"หาเงินในโลกออนไลน?" ไม่ได้แปลว่า "ง่าย" ... ตรรกะโหดร้ายของโลกความจริง
หลังจากที่เราเรียนจบและมาเจอเรื่องแม่ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบ เท่ากับเราไม่มีงานทำ แต่เราก็คิดว่าน่าจะหารายได้เสริมจากโลกออนไลน์ได้บ้างแหร่ะ
เรากับแฟนพยายามจะสร้างตัวตนในโลกออนไลน์เพื่อหาลูกค้าหรือขายของที่เราเพิ่มรายได้เสริมให้กับครอบครัวได้บ้าง แต่พอเข้าไปศึกษาลึก ๆ หัวใจก็เริ่มเหี่ยวลงเรื่อย ๆ...
แพลตฟอร์มโซเชียลยุคนี้มีเกณฑ์ยุ่งยากเต็มไปหมด ต้องมียอดผู้ติดตาม (Followers) สูง ๆ ก่อน ระบบถึงจะยอมเปิดการมองเห็นให้ หรือถ้าจะหันไปพึ่ง "การยิงแอดโฆษณา" ค่าแอดก็แพงมหาศาลเหลือเกิน แพงจนคนตัวเล็ก ๆ แบบเราจับต้องไม่ได้เลย
คำถามคือ... ถ้าเราเจียดเงินที่มีไปยิงแอดจนหมด แล้วสัปดาห์นี้ครอบครัวเราจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่าย?
การตลาดมืดแปดด้าน เงินเดือนประจำก็ไม่มีแล้ว (เพราะตอนนั้นลาออกมาดูแลแม่) ขณะที่ค่าใช้จ่ายวิ่งแซงหน้าเราไปทุกวัน
วินาทีนั้นเราได้แต่นั่งคิดวนไปวนมาในห้องสี่เหลี่ยม... ตัวเราเองคิดไปเรื่อยเปื่อยจนน้ำตามันเอ่อขึ้นมาเอง ความรู้สึกเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวกลับมาจู่โจมอีกครั้ง เราชอบมีคำถามหนึ่งมันดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาว่า:
"ทำไมในโลกนี้... ถึงไม่มีแพลตฟอร์มอะไรที่สร้างมาเพื่อเอื้อให้คนตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งใจทำมาหากิน แต่ไม่มีทุน ไม่มีผู้ติดตามเยอะ ๆ ได้มีช่องทางโปรโมทตัวเองและทำมาหากินง่าย ๆ บ้างนะ?"
เสียงสะท้อนจากคนตัวเล็ก... ที่ไม่มี "พื้นที่ยืน" ในโลกออนไลน์
เราสองคนคิดว่า ถ้ามันมีพื้นที่ให้คนตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นแม่ค้าขายอาหารตามสั่ง, ช่างตัดผม, ร้านโชห่วย, งานบริการ, ช่างรับจ้างทั่วไป หรือฟรีแลนซ์ ได้มีช่องทางสร้างตัวตนให้คนในพื้นที่รู้จักมากขึ้นก็คงจะดี
เวลาเราเดินไปตามทาง เรามองเห็นคุณป้าคนนั้นที่ทำอาหารตามสั่งอร่อยมาก ๆ...
มองเห็นคุณยายที่นั่งหลังขดหลังแข็งขายผักในตลาด...
มองเห็นน้องคนหนึ่งที่ตั้งใจเปิดร้านน้ำปั่นเล็ก ๆ...
และเพื่อนที่เปิดร้านเสริมสวยด้วยหัวใจบริการ...
แต่คำถามคือ “ทำไมร้านดี ๆ ฝีมือดี ๆ แบบนี้ ถึงแทบไม่มีคนรู้จักเลยล่ะ?”
ด้วยความสงสัย เราเลยลองเข้าไปนั่งชวนคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสาคนสู้ชีวิตด้วยกันว่า
"ทำไมไม่ลองลงขายออนไลน์ล่ะคะป้า?
ทำไมไม่โปรโมทร้านในแอปดูล่ะ?"
คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้ยินกลับมา มันทำให้เราจุกในอกที่เหมือนดับชีวตของเราและสะท้อนใจมากเลยค่ะ...
"จะไปลงเปิดร้านฟรีที่ไหนล่ะหนู?
เปิดไปก็ไม่มีคนรู้จักหรอก เพราะเราไม่มีเงินจ่ายค่าโฆษณาให้เขาเปิดการมองเห็น"
"อยากโปรโมทร้านให้คนแถวนี้รู้ว่ามีร้านเราอยู่ แต่ป้าไม่มีเงินไปจ้างเพจจ้างนักรีวิวเขาหรอกนะ ครั้งนึงตั้งหลายพัน..."
เราได้คุยกับผู้คนหลากหลายอาชีพมาก ๆ ค่ะ ทุกคนล้วนแต่ไม่มี "พื้นที่ยืน" ในโลกออนไลน์เลย ทุกคนติดกำแพงเรื่องเงินทุน ค่าโฆษณา และค่า GP ที่คอยเบียดบังรายได้อันน้อยนิดไปหมด... รวมถึงตัวเรากับแฟนที่เป็นช่างสักคิ้วและช่างในวันนั้นด้วย
มันทำให้เราสองคนตั้งคำถามในใจขึ้นมาเงียบ ๆ ว่า... ถ้าในโลกนี้มีพื้นที่สักแห่ง ที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้คนตัวเล็ก ๆ พ่อค้าแม่ค้า ร้านบริการ หรือฟรีแลนซ์ ได้มีโอกาสลงโปรโมทอาชีพและฝีมือของตัวเองได้ง่าย ๆ ปักหมุดให้คนในพื้นที่มองเห็น โดยไม่มีเงื่อนไขยุ่งยาก และไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย... มันจะช่วยชุบชีวิตคนทำมาหากินได้มากขนาดไหนนะ?
จากความฝันในวันมืดแปดด้าน... สู่การลงมือทำเพื่อ "พวกเราคนตัวเล็ก"
ในวันนี้วันที่เรากลับมามีพลังบวกและหัวใจฟื้นฟูแล้ว ครอบครัวเราเลยอยากลองเป็นคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาเริ่มทำสิ่งนี้ให้เป็นจริงดูค่ะแต่ก่อนที่เราจะก้าวไปไกลกว่านี้ เราอยากถามเพื่อน ๆ ในพันทิปตรง ๆ เลยค่ะ...
เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่กำลังทำมาหากิน เป็นช่างแต่งหน้า ช่างทำเล็บ ฟรีแลนซ์ พ่อค้าแม่ค้า หรือครีเอเตอร์ตัวเล็ก ๆ ที่เคยเจอทางตันกับ "กำแพงการตลาด" ในโลกยุคนี้เหมือนกัน เจอปัญหาแบบเดียวกันบ้างไหมคะ?
แล้วผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างไร?
และถ้าหากในอนาคตอันใกล้ มีแอปพลิเคชันรูปแบบนี้เกิดขึ้นมาจริง ๆ เป็นแอปที่สร้างขึ้นเพื่อคนตัวเล็กให้มาโปรโมทอาชีพตัวเองฟรี ๆ ปักหมุดให้คนในพื้นที่เห็นง่าย ๆ เพื่อน ๆ จะสนใจเข้ามาร่วมแบ่งปัน และร่วมเดินทางไปกับแอปนี้บ้างไหมคะ?
ลองมาเล่าสู่กันฟังและแลกเปลี่ยนไอเดียกันนะคะ ถือว่ากระทู้นี้เป็นพื้นที่ให้เราได้แลกเปลี่ยนทุกข์สุขผ่านตัวอักษร และส่งกอดอุ่น ๆ ปลอบโยนใจกันและกันในวันเหนื่อยล้า มารับพลังบวกแล้วสู้ไปด้วยกันนะคะ 🥰
ทำไมคนตั้งใจทำมาหากิน ถึงแทบไม่มี "พื้นที่ยืน" ในโลกออนไลน์ยุคนี้?
