ไข่ลูกเขย เป็นอาหารไทยโบราณที่ทำจากไข่ต้มสุกปอกเปลือก นำไปทอดจนผิวเหลืองทอง แล้วราดด้วยน้ำซอสรสหวาน เปรี้ยว เค็ม ซึ่งโดยทั่วไปปรุงจากน้ำตาลปี๊บ น้ำมะขามเปียกและน้ำปลา จากนั้นโรยด้วยหอมแดงเจียวและพริกแห้งทอด เพื่อเพิ่มความหอมและความกรุบ
.
ลักษณะเด่นของเมนูนี้คือ
• รสชาติ หวานนำ เปรี้ยวตาม เค็มกลมกล่อม
• ไข่ขาวด้านนอกจะมีผิวกรอบเล็กน้อยจากการทอด ส่วนไข่แดงยังนุ่ม
• นิยมรับประทานกับข้าวสวยร้อน ๆ
.
ประวัติและที่มาของชื่อ "ไข่ลูกเขย"
“ไข่ลูกเขย” ไม่มีประวัติความเป็นมาที่แน่ชัด แต่มีเรื่องเล่าเป็นพื้นบ้านหลายสำนวน เช่น
1. เรื่องเล่าสำนวนแรก เล่าว่า ในช่วงฤดูสะเดา แม่ยายทำน้ำปลาหวานไว้รับประทานกับสะเดาลวกและปลาย่าง แต่ลูกเขยไม่รับประทานปลา จึงนำไข่ต้มไปทอดแล้วรับประทานกับน้ำปลาหวานแทน ปรากฏว่ามีรสชาติอร่อยจนเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งบ้าน จึงเรียกเมนูนี้ว่า "ไข่ลูกเขย"
.
2. เรื่องเล่าสำนวนที่สอง เล่าว่า แม่ยายทำเมนูนี้ขึ้นเพื่อเตือนลูกเขยที่ไม่ดูแลลูกสาวของตน โดยนำไข่ต้มไปทอดแล้วราดด้วยน้ำปรุงรส ก่อนกล่าวเชิงขู่ว่า "ถ้าไม่รักเมีย แม่จะเอาไข่ของเอ็งมาทำแบบนี้"
.
3. เรื่องเล่าสำนวนที่สาม เล่าว่า พ่อตากลั่นแกล้งลูกเขยด้วยการต้มไข่จนหมดครัว ทำให้ไม่มีวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหาร ลูกเขยจึงนำไข่ต้มที่มีอยู่ไปทอด แล้วราดด้วยน้ำปรุงรสหวานจนกลายเป็นเมนู "ไข่ลูกเขย"
.
หมายเหตุ เรื่องเล่าทั้งสามสำนวนเป็นเพียงคติชนหรือเรื่องเล่าพื้นบ้านที่สืบทอดกันมา ปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ยืนยันว่าเรื่องใดเป็นที่มาที่แท้จริงของเมนูหรือชื่อ "ไข่ลูกเขย"
ไข่ลูกเขย ที่มาและความลับของชื่อ