เกรินก่อนนะคะ เรามีปัญหาครอบครัว และปัญหาเรื่องเงินภายในครอบครัวด้วยค่ะ และเราก็ไม่รู้ว่ามันเป็นความผิดเราเต็มๆหรือความผิดของใคร ขอคำปรึกษาจากทุกคนด้วยนะคะ
เรามีพี่น้อง 2 คนค่ะ เรากับน้องสาว บ้านเราเคยเป็นชนชั้นกลาง มีรายได้ใช้ฟุ่มเฟือยนิดนึง อยู่สบายไม่ถึงกับหรูหรา เราและน้องเคยโดนบูลลี่กลั่นแกล้งที่โรงเรียนทั้งคู่แต่อยู่กันคนละโรงเรียน ย้ายโรงเรียนบ่อยมาก โดยเฉพาะน้องสาว เพราะปัญหาสุขภาพจิต เราเคยโดนบูลลี่ด้วยกันทั้งคู่แต่วิธีการรับมือของเรา 2 คนต่างกันและความแข็งแรงของจิตใจต่างกันมากๆ
เรา - ชีวิตเคยโดนบูลลี่ คุณครูทำให้อับอาย แต่เป็นคนเข้มแข็งมาก เดียวสักพักก็ลืม ร่าเริงต่อ อยู่โรงเรียนเอกชนมาตลอดจนพ่อแม่บอกให้สอบเข้า โรงเรียนรัฐ (เตรียมน้อย) เพราะจะได้เก่งๆ แยกสายไปเรียน วิทย์คณิต พอขึ้น ม.4-6 โดนเพื่อนบอยคอต เพราะทำนิสัยไม่ดี แต่สู้ค่ะ รู้สึกว่าปากดีสู้สุดๆ รู้สึกแย่แต่ก็ยังต้องไปเรียน ตอนเย็น เหนื่อยมาก อยากกลับบ้านสุดๆ แต่อดทนยืนรอรถเมย์ 2 ชม เพราะไม่อยากนั้งแท็กซี่มันแพง พอลงจากรถเมย์มาก็ต้องยืนรอผู้ปกครองมารับอีก 30 นาที ทนแบบนั้นอยู่ 3-4 ปี ทุกวันนี้ก็ทนสุดๆอะไรประหยัดได้ประหยัดหมด ทานประหยัด จุดที่ทำให้เรารู้สึกผิดสุดคือ ตอนขึ้นมหาลัย เราไปอยู่มหาลัยแห่งนึงที่เราก็มองว่าค่าเทอมก็ไม่ได้แพงอะไรหรอกแต่ค่าครองชีพนี่แพงสุดๆ ค่าหอ ค่าอาหารถูกสุดมื้อละ 250 แล้วก็ทำให้ผิดหวังคือเรียนไม่จบ เพราะเราว่ามันแพงเกินไป เราอยู่ที่นั้นประมาณ 2 เทอม รวม summer เราผลาญเงินพ่อแม่ไปทั้งหมด 3 แสน เราว่ามันเกินไปแค่ 2 เทอมไป 3 แสนเลย ย้ายมาเรียน มอ ใกล้บ้าน แทนอยู่บ้านฟรี ประหยัดค่าใช้จ่าย ค่าเทอมก็หาเงินจ่ายเอง ขอผู้ปกครองให้น้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่อย่าคิดว่าเราจะโอเคนะ เพราะตัวเราก่อนหน้านี้ นิสัยผลาญเงินพ่อแม่ ไม่รู้จักสถานการณ์เหมือนกัน รู้สึกผิดมายันทุกวันนี้เลย เรื่องขอเงินพ่อแม่ไปเรียนพิเศษอีก เหลือขอพอกัน
น้อง - มีปัญหาสุขภาพจิต น้ำไม่อาบ อาบก็สกปรก ผมไม่สระแต่ปล่อยให้ผมเปียก มีกลิ่นอับมากๆ มีสิว ฟันไม่แปรงจนเหลือง ชอบอนิเมะจิตๆ อนิเมะที่ยิ้มแล้วเหมือนอยู่จุดสุดยอดตลอดเวลาอะ ยังหลอนหน้าอีตัวนั้นไม่หายเลย โคตรเบียวอีตัวนั้นอะ แหวะ อยู่โรงเรียนเอกชนหรูมากๆตอนเด็กหรูกว่าเราอีกค่ะ ช่วง ป3-4 แล้วก็มีปัญหาครูไม่ค่อยใส่ใจไม่ค่อยเรียนกันค่ะ โรงเรียนมันใหม่ปล่อยให้เด็กเล่นกันจนประตูหนีบมือ หัวแตกต้องเย็บ ย้ายมาเอกชนอีกที่ปรากฏว่าโดนแกล้งค่ะ ทนอยู่แบบนั้นมา จนจบ ป.6 แล้วก็เข้าโรงเรียนรัฐอีกที่นึงคนละที่กับเราค่ะ โดนแกล้งตั้งแต่ ม.1-3 ทั้งๆที่ชีวิตเค้าสบายกว่าเรานะ ไม่ต้องอดทนรออะไร เพราะผู้ปกครองไปรับไปส่งตลอด ใส่ใจกว่าเรามากๆ เพราะพ่อปม่ไม่เคยบอกเลยว่าน้องต้องเจออะไรที่โรงเรียน น้องโดนเพื่อนรังแกหนักขึ้นทุกวัน จนคิดสั้น ขึ้นไปนั้งห้อยขาอยู่บนดาดฟ้าโรงเรียน จุดนั้นเป็นจุดที่ทำให้เรารู้ว่ามันมีปัญหามากกว่าที่คิด ต้องไปหาหมอ เพราะมันกลับมาแล้วเอาหัวโขกกับกำแพง และตอนที่อยู่โรงเรียน ก็เคยทำแบบนี้ในห้องน้ำเพราะโดนเพื่อนรังแก ไปทำร้ายตัวเองอยู่คนเดียว พอออกจากโรงเรียนตอน ม.3 ก็ไปเรียนเอกชนที่อื่น ชีวิตเหมือนจะดีแต่โดนเพื่อนผลักตกบรรไดอีกละ แล้วก็ไม่เอาเรื่องด้วยนะ เพราะมันกลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ แล้วก็ลาออกมาเรียน กศน คราวนี้ดีขึ้นจิง+ทานยาด้วย
แต่มันยังไม่หายขาดนะเหมือนจะเป็นคนที่ขาดการยับยั้งชั่งใจด้วยแหละ เอาแต่ใจเพราะไม่เคยลำบากมาก่อน คือเป็นน้องคนเล็กอะหัวสมองมันไม่ได้คิดอะไร เราไม่รู้ว่ามีคนแบบนี้อยู่บนโลกมั้ย พอขึ้นมหาลัยมันก็อยากมีเพื่อน อยากเข้าแก๊ง กำลังเห่อ
วีรกรรมของมันที่เราไม่ชอบที่สุดคือการให้เราไปรอ เรารอมันตั้งแต่มัธยมยันมหาลัย พ่อแม่รับส่ง แต่คราวนี้เราไม่ได้ไปรอ มันให้แม่ไปรอแทน โดยการหลอกว่าเรียน แม่ไปส่งตั้งแต่ 8.40 มันหลอกว่าที่คณะมีเรียน หลอกอีกบอกว่า อยู่จนถึง 14.30 แม่ก็อดทนไปรอมันจนกระทั่ง ตอนเย็นแม่โทรไปว่าเมื่อไหร่จะกลับ มันบอกเดียวไปต่อกับเพื่อนตอนเย็น คราวนี้แม่เลยต้องอยู่รอต่อเพราะที่ๆมันจะไปไกลอยู่ค่ะ พอดึกๆไม่มีรถสาธารณะแล้วมันเปลี่ยว เราได้ยินแบบนี้เราโกรธมาก เพราะเหมือนมันกลายเป็นคนที่ไม่คิดถึงคนอื่นเลยอะ มันดูเห็นแก่ตัว เราเลยบอกแม่ว่าวันหลังให้กลับเอง อาการเอาแต่ใจหนักขึ้นเรื่อยๆเพราะเรากับมันไม่ถูกกัน เคยมีครั้งนึงมันจะไปเรียนมหาลัย แต่เราขอติดรถไปธุระด้วย มันบอกไม่ให้เราไป เพราะรังเกียจเรา เถียงกันในรถเถียงกันไปซักพักมันหยิบกรรไกรขึ้นมาจะแทงคอเรา แม่กริ้ดเลยค่ะ ครั้งนั้นคือใหญ่โตมาก มันร้องไห้ไปหัวเราะไปเหมือนคนบ้าเลย เราว่ามันคือเสียงหัวเราะของคนป่วยจิตเวตมาก มันเป็นเสียงหัวเราะแบบน่ารังเกียจอะ เราก็ไม่รู้ว่ามันเบียวอนิเมะจิตๆอะไรมั้ย แต่มันเป็นแบบนั้นอะ ตอนเรากำลังนั้งพิมเราก็จะอ้วกอยู่ ไม่คิดว่ามันจะอาการหนักขนาดนี้ คราวนี้ห่างจากเหตุการณ์นั้นมา 2 ปี ค่าใช้จ่ายสูงมากเพราะค่าเทอมมันแพงมาก 8 หมื่น แล้วขอให้แม่จ่ายค่ารถมันวันละ 250 ขากลับจะนั้งแท็กซี่ (ไม่เคยลำบาก ไม่ต้องอดทน) ทานร้านอาหารแพงๆ แม่เราบอกครอบครัวเราสุดแล้ว ให้มากกว่านี้ไม่ได้ ไม่ยอมจ่ายค่ารถมันวันละ 250 มันเดินไปหยิบมีดมาแกว่ง จะแทงเรามันบอกว่าทุกอย่างเป็นความผิดเรา ถ้าเราไม่ผลาญเงินพ่อแม่มันคงไม่ต้องลำบาก แล้วมันก็หัวเราะแล้วก็ร้องไห้ แม่บอกว่ามันเป็นเหมือนบ้าแล้ว เป็นโรคจิตอีกรอบ อาการหนักมาก
เราลืมเล่า ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน มันเคยล่วงเกินขอบเขตเราบางอย่างแล้วเราแค้นมันมาก เราเลยเอาแปรงสีฟันของมันไปจุ่มส้วม พอมันรู้มันเข้ามาทำร้ายเราเลย มันเลยเกียจเราเหมือนทุกวันนี้ แต่เราก็เกลียดมันนะ เห็นแล้วจะอ้วกไม่อยากโดนตัวมันเลยอะ
เรื่องนี้สรุปใครผิด
น้องเป็นโรคจิตรึป่าว
เรามีพี่น้อง 2 คนค่ะ เรากับน้องสาว บ้านเราเคยเป็นชนชั้นกลาง มีรายได้ใช้ฟุ่มเฟือยนิดนึง อยู่สบายไม่ถึงกับหรูหรา เราและน้องเคยโดนบูลลี่กลั่นแกล้งที่โรงเรียนทั้งคู่แต่อยู่กันคนละโรงเรียน ย้ายโรงเรียนบ่อยมาก โดยเฉพาะน้องสาว เพราะปัญหาสุขภาพจิต เราเคยโดนบูลลี่ด้วยกันทั้งคู่แต่วิธีการรับมือของเรา 2 คนต่างกันและความแข็งแรงของจิตใจต่างกันมากๆ
เรา - ชีวิตเคยโดนบูลลี่ คุณครูทำให้อับอาย แต่เป็นคนเข้มแข็งมาก เดียวสักพักก็ลืม ร่าเริงต่อ อยู่โรงเรียนเอกชนมาตลอดจนพ่อแม่บอกให้สอบเข้า โรงเรียนรัฐ (เตรียมน้อย) เพราะจะได้เก่งๆ แยกสายไปเรียน วิทย์คณิต พอขึ้น ม.4-6 โดนเพื่อนบอยคอต เพราะทำนิสัยไม่ดี แต่สู้ค่ะ รู้สึกว่าปากดีสู้สุดๆ รู้สึกแย่แต่ก็ยังต้องไปเรียน ตอนเย็น เหนื่อยมาก อยากกลับบ้านสุดๆ แต่อดทนยืนรอรถเมย์ 2 ชม เพราะไม่อยากนั้งแท็กซี่มันแพง พอลงจากรถเมย์มาก็ต้องยืนรอผู้ปกครองมารับอีก 30 นาที ทนแบบนั้นอยู่ 3-4 ปี ทุกวันนี้ก็ทนสุดๆอะไรประหยัดได้ประหยัดหมด ทานประหยัด จุดที่ทำให้เรารู้สึกผิดสุดคือ ตอนขึ้นมหาลัย เราไปอยู่มหาลัยแห่งนึงที่เราก็มองว่าค่าเทอมก็ไม่ได้แพงอะไรหรอกแต่ค่าครองชีพนี่แพงสุดๆ ค่าหอ ค่าอาหารถูกสุดมื้อละ 250 แล้วก็ทำให้ผิดหวังคือเรียนไม่จบ เพราะเราว่ามันแพงเกินไป เราอยู่ที่นั้นประมาณ 2 เทอม รวม summer เราผลาญเงินพ่อแม่ไปทั้งหมด 3 แสน เราว่ามันเกินไปแค่ 2 เทอมไป 3 แสนเลย