ผมอายุ 18 ปีครับ อยากจะมาเล่าเรื่องของตัวเอง เพื่ออยากรู้ว่าผมคิดมากไปเอง หรือสิ่งที่เจอมันไม่ยุติธรรมจริงๆ
เรื่องมีอยู่ว่า:
แม่ผมไม่เคยให้โอกาสเรียนขับรถเลย บอกว่ากลัวผมขับเป็นแล้วจะไปเที่ยว ใช้เงินกับคนอื่น แล้วไม่ดูแลแม่ ทั้งที่ความจริงผมแค่อยากจะดูแลตัวเองได้ ทำธุระได้เอง ไม่ต้องรอใครพาไปส่ง แม่ชอบบอกว่า “แม่ขับเอง ลูกนั่งอย่างเดียวพอ” เหมือนไม่อยากให้ผมทำอะไรเองเลย แม้แต่เรื่องเล็กๆ อย่างซักผ้า ไปซื้อของ ก็ทำให้หมด จนผมทำอะไรเองไม่เป็น เหมือนถูกทำให้เป็นคนพิการทั้งที่ร่างกายครบถ้วน
ยิ่งไปกว่านั้น:
แม่ดูแลตัวเองได้ดี มีพ่อเลี้ยงดูแลอยู่แล้ว ไม่ได้เดือดร้อน แต่กลับไม่ยอมให้ผมเติบโต พ่อเลี้ยงผมเวลาขอให้ช่วยสอนขับรถ ก็บอกว่า “รำคาญ” บอกว่าถ้าสอนให้เป็น เดี๋ยวผมจะซื้อรถเป็นของตัวเองเอง แต่ท่าทางที่พูดมานั้น เหมือนอิจฉา ไม่อยากให้ผมเก่ง ไม่อยากให้ผมมีอะไรเป็นของตัวเอง ไม่อยากให้ผมเป็นอิสระ
จนกระทั่ง:
เมื่อเร็วๆ นี้ มีญาติฝั่งพ่อที่ห่างเหินกันไปนาน มาบอกตอนตัดผมว่า “ให้รีบเรียนขับรถเป็นไว้ เดี๋ยวแก่ตัวไปจะลำบาก” คำพูดนั้นทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ไม่ใช่โกรธญาติครับ แต่ยิ่งรู้ชัดเจนว่า คนนอกยังมองออกและเป็นห่วงอนาคตผม แต่คนในบ้านกลับเป็นคนเดียวที่ขวางทาง
ตอนนี้ผมรู้สึกว่า:
สิ่งที่พวกเขาทำ ไม่ใช่ความรักหรือความห่วงใยที่แท้จริง แต่คือการ “กว้างขวางคอ” เพื่อผูกมัดผมไว้ ให้ต้องพึ่งพาเขาตลอดเวลา แม่ทำเพราะกลัวเสียใจ ส่วนพ่อเลี้ยงกลัวเสียความสำคัญ จนลืมไปว่าวันหนึ่งเขาจะแก่ และผมจะต้องดูแลตัวเอง ถ้าผมทำอะไรไม่เป็น ใครจะมาดูแลผมล่ะครับ?
อยากถามเพื่อนๆ ว่า:
มีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหมครับ? และส่วนใหญ่เวลาเจอแบบนี้ จะหาทางออกยังไง ถ้าถึงเวลาที่ต้องไปให้เพื่อนสอน หรือไปเรียนเองจริงๆ จะผิดไหมครับ?
หัวข้อกระทู้: อายุ 18 แล้ว แต่ขับรถไม่เป็น เพราะแม่ไม่ให้เรียน พ่อเลี้ยงก็ไม่ช่วย มันไม่ใช่ความห่วงใย แต่เป็นการขวางอนาค
เรื่องมีอยู่ว่า:
แม่ผมไม่เคยให้โอกาสเรียนขับรถเลย บอกว่ากลัวผมขับเป็นแล้วจะไปเที่ยว ใช้เงินกับคนอื่น แล้วไม่ดูแลแม่ ทั้งที่ความจริงผมแค่อยากจะดูแลตัวเองได้ ทำธุระได้เอง ไม่ต้องรอใครพาไปส่ง แม่ชอบบอกว่า “แม่ขับเอง ลูกนั่งอย่างเดียวพอ” เหมือนไม่อยากให้ผมทำอะไรเองเลย แม้แต่เรื่องเล็กๆ อย่างซักผ้า ไปซื้อของ ก็ทำให้หมด จนผมทำอะไรเองไม่เป็น เหมือนถูกทำให้เป็นคนพิการทั้งที่ร่างกายครบถ้วน
ยิ่งไปกว่านั้น:
แม่ดูแลตัวเองได้ดี มีพ่อเลี้ยงดูแลอยู่แล้ว ไม่ได้เดือดร้อน แต่กลับไม่ยอมให้ผมเติบโต พ่อเลี้ยงผมเวลาขอให้ช่วยสอนขับรถ ก็บอกว่า “รำคาญ” บอกว่าถ้าสอนให้เป็น เดี๋ยวผมจะซื้อรถเป็นของตัวเองเอง แต่ท่าทางที่พูดมานั้น เหมือนอิจฉา ไม่อยากให้ผมเก่ง ไม่อยากให้ผมมีอะไรเป็นของตัวเอง ไม่อยากให้ผมเป็นอิสระ
จนกระทั่ง:
เมื่อเร็วๆ นี้ มีญาติฝั่งพ่อที่ห่างเหินกันไปนาน มาบอกตอนตัดผมว่า “ให้รีบเรียนขับรถเป็นไว้ เดี๋ยวแก่ตัวไปจะลำบาก” คำพูดนั้นทำให้ผมรู้สึกแย่มาก ไม่ใช่โกรธญาติครับ แต่ยิ่งรู้ชัดเจนว่า คนนอกยังมองออกและเป็นห่วงอนาคตผม แต่คนในบ้านกลับเป็นคนเดียวที่ขวางทาง
ตอนนี้ผมรู้สึกว่า:
สิ่งที่พวกเขาทำ ไม่ใช่ความรักหรือความห่วงใยที่แท้จริง แต่คือการ “กว้างขวางคอ” เพื่อผูกมัดผมไว้ ให้ต้องพึ่งพาเขาตลอดเวลา แม่ทำเพราะกลัวเสียใจ ส่วนพ่อเลี้ยงกลัวเสียความสำคัญ จนลืมไปว่าวันหนึ่งเขาจะแก่ และผมจะต้องดูแลตัวเอง ถ้าผมทำอะไรไม่เป็น ใครจะมาดูแลผมล่ะครับ?
อยากถามเพื่อนๆ ว่า:
มีใครเคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ้างไหมครับ? และส่วนใหญ่เวลาเจอแบบนี้ จะหาทางออกยังไง ถ้าถึงเวลาที่ต้องไปให้เพื่อนสอน หรือไปเรียนเองจริงๆ จะผิดไหมครับ?