สวัสดีค่ะ หนูรู้สึกชีวิตเหมือนไม่อยากไปต่อเลยค่ะ ตอนนี้อยู่ม.4 เริ่มขี้เกียจกลายเป็นคนไม่เอาไหน ทั้งที่เเต่ก่อนเป็นคนที่ขยันเรียนเก่ง ใครๆก็ชื่นชมต่างจากตอนนี้มากๆ หนูเริ่มอยากพักทุกอย่าง คิดอยากไม่เรียนต่อ เเล้วไปใช้ชีวิตหางานทำ ไม่อยากใช้ชีวิตวัยรุ่นอยากลำบาก
หนูขี้เกียจที่จะต้อง ตื่นมาใช้ชีวิตวนลูปเดิมๆ เรียนไม่ทันเพื่อนบ้าง งานค้างก็เยอะ การบ้านไม่ทำ จนกลายเป็นนิสัย หนู้ป็นคนลารรบ่อย อาทิตย์หนึ่งไปเเค่2-3วัน จนครูที่ปรึกษาเริ่มเตือน เป็นเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนม.3 หนูเคยมีเรื่องตอนม.3บ่อยด้วย เรื่องทะเลาะวิวาท ผิดใจกันนิดหน่อยเเต่ไม่ถึงกับใช้ความรุนเเรง พอจบม.3 ทุกอย่างก็ดีขึ้น เเต่พอมาเริ่มต้นใหม่ขึ้นม.4
ทุกอย่างก็กลับมาซ้ำรอยเดิม เหมือนเค้าจะมีปัญหากับหนูไม่รู้จบ เอาเรื่องเก่าๆมาพูดเเซะบ้าง มองเหยียดบ้าง จนท้อ ทำให้ไม่อยากไปรร ตอนนี้ก็ดีขึ้น เเต่หนูรู้สึกท้อ เหนื่อย ไม่อยากเอาอะไรเเล้วในชีวิต กลายเป็นคนที่ขี้เกียจ เหนื่อยและเครียดกับบทเรียนที่ยากเกินไป หมดเเรงใจในการใช้ชีวิตในเเต่ละวัน ไม่มีเป้าหมาย ทุกวันนี้ตื่นมาเเล้วมีชีวิตก็ดีใจเเล้ว
เเล้วหนูเป็นลูกคนเล็ก โดนครอบครัวคาดหวังสูง เพราะพี่ๆเขา ไม่ได้เป็นดั่งใจหวังของพวกเขา หนูจึงได้ตกมารับความคาดหวังนี้ ซึ่งหนูเกลียดมาก หนูไม่อยากให้ใครคากหวัง เพราะตัวหนูเองยังผิดหวังกับตัวเองอยู่เลย หนูว่าจะขอเเม่พักการเรียนสัก1ปี เพื่อไปค้นหาตัวเอง เเล้วค่อยมาเริ่มต้นใหม่ จะเปิดใจคุยจริงๆ
ที่ผ่านมาเเม่ตามใจหนูมาตลอด ในเรื่องการย้ายรร ย้ายเเผนการเรียน เเล้วก็เรื่องต่างๆ เเม่รักหนูมาก เเต่หนูกลับกลายมาเป็นคนที่ไม่เอาไหน ในใจก็สงสารเเม่ทำไมต้องมีลูกที่เเย่ๆเเบบนี้ หนูว่าปรึกษาเเม่เรื่องนี้ เเล้วออกไปทำงาน ใช้ชีวิตให้มีความสุขเเล้วค่อยเริ่มต้นใหม่
ขอคุณเเม่ย้ายจากสายสามัญ ไปเรียนสายอาชีพให้จบ ปวช เเล้วต่อ ปวส อย่างน้อยก็ดีกว่าจบวุฒิม.3 หนูทำยังไงดีคะ
เเต่บางครั้งหนูอยากจบชีวิตตัวเองให้จบๆจะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยคิดมาก คอยส่งเรียน คอยหนักใจ จึงอยากได้คำปรึกษาจากทุกคนที่ใช้ชีวิตมามากกว่าหนู มาให้คำปรึกษาประสบการณ์ เเละการใช้ชีวิตให้ได้ฟัง
เหมือนชีวิตไม่รู้จะยังไงต่อ ?