ย้ายมาเรียน มอ ใกล้บ้าน แทนอยู่บ้านฟรี ประหยัดค่าใช้จ่าย ค่าเทอมก็หาเงินจ่ายเอง ขอผู้ปกครองให้น้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่อย่าคิดว่าเราจะโอเคนะ เพราะตัวเราก่อนหน้านี้ นิสัยผลาญเงินพ่อแม่ ไม่รู้จักสถานการณ์เหมือนกัน รู้สึกผิดมายันทุกวันนี้เลย เรื่องขอเงินพ่อแม่ไปเรียนพิเศษอีก เหลือขอพอกัน
น้อง - มีปัญหาสุขภาพจิต น้ำไม่อาบ อาบก็สกปรก ผมไม่สระแต่ปล่อยให้ผมเปียก มีกลิ่นอับมากๆ มีสิว ฟันไม่แปรงจนเหลือง ชอบอนิเมะจิตๆ อนิเมะที่ยิ้มแล้วเหมือนอยู่จุดสุดยอดตลอดเวลาอะ ยังหลอนหน้าอีตัวนั้นไม่หายเลย โคตรเบียวอีตัวนั้นอะ แหวะ อยู่โรงเรียนเอกชนหรูมากๆตอนเด็กหรูกว่าเราอีกค่ะ ช่วง ป3-4 แล้วก็มีปัญหาครูไม่ค่อยใส่ใจไม่ค่อยเรียนกันค่ะ โรงเรียนมันใหม่ปล่อยให้เด็กเล่นกันจนประตูหนีบมือ หัวแตกต้องเย็บ ย้ายมาเอกชนอีกที่ปรากฏว่าโดนแกล้งค่ะ ทนอยู่แบบนั้นมา จนจบ ป.6 แล้วก็เข้าโรงเรียนรัฐอีกที่นึงคนละที่กับเราค่ะ โดนแกล้งตั้งแต่ ม.1-3 ทั้งๆที่ชีวิตเค้าสบายกว่าเรานะ ไม่ต้องอดทนรออะไร เพราะผู้ปกครองไปรับไปส่งตลอด ใส่ใจกว่าเรามากๆ เพราะพ่อปม่ไม่เคยบอกเลยว่าน้องต้องเจออะไรที่โรงเรียน น้องโดนเพื่อนรังแกหนักขึ้นทุกวัน จนคิดสั้น ขึ้นไปนั้งห้อยขาอยู่บนดาดฟ้าโรงเรียน จุดนั้นเป็นจุดที่ทำให้เรารู้ว่ามันมีปัญหามากกว่าที่คิด ต้องไปหาหมอ เพราะมันกลับมาแล้วเอาหัวโขกกับกำแพง และตอนที่อยู่โรงเรียน ก็เคยทำแบบนี้ในห้องน้ำเพราะโดนเพื่อนรังแก ไปทำร้ายตัวเองอยู่คนเดียว พอออกจากโรงเรียนตอน ม.3 ก็ไปเรียนเอกชนที่อื่น ชีวิตเหมือนจะดีแต่โดนเพื่อนผลักตกบรรไดอีกละ แล้วก็ไม่เอาเรื่องด้วยนะ เพราะมันกลัวว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ แล้วก็ลาออกมาเรียน กศน คราวนี้ดีขึ้นจิง+ทานยาด้วย
แต่มันยังไม่หายขาดนะเหมือนจะเป็นคนที่ขาดการยับยั้งชั่งใจด้วยแหละ เอาแต่ใจเพราะไม่เคยลำบากมาก่อน คือเป็นน้องคนเล็กอะหัวสมองมันไม่ได้คิดอะไร เราไม่รู้ว่ามีคนแบบนี้อยู่บนโลกมั้ย พอขึ้นมหาลัยมันก็อยากมีเพื่อน อยากเข้าแก๊ง กำลังเห่อ
เราลืมเล่า ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน มันเคยล่วงเกินขอบเขตเราบางอย่างแล้วเราแค้นมันมาก เราเลยเอาแปรงสีฟันของมันไปจุ่มส้วม พอมันรู้มันเข้ามาทำร้ายเราเลย มันเลยเกียจเราเหมือนทุกวันนี้ แต่เราก็เกลียดมันนะ เห็นแล้วจะอ้วกไม่อยากโดนตัวมันเลยอะ
เรื่องนี้สรุปใครผิด