เข้ากับเพื่อนมหาลัยไม่ได้ และเหมือนโดนแบน

เราคบเพื่อนกลุ่มนี้มาตั้งแต่ ปี 1 ค่ะ ตอนแรก ๆ ทุกคนมีความเกรงใจต่อกัน มันก็ไม่มีปัญหาอะไร จนเริ่มปีสองทุกคนมีไบแอส มีเพื่อนรัก จับคู่กัน ( กลุ่มเรามีคนเยอะมาก ๆ เป็นสิบ ๆ คน ) แต่ด้วยนิสัยเรา เราไม่ใช่คนพูดเก่งเลย สกิลเข้าสังคมติดลบมาก ๆ ยิ้มให้เป็นอย่างเดียว ด้วยเหตุนัทำให้เราไม่ได้คุยทั่วถึงทั้งกลุ่ม เพื่อนทุกคนคุยแชตส่วนตัวกันตลอดเวลา คุยแบบทั่วถึง แต่เราไม่ เพราะไปเรียนก็เจอกัน คิดว่าคุยแค่เรื่องที่จำเป็นก็พอ กลายเป็นว่า เราไม่มีเพื่อนที่เรียกได้ว่าสนิทหรือคุยด้วยได้เลย ทุกคนทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ความคิดเห็นของเราไม่เคยถูกนับ ปัจจุบันปีสามแล้วค่ะ มันมีดีเทลอีกมาก แต่ขอเล่าคร่าว ๆ แล้วกลุ่มเราจะมีคนที่ทุกคนให้ความสนใจอยู่และเป็นคนตัดสินใจอะไรหลาย ๆ อย่าง อยู่ 3 คน ซึ่งสามคนนันเราพอรู้ได้จากเอเนอจี้ว่าไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับเรา ลงโน้ต แชร์สตอรี่เหน็บแนมเราตลอด เราไม่ได้ร้อนตัวนะคะ ใครที่เคยโดนจะรู้สึกค่ะ ว่ายังไงมันก็หมายถึงเรา แต่ด้วยความเป็นเสียงใหญ่ในกลุ่ม เราคิดว่าเขาน่าจะแอบคุยอะไรลับหลังเรากันค่ะ มีเพื่อนคนนึงเคยหลุดปากพูดว่าเขาพูดถึงเรา ซึ่งในเรื่องที่เขาพูดไม่ได้เป็นความจริงเลย ปีสามมาเรารับรู้ได้ถึงความรู้สึกถูกกีดกันออกได้มากขึ้น เราไม่โดนชวนไปไหน โดนกันออกเวลาจะไปไหน
  พอเป็นแบบนี้คนได้ฟังหรือคนอื่นอาจจะคิดว่าต้องพิจารณาตะวเองนะ ถ้าคนส่วนใหญ่ไม่เอาเราแบบนี้ เชื่อเถอะค่ะ เราพิจารณาตัวเองทุกวัน สองปีมานี้ เราไม่มีความสุขเลย เพราะมัวแต่นั่งทบทวนว่าเราทำอะไรไม่ถูกใจใคร ซึ่งไม่เคยได้คำตอบเลย  เรารู้ว่ามาเรียนก็ควรโฟกัสแค่เรียน เพื่อนแค่ส่วนหนึ่ง แต่ส่วนหนึ่งนี้ ทำให้เราโฟกัสอะไรในชีวิตไม่ได้เลย เครียดมาก ๆ ค่ะ ปกติจะมีคนนึงที่คอยคุยกับเรา แต่ตอนนี้เหมือนโดนลากไปแล้ว เขาไม่คุยกับเราเลย แบบเห็นได้ชัดมาก ๆ เรามั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนทึ่จะทำอะไรแบบนี้ แต่เขาเป็นคนเออ ออ ตามเสียงคนส่วนใหญ่ คงโดนพูดอะไรให้ฟังมา ทำยังไงดีคะ เราเครียดจนรู้สึกว่าตื่นมาแต่ละวันมันไม่ใช่ความจริง
   ส่วนตัวเราตอนนี้ฉีดยาคุมรักษาโรคอยู่ มี side effects ด้านอารมณ์ด้วย มันทำให้เราดิ่งมาก ๆ น้ำตาไหลออกมาตอนไหนก็ได้ แค่นึกถึงเรื่องนี้
   เรื่องให้เลิกคบเพื่อนกลุ่มนี้ไป ยากเลยค่ะ เพราะคณะเรา งานส่วนใหญ่เป็นงานกลุ่มใหญ่ ๆ ทั้งนั้น 98% เลย และไปกลุ่มอื่นก็ยาก เำราพเขาก็มีครบหมดแล้ว คิดว่ามีแค่ต้องทนค่ะ แต่เราไม่รู้จะต้องทนยังไง
   อยากได้ความเห็นจากทุกคน คนที่ผ่านเรื่องนี้มาแล้ว คนวัยทำงาน หรือใครก็ตาม เราจะผ่านพาร์ทนี้ในชีวิตไปยังไงดีคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