***ขอความกรุณาไม่แคป ไม่แชร์ลงเฟซบุคนะคะ อยากแลกเปลี่ยนแค่ในสังคมพันทิป***
เรากับสามีแต่งงานกันมาสี่ปี ก่อนหน้านั้นก็ดูใจกันมาหลายปีก่อนจะแต่ง เราสองคนรับราชการเหมือนกัน ตำแหน่งใกล้เคียงกัน มีเป้าหมายเดียวกันคืออยากสร้างครอบครัวเล็กๆ มีลูกซักคน
วันนี้คือวันที่ทุกอย่างเป็นไปตามฝันของเราทั้งสอง แล้วมันมีจุดเปลี่ยนเกิดขึ้น เค้าได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้า ส่วนเรามีงานเสริมเพิ่มขึ้นหลายทางจนทำให้ครอบครัวอยู่กันแบบสบายๆแต่เวลามีน้อยลง
ทุกอย่างเหมือนจะดูดีแต่เหมือนเรากับสามีเหมือนห่างกันออกไปยังไงไม่รู้ หลังๆมา เค้าไม่ค่อยพูดคุยกับเราเหมือนแต่ก่อน ไม่สื่อสารถึงภาษารักเลย เขาจะเข้าห้องนอนตอนเราหลับ เราไม่อยากคิดว่าเป็นเรื่องผู้หญิงเพราะเค้ามีปัญหาเรื่องสมรรถภาพ เราเลยคิดว่าไม่มีหรอก
ส่วนเรา เรามีงานเสริมหลายอย่างทำให้มีเวลาน้อยลง เสาร์-อาทิตย์เค้าจะพาลูกไปหาปู่ย่าบอกไม่อยากกวนเราทำงาน แต่เราก็พยามจัดเวลาพาครอบครัวไปเที่ยวเดือนละ2-3ครั้งเสมอ
อีกอย่างคือเค้าไม่แสดงความยินดีกับเราเวลาที่เราประสบความสำเร็จ เราเคยสงสัยว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายหรือเปล่า แต่ไม่ใช่ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะแสดงความยินดีด้วยเสมอ เอาง่ายๆเขาไม่อวดเมียแบบแต่ก่อน 🥲
หลังๆมาเราเริ่มมีความคิดอยากจะเลิกเพราะเราไม่อยากอยู่แบบจืดชืด ไม่มีบทสนทนาในครอบครัวได้ ถ้าจะคุยคือคุยกันแค่เรื่องลูก ไม่มีเรื่องส่วนตัวเลย เราพูดอะไรกับเค้าๆจะใส่หูฟังอยู่บ้านตลอด บางทีเราพูดเขาก็ไม่ตอบ เราไม่เคยวีน ไม่เคยเหวี่ยง ไม่ทะเลาะกันเลยนะ เราแค่ไม่คุยกันเฉยๆ
เราเคยพูดกับเขาว่าเลิกกันไหมเค้าก็บอกว่าไม่เลิกให้นึกถึงลูกไว้มากๆ อยู่กันทำหน้าที่พ่อแม่แบบนี้แหละ เรากำลังคิดถ้าเลิกกันแล้วเรายกลูกให้กับเขาเราจะอยู่ได้ไหม เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดที่เป็นความผิดประจักษ์จะให้ไปพรากลูกจากเขามันก็คงไม่แฟร์ กับอยู่ดีๆจะไล่เขาออกจากบ้าน มันคงไม่แฟร์เหมือนกัน
ถ้าเราเดินออกมานับ1ใหม่ เราก็ลังเลว่าเราจะไหวไหม หรือเราควรอยู่กับความน่าเบื่อนี้ต่อไปจนกว่าลูกจะโตกว่านี้ซักหน่อยดี
หรือสิ่งที่เราต้องการมันมากเกินไปเราแค่อยากอยู่กับคนที่รักเราแบบแต่ก่อนเท่านั้นเอง… ขอบคุณค่ะ
สามีไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขาแค่อยู่เฉยๆนี่ผิดไหม
เรากับสามีแต่งงานกันมาสี่ปี ก่อนหน้านั้นก็ดูใจกันมาหลายปีก่อนจะแต่ง เราสองคนรับราชการเหมือนกัน ตำแหน่งใกล้เคียงกัน มีเป้าหมายเดียวกันคืออยากสร้างครอบครัวเล็กๆ มีลูกซักคน
วันนี้คือวันที่ทุกอย่างเป็นไปตามฝันของเราทั้งสอง แล้วมันมีจุดเปลี่ยนเกิดขึ้น เค้าได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้า ส่วนเรามีงานเสริมเพิ่มขึ้นหลายทางจนทำให้ครอบครัวอยู่กันแบบสบายๆแต่เวลามีน้อยลง
ทุกอย่างเหมือนจะดูดีแต่เหมือนเรากับสามีเหมือนห่างกันออกไปยังไงไม่รู้ หลังๆมา เค้าไม่ค่อยพูดคุยกับเราเหมือนแต่ก่อน ไม่สื่อสารถึงภาษารักเลย เขาจะเข้าห้องนอนตอนเราหลับ เราไม่อยากคิดว่าเป็นเรื่องผู้หญิงเพราะเค้ามีปัญหาเรื่องสมรรถภาพ เราเลยคิดว่าไม่มีหรอก
ส่วนเรา เรามีงานเสริมหลายอย่างทำให้มีเวลาน้อยลง เสาร์-อาทิตย์เค้าจะพาลูกไปหาปู่ย่าบอกไม่อยากกวนเราทำงาน แต่เราก็พยามจัดเวลาพาครอบครัวไปเที่ยวเดือนละ2-3ครั้งเสมอ
อีกอย่างคือเค้าไม่แสดงความยินดีกับเราเวลาที่เราประสบความสำเร็จ เราเคยสงสัยว่ามันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายหรือเปล่า แต่ไม่ใช่ถ้าเป็นคนอื่นเขาจะแสดงความยินดีด้วยเสมอ เอาง่ายๆเขาไม่อวดเมียแบบแต่ก่อน 🥲
หลังๆมาเราเริ่มมีความคิดอยากจะเลิกเพราะเราไม่อยากอยู่แบบจืดชืด ไม่มีบทสนทนาในครอบครัวได้ ถ้าจะคุยคือคุยกันแค่เรื่องลูก ไม่มีเรื่องส่วนตัวเลย เราพูดอะไรกับเค้าๆจะใส่หูฟังอยู่บ้านตลอด บางทีเราพูดเขาก็ไม่ตอบ เราไม่เคยวีน ไม่เคยเหวี่ยง ไม่ทะเลาะกันเลยนะ เราแค่ไม่คุยกันเฉยๆ
เราเคยพูดกับเขาว่าเลิกกันไหมเค้าก็บอกว่าไม่เลิกให้นึกถึงลูกไว้มากๆ อยู่กันทำหน้าที่พ่อแม่แบบนี้แหละ เรากำลังคิดถ้าเลิกกันแล้วเรายกลูกให้กับเขาเราจะอยู่ได้ไหม เพราะเขาไม่ได้ทำอะไรผิดที่เป็นความผิดประจักษ์จะให้ไปพรากลูกจากเขามันก็คงไม่แฟร์ กับอยู่ดีๆจะไล่เขาออกจากบ้าน มันคงไม่แฟร์เหมือนกัน
ถ้าเราเดินออกมานับ1ใหม่ เราก็ลังเลว่าเราจะไหวไหม หรือเราควรอยู่กับความน่าเบื่อนี้ต่อไปจนกว่าลูกจะโตกว่านี้ซักหน่อยดี
หรือสิ่งที่เราต้องการมันมากเกินไปเราแค่อยากอยู่กับคนที่รักเราแบบแต่ก่อนเท่านั้นเอง… ขอบคุณค่ะ