ปัญหาครอบครัวและการตัดสินใจ

สวัสดีทุกคนที่กำลังอ่านอยู่นะ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงขาลงของชีวิตอยู่ค่ะพ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยครั้งตั้งแต่จำความได้จนตอนนี้อายุได้ถึง20ปี ชีวิตที่ผ่านมาๆครอบครัวของพี่ไม่มีความคืบหน้าเลยแถมแย่ลงขึ้นทุกครั้งตอนช่วงป 6 มีภาวะอยากทำร้ายตัวเองอยากหายไปตลอดเวลา พี่ทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดและคิดว่าขึ้นมหาลัยเราคงหลุดได้ในสักวัน พ่อเป็นคนเห็นแก่ตัวหาเงินมาไม่ค่อยให้คนในบ้านและติดเหล้าติดพนันไก่ ส่วนแม่ก็ไม่มีความรู้ทำอะไรใหม่ๆไม่เป็นและยอมพ่อตลอดคิดว่าพ่อคงดีขึ้นสักวัน แะลนั้นแหละค่ะตอนนี้พี่อายุ20แล้วแม่ยังคงเชื่อแบบนั้นทั้งที่พ่อแม่ทะเลาะกันตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา รอบนี้ที่ทำให้พี่มาเขียนกระทู้เพราะครั้งนี้มีการทำร้ายร่างกายเกิดขึ้น การทำร้ายร่างกายไม่ได้เกิดครั้งแรก แต่มันมีสัญญาณเตือนมาโดยตลอดว่าพ่อของพี่เป็นคนรุนแรงระดับนึง ครั้งนึงตอนพี่เด็กอายุแค่ประมาณป 5 พ่อแอบกู้เงินมาและพี่เห็นจึงไปบอกแม่ตอนนั้นพี่แค่พูดเฉยๆว่าพ่อเอาเงินคนอื่นมาไม่รู้ว่าเรื่องจะใหญ่ พ่อทะเลาะกับแม่ผ่านทรส ตอนนั้นพ่ออยูากับพี่จึงตบเข้าหน้าพี่เพราะความโกรธ นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้พี่ลิกรักพ่อคนนี้จริงๆจังๆ ไม่ยอมคุยกับเขาตั้งแต่ตอนนั้นจนอายุ20ไม่อ่อนข้อให้และยึดมั่นมาตลอดว่าคนนี้จะทำหนักกว่านี้อีกแน่ จนเหตุการณ์ในปัจจุบันที่มีการทะเลาะพ่อพี่ทำร้ายแม่ด้วยการใช้ไม้ตีหลังของแม่เป็นรอยช้ำยาวที่หลังพี่เห็นจนนั้นตั้งสติโทรแจ้งตำรวจให้มาระงับเหตุ ตอนนั้นพี่เหมือนล้มทั้งยืนรู้สึกว่าเราปกป้องใครไม่ได้ น้องชายต้องมาเห็นภาพที่พี่เคยเห็นในตอนเด็กจนโต พี่พยายามปกป้องน้องจากที่บ้านมาโดยตลอดไม่เคยทำให้น้องชายรู้สึกว่าเขาสู้คนเดียว พี่กลั้นน้ำตาพยายามไม่ร้องไห้และยืนเถียงกับพ่อส่วนพ่อโมโหด่าสารพัดทุกอย่างที่ทุกคนจะคิดได้ การเหยียดเพศ การศึกษาของพี่เขาด่าเราหมด พี่จำได้ทุกคำจำได้ทุกครั้งแม่พี่ตอนเกิดเหตุเหมือนจะทิ้งพ่อได้พี่เข้าไปช่วยเขาหลายครั้งมากแต่ทุกท้ายลงเอยด้วยการกลับมาอยู่กับพ่อตลอด พี่ยอมรับค่ะที่ครั้งนี้เข้าไปช่วยเขาเพราะคิดว่าแม่จะเปลี่ยน แต่แม่ไม่เปลี่ยน..  แม่ยอมพ่อและอยู่กับเขาต่อ พี่ทั้งเกียดทั้งรักพวกเขาในเวลาเดียวกัน พี่อยากทิ้งชีวิตตอนนี้แล้วหนีไปอยู่ด้วยตัวเอง พี่พยายามทำหลายรอบแล้วไม่เคยทำได้เลยเพราะห่วงคนในบ้าน พี่เครียดมาโดยตลอดเครียดมาทั้งชีวิต แต่ไม่มีใครเคยช่วยได้เลย จนตอนนี้ตอนที่กำลังเขียนกระทู้นี้อยู่ พี่คอดจะไปจากบ้านนี้แล้วนะทพี่ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง จะลาออกจากมหาลัยที่เราอยากเรียนมาโดยตลอด จะทิ้งความฝันและจะไปเริ่มต้นใหม่เพราะไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการอยู่กับที่บ้านต่ออีกแล้ว ใครที่เจอปัญหาและกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะบอกว่าเราไม่ได้เดินทางแค่คนเดียวนะ เรายังมีพี่กระทู้คนนี้ที่คอยเดินทางด้วยตลอด สู้ไปด้วยกันนะ เอาจริงๆมั้ยที่พี่มีชีวิตมาถึงตอนนี้โดยที่ไม่ทำร้ายตัวเองและลาโลกไปเพราะมีความคิดอยู่เพื่อคนอื่นและตัวเองมาโดยตลอดเลยไม่ไป  จนเกิดเรื่องพี่เหนื่อยมากเหนื่อยสุดๆจนคิดว่าไม่อยู่ก็ได้ความคิดแบบเดินมันรั้งพี่ไว้ไม่อยู่แล้ว และตอนนี้พี่กำลังเริ่มชีวิตใหม่ด้วยการเริ่มต้นออกจากบ้านไปสู้ตายเอาข้างหน้า ไม่กลัว ไม่เหนื่อย และไม่สู้อะไรแล้ว พี่กำลังเริ่มต้นใหม่ ขอบคุณที่แวะมาอ่านวิจารณ์ได้เต็มที่แชร์ประสบการณ์ให้ฟังได้ พี่เหนื่อยมาก บนโลกนี้ไม่มีใครหนักกว่าใครเรื่องนี้หนักสำหรับพี่สุดๆ เป็นกำลังใจให้คนเริ่มต้นใหม่นะ