้งมวลกลับทำให้เราได้รับคำพูดหนึ่งจากคนคนนึงว่า 'แกมันทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง' ทั้งๆที่ทุกงานที่ผ่านมา เขาเองก็ไม่ได้ช่วยคนอื่นเลยสักนิด แต่เราก็พยายามเข้าใจ ว่ามันอาจจะเพราะเราไม่ได้เด่นด้านกิจกรรม ช่วยงานได้ไม่มาก ทำได้ไม่กี่อย่างถึงโดนแบบนั้น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้เรารู้สึกแย่และกลัวสังคมมากขึ้นไปอีก โดยที่เราก็พยายามจะลืมๆมันไป แต่มันกลับฝังใจเราอยู่ตลอด ทั้งๆที่เพื่อนอีกคนก็พยายามย้ำเราอยู่ตลอดว่าคนเราเก่งคนละด้าน อย่าคิดมากเลย แต่เราก็ทำไม่ได้ เราเลยอยากขอคำแนะนำในการจัดการความรู้สึกแย่ๆแบบนี้จากทุกคนค่ะ ว่าจะต้องรับมือและจัดการสิ่งเหล่านี้ยังไงให้มันทำร้ายเราได้น้อยที่สุด🙇‍♀️