เกือบได้เป็นเด็กเสี่ย

สวัสดีค่ะ เราเกือบจะได้เป็นเด็กเสี่ยค่ะ เด็กเสี่ยทุกคนก็คล้ายๆกันไช่มั้ยคะ มีทั้งแบบที่1 อยากมีเงินไช้ทางลัด อยากไช้ของแบรนเนม อัพชีวิตของตัวเองไห้ดีขึ้นติดแกรม กับแบบที่2คือ เขาลำบากไม่มีเงินเรียน เพราะการทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยมันยากลำบากมากจริงๆ ทั้งค่าหอ ค่ากินเเล้วเเต่ละพื้นที่ค่าครองชีพก็ไม่เท่ากัน ยิ่งคนที่เขาไม่มีไคนซัพพอร์ต ครอบครัวไม่สามารถส่งไห้เรียนต่อมหาลัยได้ ซึ่งเราเป็นแบบที่2ค่ะ เราก็เป็นเด็กคนนึงค่ะ ที่อยากมีกินอยากมีไช้โดยไม่ต้องมาคำนวนเรื่องเงินไม่ไช้จ่ายแบบฟุ่มเฟือยหนือซื้อของแบรนเนมนะคะ เราฝันมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าอยากเป็นคนซัพพอร์ตที่บ้านไห้เงินคนที่บ้านไม่ขาดมือ ไม่ต้องไปมองไครกิน โดยที่เราไม่ได้กินแบบที่เราเคยเป็น ไม่อยากเห็นคนในบ้านไม่ต้องมานั่งคิดเรื่องเงินโดยที่เราไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้เลย อยากเป็นคนที่คนในบ้านเดือดร้อนเเล้วนึกถึงเสมอ เราก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าเราจะเกือบจะได้มาเป็นเด็กเสี่ย เพราะหน้าตาเราก็ไม่ได้ดีเลย ไม่คิดว่าเขาจะมาถูกใจเรา ตอนแรกเราคิดว่าเขาน่าจะเอ็นดูเราที่เราไม่มีเงินที่จะเรียนต่อแต่ก็ยังฝันความฝันไว้ซะสูงเชียวแหละค่ะ เราเจอกันแค่2ครั้งถ้วนค่ะ ครั้งแรกเขาไห้เงินเรามาสองพันบาท และเงินซื้อขนมนิดหน่อย เขาก็คุยกับเราปกติ ถามไปเรื่อย ครั้งที่2เขาไห้เงินเรามาซื้อคอร์สเรียนเจ็ดพันบาท แล้วคุยกันไปเรื่อยไม่ถึงเดือนก็มีท่าทีแบบที่เด็กเสี่ยกับเสี่ยจะต้องทำนั้นแหละค่ะ เเต่เราปฏิเสธไปค่ะ สุดท้ายเราก็ตัดสินใจออกมาจากคสพ.เด็กเสี่ยกับเสี่ย ครั้งแรกเราก็คิดเเล้วนะคะว่าเราน่าจะเป็นเด็กเสี่ยแน่เลย ตอนแรกก็โลภอย่างที่เด็กเสี่ยบางคนนั้นแหละค่ะ เเต่พอคิดไปคิดมา เราจะโอเคกับสิ่งที่เสียไปหรอ เขาไห้เงินเรามาเขาก็ต้องอยากได้สิ่งตอบแทนกลับคืนไปแน่นอน เราไม่รู้เลยว่าคสพ.นี้จะอยู่ได้นานไหม ถ้าเขาเบื่อเราเขามีไหม่ได้ทุกเมื่อ เพราะเขามีเงิน เขาหาไหม่ได้ตลอดอยู่เเล้ว เราตัดสินใจที่จะทำงานส-อา.กับเรียนไปด้วยถึงจะเหนื่อยหน่อย เเต่มันก็ภูมิใจ สู้เรามีเงินเป็นของตัวเองดีกว่าค่ะ สุดท้าย เสี่ยคนนั้นเขาไม่มีแฟนนะคะ ฐานะดีอายุ30+