ทราบข่าวอาจารย์จากลาแล้ว เมื่อเร็วๆนี้
ก็เลยนึกขึ้นว่าควรจะเขียนอำลา อาลัย อาจารย์กุลลดา สักเล็กน้อยในฐานะที่ได้รู้จักชื่ออาจารย์(แต่ฝ่ายเดียว)มานาน
บทบาทของอาจารย์ในแง่นักวิชาการ นักวิจัยทางรัฐศาสตร์คนสำคัญ
มีท่านอื่นๆในฐานะคนใกล้ชิดกล่าวอ้างอิงมาเยอะแล้ว
จะขอเล่าเรื่องในส่วนที่เป็น Soft side ของอาจารย์บ้าง ที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง
ส่วนตัว ไม่ได้เป็นลูกศิษย์อาจารย์หรือจบรัฐศาสตร์ จุฬา แต่อย่างไร
เพียงเคยไปใช้ห้องสมุดคณะที่เปิดถึงตอนค่ำอย่างสบายใจ ด้วยตำรามากมาย ห้องแอร์เย็นๆ
รู้จักชื่ออาจารย์ครั้งแรกจากอาจารย์ท่านอื่น คือ อาจารย์ประทุมพร วัชรเสถียร
หรือ นักเขียนนนามปากกา “ดวงใจ”ที่นับถือนั่นเอง
“ดวงใจ”เขียนนิยายสนุก สารคดีก็สนุก และเล่มหนึ่งที่เล่าเรื่องทัวร์ยุโรปไม่รู้ลืมก็คือ “ฤดูร้อน 2519”
ช่วงเวลานั้น “ดวงใจ” ขอพักร้อน และพักสมองในบทบาทอาจารย์มหาวิทยาลัย นักวิจัย แม่บ้าน และแม่
ไปเที่ยวยุโรปพร้อมแวะเวียนอาศัยพักแรมกับเพื่อนเก่าที่รู้ใจ
และหนึ่งในนั้นก็คือ อาจารย์กุลลดา เกษบุญชู ที่นครลอนดอน อังกฤษนั่นเอง
(ในเรื่อง ดวงใจ เรียกเธอว่า จุ๋ม)
ขณะนั้นอาจารย์จุ๋มเป็นนักเรียนปริญญาโท ที่ SOAS (School of Oriental and African Studies)มหาวิทยาลัยลอนดอน
ขณะคร่ำเคร่งกับการเข้าคลาส ฟังเลคเชอร์และเตรียมpaper ขะมักเขม้น
ก็มีโอกาสได้ต้อนรับรุ่นพี่เก่าที่คณะที่แวะเยือนมาพึ่งบุญประมาณอาทิตย์หนึ่ง
“ดวงใจ”เล่าถึง รุ่นน้องคนนี้อย่างภาคภูมิ เป็นเด็กเรียน ขยันและประหยัด(ตามลักษณะของเด็กทุนทั่วไป)
ทำอาหารง่ายๆใส่เป้ไปกินเองทุกวัน พร้อมกระติกกาแฟชงเองทุกเช้า
ขวนขวาย กระหายในบทสนทนาหัวข้อต่างๆ จึงชอบเข้าฟังเลคเชอร์ของโปรเฟสเซอร์คนโน้นคนนี้ที่น่าสนใจ
แล้วนำมาถ่ายทอดถกเถียงกันฟังตามสไตล์อาจารย์รัฐศาสตร์ ด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ตัวเธอเอง(หมายถึง ดวงใจ) ไม่สามารถจะหวนกลับใช้ชีวิตแบบนั้นได้แล้ว เพราะจังหวะเวลาที่ผ่านเลยมาแล้ว
“ดวงใจ”อาศัยนอนในห้องพัก อาจารย์จุ๋ม กลางคืน ส่วนกลางวันก็ออกเที่ยวไปตามแหล่งต่างๆ ห้องสมุดมหาวิทยาลัย ร้านหนังสือ
ตอนเย็นไปช้อปปิ้งซื้อของสดมาทำอาหารง่ายๆด้วยกัน แล้วก็มีการคุยถึงสถานการณ์บ้านเมือง
แอบนินทาลูกนักการเมืองไทยที่พ่อเป็นนักการเมืองขวาจัด แต่ลูกชายเป็นมาร์กซิสจ๋าเลย (เรียนที่ SOAS ในเวลาไล่ๆกัน)
ช่วงสุดสัปดาห์ได้ไปเยี่ยมเพื่อนเก่าด้วยกันที่ยอร์ค และอาจารย์จุ๋มก็สร้างวีรกรรม กระโดดไล่ตามขึ้นรถไฟเที่ยวกลับลอนดอนอย่างใจระทึก
ผู้เขียนสะท้อนบรรยากาศความอบอุ่น รื่นเริง บันเทิงใจ ระหว่างที่ได้ใช้ชีวิตพึ่งใบบุญของอาจารย์จุ๋ม
ถึงกับเขียนคำขอบคุณไว้ที่บทนำ ระบุชื่อ กุลลดา เกษบุญชู ที่ไม่มีวันลืม พับผ่า ซิ
ป่านนี้ อาจารย์ทั้งคู่คงได้เจอกันข้างบนแล้ว และคงมีเรื่องราวพูดคุย เล่าความหลังอย่างสนุกสนานไม่สิ้นสุด
กราบคารวะอาจารย์ประทุมพร วัชรเสถียร และอาจารย์ กุลลดา เกษบุญชู มี้ด มาที่นี้ด้วยค่ะ
