ผมไม่รู้ว่าควรเรียกความรู้สึกนี้ว่าอะไร
มันไม่ใช่แค่ความเศร้า และไม่ใช่แค่ความเครียด
มันเหมือนมีบางอย่างอยู่ข้างในที่ค่อย ๆ สะสมมาเรื่อย ๆ จนบางครั้งผมรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยกับทุกอย่าง ทั้งที่บางครั้งก็ไม่ได้มีเหตุผลชัดเจนว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น
บางช่วงมันหนักมาก
ความคิดหลายอย่างเข้ามาพร้อมกัน ทั้งความกดดัน ความผิดหวัง ความรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดีพอ และความรู้สึกเหมือนต้องรับมือกับทุกอย่างด้วยตัวเอง
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ...
พอเวลาผ่านไป ความรู้สึกเหล่านั้นกลับค่อย ๆ หายไป
มันไม่ได้หายเพราะผมแก้ปัญหาได้ ไม่ได้หายเพราะผมเข้าใจมัน
แต่มันเหมือนถูกปิดเอาไว้
บางครั้งผมยังจำได้ว่าตัวเองเคยรู้สึกแย่มาก เคยผ่านช่วงเวลาที่หนักมาก แต่ผมกลับไม่สามารถสัมผัสความรู้สึกนั้นได้เหมือนตอนที่มันเกิดขึ้น
เหมือนความทรงจำบางส่วนยังอยู่ แต่ความรู้สึกที่ติดอยู่กับมันกลับจางลง
มันทำให้ผมสับสน
เพราะตอนที่มันเกิดขึ้น ผมรู้สึกว่ามันหนักมากจริง ๆ
แต่ตอนที่มันหายไป ผมกลับเหมือนมองย้อนกลับไปแล้วถามตัวเองว่า
"ตอนนั้นเรารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
ผมไม่ได้อยากให้ใครสงสาร
ผมไม่ได้อยากให้ใครมองว่าผมอ่อนแอ
ผมแค่อยากให้มีคนเข้าใจว่า บางครั้งคนเราก็อาจกำลังต่อสู้กับบางอย่างที่มองไม่เห็น
บางอย่างที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยาก
ผมยังใช้ชีวิตได้ ยังหัวเราะได้ ยังทำสิ่งต่าง ๆ ได้
แต่บางครั้งข้างในกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป
และผมแค่อยากรู้ว่า...
มีใครเคยรู้สึกแบบนี้ไหม
ความรู้สึกที่มันหนักมากในช่วงหนึ่ง แต่พอเวลาผ่านไปกลับเหมือนทุกอย่างถูกซ่อนไว้ เหลือแค่ความทรงจำว่า "เราเคยเจ็บ"
ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไง แต่เหมือนบางอย่างในตัวผมหายไป
มันไม่ใช่แค่ความเศร้า และไม่ใช่แค่ความเครียด
มันเหมือนมีบางอย่างอยู่ข้างในที่ค่อย ๆ สะสมมาเรื่อย ๆ จนบางครั้งผมรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยกับทุกอย่าง ทั้งที่บางครั้งก็ไม่ได้มีเหตุผลชัดเจนว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น
บางช่วงมันหนักมาก
ความคิดหลายอย่างเข้ามาพร้อมกัน ทั้งความกดดัน ความผิดหวัง ความรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดีพอ และความรู้สึกเหมือนต้องรับมือกับทุกอย่างด้วยตัวเอง
แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจคือ...
พอเวลาผ่านไป ความรู้สึกเหล่านั้นกลับค่อย ๆ หายไป
มันไม่ได้หายเพราะผมแก้ปัญหาได้ ไม่ได้หายเพราะผมเข้าใจมัน
แต่มันเหมือนถูกปิดเอาไว้
บางครั้งผมยังจำได้ว่าตัวเองเคยรู้สึกแย่มาก เคยผ่านช่วงเวลาที่หนักมาก แต่ผมกลับไม่สามารถสัมผัสความรู้สึกนั้นได้เหมือนตอนที่มันเกิดขึ้น
เหมือนความทรงจำบางส่วนยังอยู่ แต่ความรู้สึกที่ติดอยู่กับมันกลับจางลง
มันทำให้ผมสับสน
เพราะตอนที่มันเกิดขึ้น ผมรู้สึกว่ามันหนักมากจริง ๆ
แต่ตอนที่มันหายไป ผมกลับเหมือนมองย้อนกลับไปแล้วถามตัวเองว่า
"ตอนนั้นเรารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
ผมไม่ได้อยากให้ใครสงสาร
ผมไม่ได้อยากให้ใครมองว่าผมอ่อนแอ
ผมแค่อยากให้มีคนเข้าใจว่า บางครั้งคนเราก็อาจกำลังต่อสู้กับบางอย่างที่มองไม่เห็น
บางอย่างที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยาก
ผมยังใช้ชีวิตได้ ยังหัวเราะได้ ยังทำสิ่งต่าง ๆ ได้
แต่บางครั้งข้างในกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไป
และผมแค่อยากรู้ว่า...
มีใครเคยรู้สึกแบบนี้ไหม
ความรู้สึกที่มันหนักมากในช่วงหนึ่ง แต่พอเวลาผ่านไปกลับเหมือนทุกอย่างถูกซ่อนไว้ เหลือแค่ความทรงจำว่า "เราเคยเจ็บ"