หลังจากที่เราเรียนจบและมาเจอเรื่องแม่ป่วยเป็นโรคหลอดเลือดสมองตีบ เท่ากับเราไม่มีงานทำ แต่เราก็คิดว่าน่าจะหารายได้เสริมจากโลกออนไลน์ได้บ้างแหร่ะ
เรากับแฟนพยายามจะสร้างตัวตนในโลกออนไลน์เพื่อหาลูกค้าหรือขายของที่เราเพิ่มรายได้เสริมให้กับครอบครัวได้บ้าง แต่พอเข้าไปศึกษาลึก ๆ หัวใจก็เริ่มเหี่ยวลงเรื่อย ๆ...
แพลตฟอร์มโซเชียลยุคนี้มีเกณฑ์ยุ่งยากเต็มไปหมด ต้องมียอดผู้ติดตาม (Followers) สูง ๆ ก่อน ระบบถึงจะยอมเปิดการมองเห็นให้ หรือถ้าจะหันไปพึ่ง "การยิงแอดโฆษณา" ค่าแอดก็แพงมหาศาลเหลือเกิน แพงจนคนตัวเล็ก ๆ แบบเราจับต้องไม่ได้เลย
คำถามคือ... ถ้าเราเจียดเงินที่มีไปยิงแอดจนหมด แล้วสัปดาห์นี้ครอบครัวเราจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่าย?
การตลาดมืดแปดด้าน เงินเดือนประจำก็ไม่มีแล้ว (เพราะตอนนั้นลาออกมาดูแลแม่) ขณะที่ค่าใช้จ่ายวิ่งแซงหน้าเราไปทุกวัน
วินาทีนั้นเราได้แต่นั่งคิดวนไปวนมาในห้องสี่เหลี่ยม... ตัวเราเองคิดไปเรื่อยเปื่อยจนน้ำตามันเอ่อขึ้นมาเอง ความรู้สึกเคว้งคว้างและโดดเดี่ยวกลับมาจู่โจมอีกครั้ง เราชอบมีคำถามหนึ่งมันดังก้องอยู่ในหัวตลอดเวลาว่า:
"ทำไมในโลกนี้... ถึงไม่มีแพลตฟอร์มอะไรที่สร้างมาเพื่อเอื้อให้คนตัวเล็ก ๆ ที่ตั้งใจทำมาหากิน แต่ไม่มีทุน ไม่มีผู้ติดตามเยอะ ๆ ได้มีช่องทางโปรโมทตัวเองและทำมาหากินง่าย ๆ บ้างนะ?"
เสียงสะท้อนจากคนตัวเล็ก... ที่ไม่มี "พื้นที่ยืน" ในโลกออนไลน์
เราสองคนคิดว่า ถ้ามันมีพื้นที่ให้คนตัวเล็ก ๆ อย่างพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นแม่ค้าขายอาหารตามสั่ง, ช่างตัดผม, ร้านโชห่วย, งานบริการ, ช่างรับจ้างทั่วไป หรือฟรีแลนซ์ ได้มีช่องทางสร้างตัวตนให้คนในพื้นที่รู้จักมากขึ้นก็คงจะดี
เวลาเราเดินไปตามทาง เรามองเห็นคุณป้าคนนั้นที่ทำอาหารตามสั่งอร่อยมาก ๆ...
มองเห็นคุณยายที่นั่งหลังขดหลังแข็งขายผักในตลาด...
มองเห็นน้องคนหนึ่งที่ตั้งใจเปิดร้านน้ำปั่นเล็ก ๆ...
และเพื่อนที่เปิดร้านเสริมสวยด้วยหัวใจบริการ...
แต่คำถามคือ “ทำไมร้านดี ๆ ฝีมือดี ๆ แบบนี้ ถึงแทบไม่มีคนรู้จักเลยล่ะ?”
ด้วยความสงสัย เราเลยลองเข้าไปนั่งชวนคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบตามประสาคนสู้ชีวิตด้วยกันว่า
"ทำไมไม่ลองลงขายออนไลน์ล่ะคะป้า?
