EP6 : มากกว่าวิวที่เห็น คือเรื่องราวที่ได้พบ
เมื่อเดินออกจากล็อบบี้โรงแรม คุณคนขับรถบัสใจดียืนยิ้มหวาน แล้วผายมือให้พวกเราไปขึ้นรถ SUV 7 ที่นั่ง ซึ่งจอดรออยู่สองคัน
วันนี้เราต้องเปลี่ยนจากรถบัสคันใหญ่ที่ใช้มาตั้งแต่มาถึงคัชการ์ มาเป็นรถ SUV คันเล็ก เพื่อขึ้นเขากันแล้วค่ะ
หนุ่มหล่อของเราทำหน้าที่เหมือนซานต้า แจกน้ำดื่มกับกระป๋องออกซิเจนที่ทางบริษัทรถจัดเตรียมไว้ให้คนละหนึ่งชุด
ส่วนแผ่นแปะกันเมารถนั้น เพื่อนคนสวย ก็ใจดีแบ่งให้คนละหนึ่งแผ่น
มีไว้ก็ดี อุ่นใจไว้ก่อนค่ะ 😄
จากคำอธิบายของไกด์ วันนี้เราจะไปกันที่
ถนนพันหลง (盘龙古道)
ถนนที่ขึ้นชื่อเรื่องความคดเคี้ยว จนเมื่อมองจากมุมสูงแล้วดูคล้ายมังกรกำลังเลื้อยอยู่ท่ามกลางภูเขา
แค่ได้ยินชื่อก็เริ่มรู้สึกว่า…
เอาล่ะ วันนี้น่าจะมีอะไรให้ลุ้นกันอีกแล้ว
รถออกจากโรงแรมไปได้สักพัก ก่อนถึงทางขึ้นเขา คนขับก็จอดให้พวกเราทำธุระส่วนตัวกันก่อน เพราะหลังจากนี้จะหาห้องน้ำได้ค่อนข้างยาก
เรียบร้อยแล้วก็ขึ้นรถกันต่อค่ะ
ไม่นานก็ถึงปากทางขึ้นเขา และมีป้ายหนึ่งสะดุดตาพวกเราเข้าให้
น้องคนหนึ่งถ่ายรูปป้ายแล้วลองใช้ Google แปลดู ความหมายประมาณว่า
“เมื่อชีวิตผ่านทางคดเคี้ยวไปแล้ว ชีวิตจะราบรื่น”
อะไรประมาณนี้ค่ะ 😄
อ่านแล้วพวกเราก็พร้อมใจกันยกมือ…
สาธุ!
จากนั้นรถก็เริ่มไต่ระดับขึ้นไปตามถนนที่คดเคี้ยว
ความรู้สึกไม่ได้เหมือนกำลังขึ้นเขาเท่าไร เพราะมัวแต่มองวิวกันเพลิน ๆ แต่ตัวนี่สิคะ โยกไปโยกมา เหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวาตามทาง
ภูเขาค่อย ๆ ใกล้เข้ามา อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ
ผ่านไปสักพัก ข้างทางจากที่เห็นเป็นหินสีน้ำตาล ก็เริ่มมีสีขาวประปรายให้เห็น
หิมะค่ะ!
พอถึงจุดชมวิวด้านบน ก็เห็นรถจอดอยู่ตามไหล่ทางหลายคัน แต่บริเวณค่อนข้างกว้าง ไม่ได้แออัดอย่างที่คิด
น้องอีกคนเช็กอุณหภูมิให้ดู ตอนนั้นข้างบนอยู่ประมาณ 0–1 องศา
ใจฉันเต้นตุ้บ ๆ เลยค่ะ
เพราะไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาสำหรับอากาศหนาวขนาดนี้ 😅
โชคดีที่เพื่อนคนสวยของฉันใจดี มีถุงร้อนแบบบีบได้แบ่งมาให้
เอาล่ะค่ะ…
พวกเราพร้อมออกไปแตะหิมะนุ่ม ๆ กันแล้ว!
