ทั้งๆที่ตัวเองในสมัยเด็กพื้นฐานก็อยู่ในสังคมชนบท”อิสาน”ในยุคสมัยนั่นผู้คนในสังคมก็ผูกพันกับศาสนากับวัดอย่างเหนียวแน่นแม่จะพาไปวัดบางครั้งในสมัยเด็กได้เห็นพระสงฆ์ได้เห็นพิธีกรรมตามขนบธรรมเนียมประเพณีอิสาน(คิดย้อนหลังไปก็มีความสุข)มาตลอดจนย่างเข้าสู่วัยรุ่นจากบ้านชนบทมาเรียนหนังสือในตัวจังหวัดและมาต่อที่ กทม.ทำงานจนเกษียณที่นี่ช่วงเลยจนอย่างที่บอกเข้าสู่วัยสูงอายุ แต่รู้ไม่เชื่อไม่ศรัทธาในศาสนาเลย(เหมือนๆฝรั่งที่ไม่มีศาสนาไม่เชื่อในพระเจ้า) วัดที่อยู่ใก้ลบ้านไม่เคยเข้าไปทำบุญในวันสำคัญทางศาสนาเลยจะไปก็ต่อเมื่อคนที่รู้จักสนิทเสียชีวิตไปฟังสวดไปงานเผาศพจบๆอบบไม่ให้น่าเกลียดจนเกินไป บางครั้งก็ยังมานั่งนึกถึงตัวเองว่านี่เรายังมีศาสนาอยู่เปล่า?.
มันแปลกและผิดไหม?วัยผู้สูงอายุแต่ไม่เชื่อ”ศาสนา”.