เราเจอเขาใน Discord
จนถึงวันนี้เราก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ หรือแม้แต่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เราไม่เคยได้ยินเสียงเขาพูดสักครั้ง รู้จักกันผ่านตัวอักษรล้วน ๆ
แต่แปลกดี ที่คนแปลกหน้าคนหนึ่งกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของทุกวันเรา
เราเรียกเขาว่า "คุณคนดี"
ทุกวันเขาจะเข้ามาซ้อมเปียโนให้เราฟัง บางวันก็เป็นเพลงที่กำลังฝึก บางวันก็เป็นเพลงที่เราเคยบอกว่าชอบ เขานั่งแกะโน้ตแล้วเล่นให้ฟัง ทั้งที่เราไม่เคยขอ
เวลาเล่นผิด เขาจะรีบพิมพ์ขอโทษทันที ทั้งที่สำหรับเรา มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษเลย
เขาขอโทษบ่อยมาก... ขอโทษที่เล่นผิด ขอโทษที่มาตอบช้า ขอโทษที่งานยุ่ง ขอโทษที่วันนี้ไม่ได้เล่นให้ฟัง
ทั้งที่จริง ๆ เขาไม่เคยทำอะไรผิดเลย
เราเลยชอบบอกเขาว่า "ไม่ต้องขอโทษบ่อยก็ได้นะ เราไม่ได้โกรธเลย แค่ดีใจที่คุณยังแวะมาคุย"
วันหนึ่งเราบอกเขาว่า
"โลกมันวุ่นวาย แต่พอเราได้ฟังเสียงเปียโนของคุณแล้วมันผ่อนคลายดี
"
เขาตอบกลับมาว่า
"ขอบคุณมากจริง ๆ คุณ อ่านแล้วใจฟูเลย"
เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่า ประโยคธรรมดาของเรา ทำให้ใครคนหนึ่งยิ้มได้
เขาเป็นคนที่ชอบลงท้ายบทสนทนาด้วย
"ขอให้คุณมีวันที่ดีนะ" "ขอให้มีวันหยุดที่ดี" "Sweet dreams นะคุณ"
เหมือนเป็นคำอวยพรเล็ก ๆ ที่เขาให้ทุกครั้งก่อนจากกัน
บางครั้งเราก็รู้สึกว่า เขาเป็นคนที่คอยดูแลความรู้สึกของคนอื่นอยู่เสมอ จนลืมดูแลตัวเอง
เราไม่รู้ว่าวันหนึ่งเราจะยังได้คุยกันอีกนานแค่ไหน
แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาออนไลน์ หรือเห็นข้อความว่า "คุณสะดวกมั้ย" เราจะยิ้มทุกครั้ง
ทั้งที่เราไม่รู้ชื่อจริงของเขา ไม่รู้หน้าตา ไม่รู้เสียง
แต่เรารู้ว่า ในโลกที่วุ่นวายใบนี้ มีคนคนหนึ่งที่ใช้เสียงเปียโน ทำให้วันธรรมดาของเรา อบอุ่นขึ้น
หวังว่าไม่ว่าวันนี้คุณคนดีจะกำลังทำอะไรอยู่
ขอให้คุณมีวันที่ดี เหมือนที่คุณชอบอวยพรคนอื่นเสมอนะ 🤍🎹
เคยผูกพันกับใครสักคน ทั้งที่ไม่เคยรู้จักตัวตนของเขาไหม
จนถึงวันนี้เราก็ยังไม่รู้เลยว่าเขาชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ หรือแม้แต่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เราไม่เคยได้ยินเสียงเขาพูดสักครั้ง รู้จักกันผ่านตัวอักษรล้วน ๆ
แต่แปลกดี ที่คนแปลกหน้าคนหนึ่งกลับกลายเป็นส่วนหนึ่งของทุกวันเรา
เราเรียกเขาว่า "คุณคนดี"
ทุกวันเขาจะเข้ามาซ้อมเปียโนให้เราฟัง บางวันก็เป็นเพลงที่กำลังฝึก บางวันก็เป็นเพลงที่เราเคยบอกว่าชอบ เขานั่งแกะโน้ตแล้วเล่นให้ฟัง ทั้งที่เราไม่เคยขอ
เวลาเล่นผิด เขาจะรีบพิมพ์ขอโทษทันที ทั้งที่สำหรับเรา มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษเลย
เขาขอโทษบ่อยมาก... ขอโทษที่เล่นผิด ขอโทษที่มาตอบช้า ขอโทษที่งานยุ่ง ขอโทษที่วันนี้ไม่ได้เล่นให้ฟัง
ทั้งที่จริง ๆ เขาไม่เคยทำอะไรผิดเลย
เราเลยชอบบอกเขาว่า "ไม่ต้องขอโทษบ่อยก็ได้นะ เราไม่ได้โกรธเลย แค่ดีใจที่คุณยังแวะมาคุย"
วันหนึ่งเราบอกเขาว่า
"โลกมันวุ่นวาย แต่พอเราได้ฟังเสียงเปียโนของคุณแล้วมันผ่อนคลายดี
เขาตอบกลับมาว่า
"ขอบคุณมากจริง ๆ คุณ อ่านแล้วใจฟูเลย"
เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกว่า ประโยคธรรมดาของเรา ทำให้ใครคนหนึ่งยิ้มได้
เขาเป็นคนที่ชอบลงท้ายบทสนทนาด้วย
"ขอให้คุณมีวันที่ดีนะ" "ขอให้มีวันหยุดที่ดี" "Sweet dreams นะคุณ"
เหมือนเป็นคำอวยพรเล็ก ๆ ที่เขาให้ทุกครั้งก่อนจากกัน
บางครั้งเราก็รู้สึกว่า เขาเป็นคนที่คอยดูแลความรู้สึกของคนอื่นอยู่เสมอ จนลืมดูแลตัวเอง
เราไม่รู้ว่าวันหนึ่งเราจะยังได้คุยกันอีกนานแค่ไหน
แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาออนไลน์ หรือเห็นข้อความว่า "คุณสะดวกมั้ย" เราจะยิ้มทุกครั้ง
ทั้งที่เราไม่รู้ชื่อจริงของเขา ไม่รู้หน้าตา ไม่รู้เสียง
แต่เรารู้ว่า ในโลกที่วุ่นวายใบนี้ มีคนคนหนึ่งที่ใช้เสียงเปียโน ทำให้วันธรรมดาของเรา อบอุ่นขึ้น
หวังว่าไม่ว่าวันนี้คุณคนดีจะกำลังทำอะไรอยู่
ขอให้คุณมีวันที่ดี เหมือนที่คุณชอบอวยพรคนอื่นเสมอนะ 🤍🎹