วันนี้เป็นวันที่มีหลากหลายอารมณ์มาก...
เราทำงานเป็นพยาบาลมา 2 ปีกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้บรรจุเป็นข้าราชการสักที ในขณะที่เพื่อนๆ และรุ่นน้องบางคนได้บรรจุกันไปแล้ว ถ้าพูดกันตามตรง ใครเจอสถานการณ์แบบนี้ก็คงต้องรู้สึกไม่ค่อยโอเคหรือมีแอบเสียใจบ้างเป็นธรรมดา แต่ปกติเราก็พยายามทำความเข้าใจ ปลง และไม่ได้คาดหวังอะไรมากเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นทุกข์
แต่วันนี้บังเอิญมีคนมาจี้ถามว่า "เป็นข้าราชการหรือยัง?" ตอนนั้นเราไม่ได้คิดมากอะไร เลยตอบขำๆ ไปว่า "เสียใจอยู่ เศร้านิดหน่อย" จนมีคนแซวว่าเราจะร้องไห้ไหม แต่เราก็ทำตัวปกติดี ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยสักนิด
จนกระทั่งช่วงที่ออกไปซื้อข้าว เราเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินถือซองทำบุญมาให้ เราก็เลยร่วมทำบุญใส่ซองไป ระหว่างนั้นพี่เขาก็ชวนคุย ถามว่ายังเรียนอยู่ไหม เราเลยตอบไปว่า "ทำงานเป็นพยาบาลแล้วครับ แต่กำลังรอบรรจุอยู่"
พี่เขาฟังแล้วก็ยิ้มและพูดกลับมาสั้นๆ ว่า "ขอให้ได้บรรจุไวๆ นะ" จริงๆคุยมากว่านี้หน่อย
หลังจากนั้นตอนที่ขับรถกลับบ้าน... จู่ๆ เราก็ร้องไห้ออกมาหนักมาก ตอนแรกร้องไปก็สับสนไปว่า เอ๊ะ ที่น้ำตาไหลไม่หยุดขนาดนี้ เป็นเพราะเราลึกๆ แล้วเสียใจเรื่องที่ยังไม่ได้บรรจุ หรือดีใจที่พี่เขาอวยพรให้กันแน่
แต่พอได้นั่งทบทวนความรู้สึกตัวเองดีๆ เราก็มั่นใจว่าเราไม่ได้ร้องไห้เพราะความเสียใจเลย ไม่อย่างนั้นเราคงร้องไห้ไปตั้งแต่ตอนที่โดนคนอื่นแซวแล้ว แต่น้ำตาที่ไหลออกมาวันนี้... มันคือน้ำตาของความตื้นตันใจ เราร้องไห้เพราะรู้สึกดีใจที่ได้รับความปรารถนาดีและคำอวยพรที่แสนจริงใจจากคนแปลกหน้า หลังจากที่เราเพิ่งได้เจอไปต่างหาก
มีใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ไหมครับ จัดการความรู้สึกตัวเองกันยังไง
อยากแชร์เรื่องราวให้ฟังครับ
เราทำงานเป็นพยาบาลมา 2 ปีกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้บรรจุเป็นข้าราชการสักที ในขณะที่เพื่อนๆ และรุ่นน้องบางคนได้บรรจุกันไปแล้ว ถ้าพูดกันตามตรง ใครเจอสถานการณ์แบบนี้ก็คงต้องรู้สึกไม่ค่อยโอเคหรือมีแอบเสียใจบ้างเป็นธรรมดา แต่ปกติเราก็พยายามทำความเข้าใจ ปลง และไม่ได้คาดหวังอะไรมากเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นทุกข์
แต่วันนี้บังเอิญมีคนมาจี้ถามว่า "เป็นข้าราชการหรือยัง?" ตอนนั้นเราไม่ได้คิดมากอะไร เลยตอบขำๆ ไปว่า "เสียใจอยู่ เศร้านิดหน่อย" จนมีคนแซวว่าเราจะร้องไห้ไหม แต่เราก็ทำตัวปกติดี ไม่ได้ร้องไห้ออกมาเลยสักนิด
จนกระทั่งช่วงที่ออกไปซื้อข้าว เราเจอพี่ผู้ชายคนหนึ่งเดินถือซองทำบุญมาให้ เราก็เลยร่วมทำบุญใส่ซองไป ระหว่างนั้นพี่เขาก็ชวนคุย ถามว่ายังเรียนอยู่ไหม เราเลยตอบไปว่า "ทำงานเป็นพยาบาลแล้วครับ แต่กำลังรอบรรจุอยู่"
พี่เขาฟังแล้วก็ยิ้มและพูดกลับมาสั้นๆ ว่า "ขอให้ได้บรรจุไวๆ นะ" จริงๆคุยมากว่านี้หน่อย
หลังจากนั้นตอนที่ขับรถกลับบ้าน... จู่ๆ เราก็ร้องไห้ออกมาหนักมาก ตอนแรกร้องไปก็สับสนไปว่า เอ๊ะ ที่น้ำตาไหลไม่หยุดขนาดนี้ เป็นเพราะเราลึกๆ แล้วเสียใจเรื่องที่ยังไม่ได้บรรจุ หรือดีใจที่พี่เขาอวยพรให้กันแน่
แต่พอได้นั่งทบทวนความรู้สึกตัวเองดีๆ เราก็มั่นใจว่าเราไม่ได้ร้องไห้เพราะความเสียใจเลย ไม่อย่างนั้นเราคงร้องไห้ไปตั้งแต่ตอนที่โดนคนอื่นแซวแล้ว แต่น้ำตาที่ไหลออกมาวันนี้... มันคือน้ำตาของความตื้นตันใจ เราร้องไห้เพราะรู้สึกดีใจที่ได้รับความปรารถนาดีและคำอวยพรที่แสนจริงใจจากคนแปลกหน้า หลังจากที่เราเพิ่งได้เจอไปต่างหาก
มีใครเคยมีประสบการณ์แบบนี้ไหมครับ จัดการความรู้สึกตัวเองกันยังไง