ตอนเด็กๆเวลาไปทำบุญที่วัดกับแม่ พอเดินขึ้นศาลาวัดสิ่งหนึ่งที่ผมคุ้นเคยตั้งแต่เด็กๆคือกลิ่นกับข้าว ได้กลิ่นแล้วรู้เลยว่าต้องเป็นพะแนง, แกงเขียวหวาน และแกงจืด(ใส่หัวไชเท้า กุ้งแห้ง ปลาหมึกแห้ง และหนังหมู) ของ 3 อย่างนี้ดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของงานบุญไปแล้วจริงๆ พอพระฉันเสร็จ กรวดน้ำให้พร จากนั้นลุงๆป้าๆก็จะยกสำหรับของคาวของหวานมาตั้งเป็นวง 3-4 วง พวกเราก็จะมานั่งล้อมวงกินข้าวก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน เด็กๆจะชอบเวลานี้กันมากเพราะจะได้กินขนมหลายๆอย่าง ซึ่งแทบไม่มีโอกาสได้กินในวันปกติที่ไม่ใช่วันพระ กินไปก็นั่งฟังผู้ใหญ่คุยกันไปด้วย เป็นความสุขแบบเด็กๆ
น่าแปลกที่กับข้าว 3 อย่างนี้เราแทบจะไม่ได้ทำกินกันเลยในวันปกติ หรือพูดง่ายๆคือแทบไม่มีใครทำกินกันที่บ้านเลย นอกจากวันพระหรือวันพระใหญ่ หรือถ้ามีโอกาสก็จะได้ไปกินที่บ้านงาน ไม่ว่าจะเป็นงานบวชหรืองานแต่ง

เมื่อวานเป็นวันอาสาฬหบูชาผมพาแม่ไปทำบุญที่วัดใกล้ๆกรุงเทพ ด้วยความอยากรู้ก็เลยลองส่องดูสำรับอาหาร บางคนใส่บาตรด้วยข้าวเหนียวหมูปิ้ง ปลาดุกย่าง ผัดมักกะโรนี ไก่ทอด ผัดพริกอะไรซักอย่าง(ดูไม่ออก) และอีกหลายๆอย่าง ผมพยายามมองหาแกงพะแนง แกงเขียวหวาน และแกงจืด แต่ก็ไม่มีเลยครับ อาจจะเป็นเพราะยุคสมัยเปลี่ยนไป คนไม่ค่อยทำกับข้าวมาใส่บาตร(หรือแม้แต่ทำกินกันเองที่บ้าน) ก็เลยใช้วิธีซื้อข้าวและแกงถุงจากหน้าวัดมาใส่บาตรแทน ไม่แปลกที่บางสำหรับจะมีกับข้าวซ้ำๆกันตั้ง 4-5 อย่าง จนเด็กวัดต้องนำมาเทรวมกันจนล้นปิ่นโต    

ปัจจุบันตายายและลุงป้าที่รู้จักเสียชีวิตกันไปหมดแล้ว ผมก็เลยแทบไม่ได้กลับไปบ้านยายที่ต่างจังหวัดอีกเลย วัดที่เคยไปทำบุญสมัยเด็กก็มีการพัฒนาต่อเติมสิ่งปลูกสร้างจนแทบจะจำภาพเดิมไม่ได้ มีแต่ภาพความทรงจำสมัยเด็กๆที่ยังติดอยู่ในหัว และดูเหมือนค่อยๆเลือนลางไปตามกาลเวลา...