ทำไมไม่โปรโมทร้านในแอปดูล่ะ?"
คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้ยินกลับมา มันทำให้เราจุกในอกที่เหมือนดับชีวตของเราและสะท้อนใจมากเลยค่ะ...
"จะไปลงเปิดร้านฟรีที่ไหนล่ะหนู?
เปิดไปก็ไม่มีคนรู้จักหรอก เพราะเราไม่มีเงินจ่ายค่าโฆษณาให้เขาเปิดการมองเห็น"
"อยากโปรโมทร้านให้คนแถวนี้รู้ว่ามีร้านเราอยู่ แต่ป้าไม่มีเงินไปจ้างเพจจ้างนักรีวิวเขาหรอกนะ ครั้งนึงตั้งหลายพัน..."
เราได้คุยกับผู้คนหลากหลายอาชีพมาก ๆ ค่ะ ทุกคนล้วนแต่ไม่มี "พื้นที่ยืน" ในโลกออนไลน์เลย ทุกคนติดกำแพงเรื่องเงินทุน ค่าโฆษณา และค่า GP ที่คอยเบียดบังรายได้อันน้อยนิดไปหมด... รวมถึงตัวเรากับแฟนที่เป็นช่างสักคิ้วและช่างในวันนั้นด้วย
มันทำให้เราสองคนตั้งคำถามในใจขึ้นมาเงียบ ๆ ว่า... ถ้าในโลกนี้มีพื้นที่สักแห่ง ที่สร้างขึ้นมาเพื่อให้คนตัวเล็ก ๆ พ่อค้าแม่ค้า ร้านบริการ หรือฟรีแลนซ์ ได้มีโอกาสลงโปรโมทอาชีพและฝีมือของตัวเองได้ง่าย ๆ ปักหมุดให้คนในพื้นที่มองเห็น โดยไม่มีเงื่อนไขยุ่งยาก และไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรเลย... มันจะช่วยชุบชีวิตคนทำมาหากินได้มากขนาดไหนนะ?
จากความฝันในวันมืดแปดด้าน... สู่การลงมือทำเพื่อ "พวกเราคนตัวเล็ก"
ในวันนี้วันที่เรากลับมามีพลังบวกและหัวใจฟื้นฟูแล้ว ครอบครัวเราเลยอยากลองเป็นคนตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาเริ่มทำสิ่งนี้ให้เป็นจริงดูค่ะแต่ก่อนที่เราจะก้าวไปไกลกว่านี้ เราอยากถามเพื่อน ๆ ในพันทิปตรง ๆ เลยค่ะ...
เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่กำลังทำมาหากิน เป็นช่างแต่งหน้า ช่างทำเล็บ ฟรีแลนซ์ พ่อค้าแม่ค้า หรือครีเอเตอร์ตัวเล็ก ๆ ที่เคยเจอทางตันกับ "กำแพงการตลาด" ในโลกยุคนี้เหมือนกัน เจอปัญหาแบบเดียวกันบ้างไหมคะ?
แล้วผ่านช่วงเวลานั้นมาได้อย่างไร?
และถ้าหากในอนาคตอันใกล้ มีแอปพลิเคชันรูปแบบนี้เกิดขึ้นมาจริง ๆ เป็นแอปที่สร้างขึ้นเพื่อคนตัวเล็กให้มาโปรโมทอาชีพตัวเองฟรี ๆ ปักหมุดให้คนในพื้นที่เห็นง่าย ๆ เพื่อน ๆ จะสนใจเข้ามาร่วมแบ่งปัน และร่วมเดินทางไปกับแอปนี้บ้างไหมคะ?
ลองมาเล่าสู่กันฟังและแลกเปลี่ยนไอเดียกันนะคะ ถือว่ากระทู้นี้เป็นพื้นที่ให้เราได้แลกเปลี่ยนทุกข์สุขผ่านตัวอักษร และส่งกอดอุ่น ๆ ปลอบโยนใจกันและกันในวันเหนื่อยล้า มารับพลังบวกแล้วสู้ไปด้วยกันนะคะ 🥰