รู้จัก อาจารย์กุลลดา เกษบุญชู มี้ด ผ่าน"ดวงใจ"ใน "ฤดูร้อน 2519"
ก็เลยนึกขึ้นว่าควรจะเขียนอำลา อาลัย อาจารย์กุลลดา สักเล็กน้อยในฐานะที่ได้รู้จักชื่ออาจารย์(แต่ฝ่ายเดียว)มานาน
บทบาทของอาจารย์ในแง่นักวิชาการ นักวิจัยทางรัฐศาสตร์คนสำคัญ
มีท่านอื่นๆในฐานะคนใกล้ชิดกล่าวอ้างอิงมาเยอะแล้ว
จะขอเล่าเรื่องในส่วนที่เป็น Soft side ของอาจารย์บ้าง ที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง
ส่วนตัว ไม่ได้เป็นลูกศิษย์อาจารย์หรือจบรัฐศาสตร์ จุฬา แต่อย่างไร
เพียงเคยไปใช้ห้องสมุดคณะที่เปิดถึงตอนค่ำอย่างสบายใจ ด้วยตำรามากมาย ห้องแอร์เย็นๆ
รู้จักชื่ออาจารย์ครั้งแรกจากอาจารย์ท่านอื่น คือ อาจารย์ประทุมพร วัชรเสถียร
หรือ นักเขียนนนามปากกา “ดวงใจ”ที่นับถือนั่นเอง
“ดวงใจ”เขียนนิยายสนุก สารคดีก็สนุก และเล่มหนึ่งที่เล่าเรื่องทัวร์ยุโรปไม่รู้ลืมก็คือ “ฤดูร้อน 2519”
ช่วงเวลานั้น “ดวงใจ” ขอพักร้อน และพักสมองในบทบาทอาจารย์มหาวิทยาลัย นักวิจัย แม่บ้าน และแม่
ไปเที่ยวยุโรปพร้อมแวะเวียนอาศัยพักแรมกับเพื่อนเก่าที่รู้ใจ
และหนึ่งในนั้นก็คือ อาจารย์กุลลดา เกษบุญชู ที่นครลอนดอน อังกฤษนั่นเอง
(ในเรื่อง ดวงใจ เรียกเธอว่า จุ๋ม)
ขณะนั้นอาจารย์จุ๋มเป็นนักเรียนปริญญาโท ที่ SOAS (School of Oriental and African Studies)มหาวิทยาลัยลอนดอน
ขณะคร่ำเคร่งกับการเข้าคลาส ฟังเลคเชอร์และเตรียมpaper ขะมักเขม้น
ก็มีโอกาสได้ต้อนรับรุ่นพี่เก่าที่คณะที่แวะเยือนมาพึ่งบุญประมาณอาทิตย์หนึ่ง
“ดวงใจ”เล่าถึง รุ่นน้องคนนี้อย่างภาคภูมิ เป็นเด็กเรียน ขยันและประหยัด(ตามลักษณะของเด็กทุนทั่วไป)
ทำอาหารง่ายๆใส่เป้ไปกินเองทุกวัน พร้อมกระติกกาแฟชงเองทุกเช้า
ขวนขวาย กระหายในบทสนทนาหัวข้อต่างๆ จึงชอบเข้าฟังเลคเชอร์ของโปรเฟสเซอร์คนโน้นคนนี้ที่น่าสนใจ
แล้วนำมาถ่ายทอดถกเถียงกันฟังตามสไตล์อาจารย์รัฐศาสตร์ ด้านความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ตัวเธอเอง(หมายถึง ดวงใจ) ไม่สามารถจะหวนกลับใช้ชีวิตแบบนั้นได้แล้ว เพราะจังหวะเวลาที่ผ่านเลยมาแล้ว
“ดวงใจ”อาศัยนอนในห้องพัก อาจารย์จุ๋ม กลางคืน ส่วนกลางวันก็ออกเที่ยวไปตามแหล่งต่างๆ ห้องสมุดมหาวิทยาลัย ร้านหนังสือ
ตอนเย็นไปช้อปปิ้งซื้อของสดมาทำอาหารง่ายๆด้วยกัน แล้วก็มีการคุยถึงสถานการณ์บ้านเมือง
แอบนินทาลูกนักการเมืองไทยที่พ่อเป็นนักการเมืองขวาจัด แต่ลูกชายเป็นมาร์กซิสจ๋าเลย (เรียนที่ SOAS ในเวลาไล่ๆกัน)
ช่วงสุดสัปดาห์ได้ไปเยี่ยมเพื่อนเก่าด้วยกันที่ยอร์ค และอาจารย์จุ๋มก็สร้างวีรกรรม กระโดดไล่ตามขึ้นรถไฟเที่ยวกลับลอนดอนอย่างใจระทึก
ผู้เขียนสะท้อนบรรยากาศความอบอุ่น รื่นเริง บันเทิงใจ ระหว่างที่ได้ใช้ชีวิตพึ่งใบบุญของอาจารย์จุ๋ม
ถึงกับเขียนคำขอบคุณไว้ที่บทนำ ระบุชื่อ กุลลดา เกษบุญชู ที่ไม่มีวันลืม พับผ่า ซิ
ป่านนี้ อาจารย์ทั้งคู่คงได้เจอกันข้างบนแล้ว และคงมีเรื่องราวพูดคุย เล่าความหลังอย่างสนุกสนานไม่สิ้นสุด
กราบคารวะอาจารย์ประทุมพร วัชรเสถียร และอาจารย์ กุลลดา เกษบุญชู มี้ด มาที่นี้ด้วยค่ะ