หนูขี้เกียจที่จะต้อง ตื่นมาใช้ชีวิตวนลูปเดิมๆ เรียนไม่ทันเพื่อนบ้าง งานค้างก็เยอะ การบ้านไม่ทำ จนกลายเป็นนิสัย หนู้ป็นคนลารรบ่อย อาทิตย์หนึ่งไปเเค่2-3วัน จนครูที่ปรึกษาเริ่มเตือน เป็นเเบบนี้ตั้งเเต่ตอนม.3 หนูเคยมีเรื่องตอนม.3บ่อยด้วย เรื่องทะเลาะวิวาท ผิดใจกันนิดหน่อยเเต่ไม่ถึงกับใช้ความรุนเเรง พอจบม.3 ทุกอย่างก็ดีขึ้น เเต่พอมาเริ่มต้นใหม่ขึ้นม.4
ทุกอย่างก็กลับมาซ้ำรอยเดิม เหมือนเค้าจะมีปัญหากับหนูไม่รู้จบ เอาเรื่องเก่าๆมาพูดเเซะบ้าง มองเหยียดบ้าง จนท้อ ทำให้ไม่อยากไปรร ตอนนี้ก็ดีขึ้น เเต่หนูรู้สึกท้อ เหนื่อย ไม่อยากเอาอะไรเเล้วในชีวิต กลายเป็นคนที่ขี้เกียจ เหนื่อยและเครียดกับบทเรียนที่ยากเกินไป หมดเเรงใจในการใช้ชีวิตในเเต่ละวัน ไม่มีเป้าหมาย ทุกวันนี้ตื่นมาเเล้วมีชีวิตก็ดีใจเเล้ว
เเล้วหนูเป็นลูกคนเล็ก โดนครอบครัวคาดหวังสูง เพราะพี่ๆเขา ไม่ได้เป็นดั่งใจหวังของพวกเขา หนูจึงได้ตกมารับความคาดหวังนี้ ซึ่งหนูเกลียดมาก หนูไม่อยากให้ใครคากหวัง เพราะตัวหนูเองยังผิดหวังกับตัวเองอยู่เลย หนูว่าจะขอเเม่พักการเรียนสัก1ปี เพื่อไปค้นหาตัวเอง เเล้วค่อยมาเริ่มต้นใหม่ จะเปิดใจคุยจริงๆ
ที่ผ่านมาเเม่ตามใจหนูมาตลอด ในเรื่องการย้ายรร ย้ายเเผนการเรียน เเล้วก็เรื่องต่างๆ เเม่รักหนูมาก เเต่หนูกลับกลายมาเป็นคนที่ไม่เอาไหน ในใจก็สงสารเเม่ทำไมต้องมีลูกที่เเย่ๆเเบบนี้ หนูว่าปรึกษาเเม่เรื่องนี้ เเล้วออกไปทำงาน ใช้ชีวิตให้มีความสุขเเล้วค่อยเริ่มต้นใหม่
ขอคุณเเม่ย้ายจากสายสามัญ ไปเรียนสายอาชีพให้จบ ปวช เเล้วต่อ ปวส อย่างน้อยก็ดีกว่าจบวุฒิม.3 หนูทำยังไงดีคะ
เเต่บางครั้งหนูอยากจบชีวิตตัวเองให้จบๆจะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยคิดมาก คอยส่งเรียน คอยหนักใจ จึงอยากได้คำปรึกษาจากทุกคนที่ใช้ชีวิตมามากกว่าหนู มาให้คำปรึกษาประสบการณ์ เเละการใช้ชีวิตให้ได้ฟัง