ทำไมเกษตรกรบางคนสร้างตัวได้ แต่บางคนเป็นหนี้ตลอดชีวิต?


คือวันนี้ผมไปเจอคนรู้จักที่โรงบาล ผมก็เลยอยากมาเล่าประวัติ ป้าเขาให้ฟังครับ
คือครอบครัวป้า ย้ายมาจากอิสานมาหลายสิบปีแล้วครับ ตั้งแต่ ยุคบุกเบิกถางป่าทำสวนเลย
มาแรกๆ ก็น่าจะตั้งแต่ ป้าเขายังเล็กๆ อยู่เลย ครับ
ครอบครัวนี้อยู่ในไร่ นานๆ จะเข้าตลาดที
ที่บ้านก็จะแบ่งนะครับว่า บ้านคุ้มตลาด ซึ่งก็อยู่ในตลาด ติดถนน นี่แหละครับ
กับบ้านคุ้มไร่ ที่จะเข้าไปในไร่เกือบๆ 10-20 กิโล
เมื่อก่อน สมัยผมเด็กๆ เด็กในไร่ถ้าจะเรียนหนังสือก็ต้องออกมาพักกับญาติในคุ้มตลาด หรือไม่ก็นอนวัด ครับ
ทำให้บางบ้านมี เด็กๆ เป็น 10 กว่าคน
ไม่งั้นก็ติดรถไถกันมา จนกระทั่ง หลังๆ ก็เริ่มมีรถรับส่ง เด็กๆจึงได้เรียนเยอะขึ้น

เมื่อก่อนก็ปลูกปอ ปลูกมัน ข้าวโพด หรือ อื่นๆ ส่งขายกัน
บ้านป้าทำสวนตั้งแต่มีที่ไม่กี่ไร่ ตอนนี้ มีที่นับร้อยๆไร่ บ้านหลังใหญ่โต ทั้งปลูกอ้อย ปลูกมัน

พูดมาก็คิดนะครับ ชาวนาชาวสวน หลายๆคน มีที่ พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย อยู่แล้ว ทำๆ ไป ก็ยังเป็นหนี้ไป
แต่กลับบางคน อพยบมาตัวปล่าวๆ มีแค่ มีดพร้า เขาก็สร้างตัวได้

เลยอดสงสัยไม่ได้ว่า...
ความแตกต่างมันอยู่ตรงไหน?
อยู่ที่ชนิดของพืชที่ปลูก?
อยู่ที่การบริหารเงิน?
อยู่ที่การตลาด?
อยู่ที่การซื้อที่ดินสะสมตั้งแต่สมัยราคาถูก?
หรือเป็นเรื่องของจังหวะและโอกาสในแต่ละยุค?
ปลูกแล้วขายไม่ได้ โดนพ่อค้ากดขี่?
ค่าปุ๋ย ค่ายา ค่าแรงงาน?

ในมุมของทุกคนละครับ
คิดว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เกษตรกรบางคนสร้างฐานะได้ แต่บางคนทำงานมาทั้งชีวิตแล้วยังเป็นหนี้อยู่?

หรือมีประสบการณ์ สร้างตัว มาเล่า มาแชร์ แบ่งปันกันบ้างครับ

แสดงความคิดเห็น
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  ปัญหาชีวิต เกษตรกร ผลผลิตทางการเกษตร สังคมไทย
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่