ปกติเราไม่ค่อยเล่าปัญหาชีวิตให้ใครฟังเลย เพราะมันจะจัดการกับอารมณ์ตัวเองได้ตลอด 😭 และไม่อยากทำให้คนรอบตัวเครียดด้วย
ตั้งแต่ขึ้นม.5 มารู้สึกว่าเราหมดกำลังใจในการทำหลายๆอย่างๆไปหมด เราเรียนสายวิทย์-คณิตมาตั้งแต่ตอนม.ต้น ซึ่งเราพยายามตั้งใจเรียนและทำเกรดดีๆมาโดยตลอด ตอนแรกมันก็สนุกนะคะ การพยายามต่างๆ เพราะมันท้าทายชีวิตดี แต่พอโตขึ้นอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป วิชาต่างๆที่เราเคยถนัด มันยากขึ้น และเราก็ไม่ได้หัวไวแบบเดิม จนบางครั้งก็รู้สึกยอมแพ้และใช้ชีวิต และอยากใช้ชีวิตแบบเหลวแหลกให้มันจบๆไป
เราถูกปลูกฝังจากสังคมว่าให้เป็นแพทย์มาโดยตลอด ทำให้อาชีพที่เราคิดจะทำในอนาคตก็มีแต่แพทย์ แล้วเราก็คิดว่าถ้าเรายอมแพ้กับเรื่องแค่นี้ อนาคตเราจะเรียนในคณะนั้นไหวหรอ เราพยายามหาอาชีพอื่นๆที่เราคิดว่าเหมาะ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะมีความสุขในกระประกอบอาชีพนั้นไหม ตอนนี้อาชีพที่เราอยากทำจริงๆ เรายังคิดไม่ออกเลย (ชอบเคมี ชีวะ แต่เกลียดคณิตทำอะไรดี)
เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ยิ้มได้ตลอด เวลาพรีเส้นงานก็ทำออกมาได้ดี แต่ตอนนี้ การยิ้มแบบเป็นธรรมชาติมันทำให้เราหมดพลังงานไปเยอะมาก เวลาเราต้องทำอะไรต่อหน้าคนเยอะๆ เราก็จะnervous แบบมือสั่นตลอด เราไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เราไม่มีความมั่นใจในตัวเองเหมือนแต่ก่อน เวลาเราโกรธและผิดหวัง เราจะปวดหัวม้ากมาก รู้สึกจุกที่ตรงคอ แล้วจะน้ำตาก็จะไหลออกมาเอง เหมือนในนิยายเลย งงมาก เรานึกว่าตัวเองจะโตมาแล้วเป็นคนแบบนี้ เพราะตอนเด็กอาจจะโลกสวยเกินไป จนเมื่อมาเจอของจริงอาจจะไม่มีภูมิคุ้มกัน
ปล. เราเคยปรึกษากับพ่อแม่แล้ว แต่ท่านยังไม่ใช่คนที่ให้คำปรึกษาที่ดี และเรื่องบางเรื่องเราก็พูดไม่ออกตอนเล่า (เพราะเวลาเล่าที่ไร มันเครียดละจะร้องตลอด)
📌ขอบคุณที่เข้ามาอ่านสิ่งที่เราบ่นๆ นะคะ56566676 คือเครียดไม่รู้จะทำอะไร เลยมาพิมพ์ว่าดีกว่าเพราะคิดว่าอาจจะเข้าใจตัวเองมากขึ้น ไม่รู้พิมงงมั้ย
เพราะพิมสิ่งที่คิดตอนนั้น เราเราค่อนข้างสมาธิสั้น พิมเราไม่ปะติดปะต่อ;-;
ถ้าใครมีคำแนะนำที่ดีก็ค้อมเม้นมาได้นะคะ please be nice naka im sensitive tysmm💖💖
ท้อกับชีวิต
ตั้งแต่ขึ้นม.5 มารู้สึกว่าเราหมดกำลังใจในการทำหลายๆอย่างๆไปหมด เราเรียนสายวิทย์-คณิตมาตั้งแต่ตอนม.ต้น ซึ่งเราพยายามตั้งใจเรียนและทำเกรดดีๆมาโดยตลอด ตอนแรกมันก็สนุกนะคะ การพยายามต่างๆ เพราะมันท้าทายชีวิตดี แต่พอโตขึ้นอะไรหลายๆอย่างก็เปลี่ยนไป วิชาต่างๆที่เราเคยถนัด มันยากขึ้น และเราก็ไม่ได้หัวไวแบบเดิม จนบางครั้งก็รู้สึกยอมแพ้และใช้ชีวิต และอยากใช้ชีวิตแบบเหลวแหลกให้มันจบๆไป
เราถูกปลูกฝังจากสังคมว่าให้เป็นแพทย์มาโดยตลอด ทำให้อาชีพที่เราคิดจะทำในอนาคตก็มีแต่แพทย์ แล้วเราก็คิดว่าถ้าเรายอมแพ้กับเรื่องแค่นี้ อนาคตเราจะเรียนในคณะนั้นไหวหรอ เราพยายามหาอาชีพอื่นๆที่เราคิดว่าเหมาะ แต่เราก็ไม่รู้ว่าเราจะมีความสุขในกระประกอบอาชีพนั้นไหม ตอนนี้อาชีพที่เราอยากทำจริงๆ เรายังคิดไม่ออกเลย (ชอบเคมี ชีวะ แต่เกลียดคณิตทำอะไรดี)
เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ยิ้มได้ตลอด เวลาพรีเส้นงานก็ทำออกมาได้ดี แต่ตอนนี้ การยิ้มแบบเป็นธรรมชาติมันทำให้เราหมดพลังงานไปเยอะมาก เวลาเราต้องทำอะไรต่อหน้าคนเยอะๆ เราก็จะnervous แบบมือสั่นตลอด เราไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ เราไม่มีความมั่นใจในตัวเองเหมือนแต่ก่อน เวลาเราโกรธและผิดหวัง เราจะปวดหัวม้ากมาก รู้สึกจุกที่ตรงคอ แล้วจะน้ำตาก็จะไหลออกมาเอง เหมือนในนิยายเลย งงมาก เรานึกว่าตัวเองจะโตมาแล้วเป็นคนแบบนี้ เพราะตอนเด็กอาจจะโลกสวยเกินไป จนเมื่อมาเจอของจริงอาจจะไม่มีภูมิคุ้มกัน
ปล. เราเคยปรึกษากับพ่อแม่แล้ว แต่ท่านยังไม่ใช่คนที่ให้คำปรึกษาที่ดี และเรื่องบางเรื่องเราก็พูดไม่ออกตอนเล่า (เพราะเวลาเล่าที่ไร มันเครียดละจะร้องตลอด)
📌ขอบคุณที่เข้ามาอ่านสิ่งที่เราบ่นๆ นะคะ56566676 คือเครียดไม่รู้จะทำอะไร เลยมาพิมพ์ว่าดีกว่าเพราะคิดว่าอาจจะเข้าใจตัวเองมากขึ้น ไม่รู้พิมงงมั้ย
เพราะพิมสิ่งที่คิดตอนนั้น เราเราค่อนข้างสมาธิสั้น พิมเราไม่ปะติดปะต่อ;-;
ถ้าใครมีคำแนะนำที่ดีก็ค้อมเม้นมาได้นะคะ please be nice naka im sensitive tysmm💖💖