บนจุดชมวิวไม่ได้เล่นหิมะอะไรกันมากมายค่ะ อากาศหนาวเกินไป ส่วนใหญ่ก็ถ่ายรูป เก็บบรรยากาศ แล้วก็รีบกลับขึ้นรถ
ระหว่างนั้นยังได้ยินเสียงแว่ว ๆ ของนักท่องเที่ยวไทย ทั้งกลุ่มที่กำลังเดินกลับ และกลุ่มที่เพิ่งเดินมาใหม่
แปลกดีนะคะ…
อยู่ซินเจียงแท้ ๆ แต่พอได้ยินภาษาไทยขึ้นมา กลับรู้สึกอบอุ่นใจเหมือนมาเที่ยวอยู่บนยอดดอยเมืองไทยเลย
ไกด์ส่งเสียงเรียกให้ทุกคนเตรียมตัวไปจุดต่อไป
เราก็ขึ้นรถ…
และเดินทางลงจากถนนพันหลงต่อค่ะ
(ต่อในความคิดเห็นที่ 1)
บันทึกหน้าหนึ่งของการเดินทาง : ซินเจียงใต้ ตอน 6
เมื่อเดินออกจากล็อบบี้โรงแรม คุณคนขับรถบัสใจดียืนยิ้มหวาน แล้วผายมือให้พวกเราไปขึ้นรถ SUV 7 ที่นั่ง ซึ่งจอดรออยู่สองคัน
วันนี้เราต้องเปลี่ยนจากรถบัสคันใหญ่ที่ใช้มาตั้งแต่มาถึงคัชการ์ มาเป็นรถ SUV คันเล็ก เพื่อขึ้นเขากันแล้วค่ะ
หนุ่มหล่อของเราทำหน้าที่เหมือนซานต้า แจกน้ำดื่มกับกระป๋องออกซิเจนที่ทางบริษัทรถจัดเตรียมไว้ให้คนละหนึ่งชุด
ส่วนแผ่นแปะกันเมารถนั้น เพื่อนคนสวย ก็ใจดีแบ่งให้คนละหนึ่งแผ่น
มีไว้ก็ดี อุ่นใจไว้ก่อนค่ะ 😄
จากคำอธิบายของไกด์ วันนี้เราจะไปกันที่
ถนนพันหลง (盘龙古道)
ถนนที่ขึ้นชื่อเรื่องความคดเคี้ยว จนเมื่อมองจากมุมสูงแล้วดูคล้ายมังกรกำลังเลื้อยอยู่ท่ามกลางภูเขา
แค่ได้ยินชื่อก็เริ่มรู้สึกว่า…
เอาล่ะ วันนี้น่าจะมีอะไรให้ลุ้นกันอีกแล้ว
รถออกจากโรงแรมไปได้สักพัก ก่อนถึงทางขึ้นเขา คนขับก็จอดให้พวกเราทำธุระส่วนตัวกันก่อน เพราะหลังจากนี้จะหาห้องน้ำได้ค่อนข้างยาก
เรียบร้อยแล้วก็ขึ้นรถกันต่อค่ะ
ไม่นานก็ถึงปากทางขึ้นเขา และมีป้ายหนึ่งสะดุดตาพวกเราเข้าให้
น้องคนหนึ่งถ่ายรูปป้ายแล้วลองใช้ Google แปลดู ความหมายประมาณว่า
“เมื่อชีวิตผ่านทางคดเคี้ยวไปแล้ว ชีวิตจะราบรื่น”
อะไรประมาณนี้ค่ะ 😄
อ่านแล้วพวกเราก็พร้อมใจกันยกมือ…
สาธุ!
จากนั้นรถก็เริ่มไต่ระดับขึ้นไปตามถนนที่คดเคี้ยว
ความรู้สึกไม่ได้เหมือนกำลังขึ้นเขาเท่าไร เพราะมัวแต่มองวิวกันเพลิน ๆ แต่ตัวนี่สิคะ โยกไปโยกมา เหวี่ยงซ้ายเหวี่ยงขวาตามทาง
ภูเขาค่อย ๆ ใกล้เข้ามา อากาศก็เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ
ผ่านไปสักพัก ข้างทางจากที่เห็นเป็นหินสีน้ำตาล ก็เริ่มมีสีขาวประปรายให้เห็น
หิมะค่ะ!
พอถึงจุดชมวิวด้านบน ก็เห็นรถจอดอยู่ตามไหล่ทางหลายคัน แต่บริเวณค่อนข้างกว้าง ไม่ได้แออัดอย่างที่คิด
น้องอีกคนเช็กอุณหภูมิให้ดู ตอนนั้นข้างบนอยู่ประมาณ 0–1 องศา
ใจฉันเต้นตุ้บ ๆ เลยค่ะ
เพราะไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามาสำหรับอากาศหนาวขนาดนี้ 😅
โชคดีที่เพื่อนคนสวยของฉันใจดี มีถุงร้อนแบบบีบได้แบ่งมาให้
เอาล่ะค่ะ…
พวกเราพร้อมออกไปแตะหิมะนุ่ม ๆ กันแล้ว!
บนจุดชมวิวไม่ได้เล่นหิมะอะไรกันมากมายค่ะ อากาศหนาวเกินไป ส่วนใหญ่ก็ถ่ายรูป เก็บบรรยากาศ แล้วก็รีบกลับขึ้นรถ
ระหว่างนั้นยังได้ยินเสียงแว่ว ๆ ของนักท่องเที่ยวไทย ทั้งกลุ่มที่กำลังเดินกลับ และกลุ่มที่เพิ่งเดินมาใหม่
แปลกดีนะคะ…
อยู่ซินเจียงแท้ ๆ แต่พอได้ยินภาษาไทยขึ้นมา กลับรู้สึกอบอุ่นใจเหมือนมาเที่ยวอยู่บนยอดดอยเมืองไทยเลย
ไกด์ส่งเสียงเรียกให้ทุกคนเตรียมตัวไปจุดต่อไป
เราก็ขึ้นรถ…
และเดินทางลงจากถนนพันหลงต่อค่ะ
(ต่อในความคิดเห็นที่ 1)