จขกท มีเพื่อนต่างเพศคนหนึ่งที่สนิทกัน หวังดีและช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาค่ะ
แต่มาถึงจุดที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนจะต้องแยกกันไป และอาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ได้ เพราะต้องไปที่แสนไกล
เรารู้สึกใจหายค่ะ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่มีร่วมกันมา
ผ่านร้อนผ่านหนาวมา มีปัญหาชีวิตหลายครั้งก็ได้เพื่อนคนนี้ช่วย โดยไม่เคยฉวยโอกาสช่วงเราเปราะบางเลย
(เราเคยเจอเพื่อนปลอมแกล้งทำดี สุดท้ายมีทั้ง sexual harrassment และหวังจีบ)
จู่ๆเราก็รู้สึกสับสน ความจริงคิดว่าการจากกันด้วยดีก็เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดแล้ว อย่างไรก็คงได้มีติดต่อกันบ้างตามประสาคนที่ชอบพอนิสัยกัน
แต่ความรู้สึกผูกพันมันจุกในอก แบบที่ว่าเราไม่อยากจากเขาไปเลย
จนเรามา realized ว่าตายละ นี่ฉันคิดไม่ซื่อ คิดเกินเลยกับเพื่อนหรือนี่ จึงไม่ได้เพียงหวังให้อิสระต่อกัน ถามตัวเองว่าถ้าวันหนึ่งเขามีคนรักแล้วแต่งงานไปแล้วกลายเป็นต้องห่างกันจริงจังกว่านี้จะเสียใจไหม ก็ยอมรับตรงๆว่าเสียใจ เลยมาถึงข้อสรุปว่า เออว่ะ ฉันคิดเกินเพื่อนเสียแล้ว
แต่จขกทก็คงไม่ได้ทำอะไรกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นครั้งนี้ค่ะ เพราะต่อให้ไม่ใช่เพื่อนคนนี้ ถ้าเป็นคนอื่นที่รู้สึกชอบเขาขึ้นมาแล้ว เราก็ไม่เคยคิดจะทำอะไรเลย เพราะกลัวเขาไม่ชอบเรากลับ บังคับใจใครก็ไม่ได้ แล้วพอมาเป็นเพื่อนที่สำคัญมากกับเราคนนี้ ประกอบกับความรู้สึกผิดนิดๆแล้ว เราก็คงไม่ได้ไปเสี่ยงทำอะไรให้มิตรภาพต้องเสีย ในจังหวะชีวิตที่ก็ไม่ได้เอื้ออำนวยค่ะ คิดขำๆว่า มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เดี๋ยวฉันก็กลับมามองเธอเป็นเพื่อนเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่สงสัยเล่นจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นก็มีน่ะค่ะ (สิ่งที่เราถามตัวเอง) คือถ้าสมมติเขามีคนรักเขาแต่งงานไป เราก็คงความสำคัญลดลงมากจริงไหม มันก็คงเป็นสิ่งที่ดีสุดที่จะป้องกันความขัดแย้งในครอบครัวนั่นแหละค่ะ เพียงแต่เราแค่สงสัยว่าในสังคมทั่วไปแล้ว ไม่ว่ายังไง มิตรภาพ แบบ platonic ความสำคัญยังไงก็สู้รักโรแมนติกไม่ได้เสมอไหมคะ เราเป็นคนหนึ่งที่ก็ต้องการ deep affection แต่ก็ไม่เชิงว่าต้องการความรักโรแมนติก ( แต่ก็เข้าใจว่าสำหรับคนต่างเพศจะมีความผูกพันต่อกันแล้วไม่กลายเป็นอุปสรรคชีวิตคู่ของอีกฝ่ายคงยากนอกเสียจากจะคู่กันไปเลยจริงๆน่ะค่ะ)
ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นนะคะ หากผิดพลาดอะไรไปต้องขอโทษด้วยค่ะ
มิตรภาพสำหรับคนส่วนใหญ่สำคัญเท่ารักโรแมนติกไหมคะ
แต่มาถึงจุดที่เส้นทางชีวิตแต่ละคนจะต้องแยกกันไป และอาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ได้ เพราะต้องไปที่แสนไกล
เรารู้สึกใจหายค่ะ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่มีร่วมกันมา
ผ่านร้อนผ่านหนาวมา มีปัญหาชีวิตหลายครั้งก็ได้เพื่อนคนนี้ช่วย โดยไม่เคยฉวยโอกาสช่วงเราเปราะบางเลย
(เราเคยเจอเพื่อนปลอมแกล้งทำดี สุดท้ายมีทั้ง sexual harrassment และหวังจีบ)
จู่ๆเราก็รู้สึกสับสน ความจริงคิดว่าการจากกันด้วยดีก็เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดแล้ว อย่างไรก็คงได้มีติดต่อกันบ้างตามประสาคนที่ชอบพอนิสัยกัน
แต่ความรู้สึกผูกพันมันจุกในอก แบบที่ว่าเราไม่อยากจากเขาไปเลย
จนเรามา realized ว่าตายละ นี่ฉันคิดไม่ซื่อ คิดเกินเลยกับเพื่อนหรือนี่ จึงไม่ได้เพียงหวังให้อิสระต่อกัน ถามตัวเองว่าถ้าวันหนึ่งเขามีคนรักแล้วแต่งงานไปแล้วกลายเป็นต้องห่างกันจริงจังกว่านี้จะเสียใจไหม ก็ยอมรับตรงๆว่าเสียใจ เลยมาถึงข้อสรุปว่า เออว่ะ ฉันคิดเกินเพื่อนเสียแล้ว
แต่จขกทก็คงไม่ได้ทำอะไรกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นครั้งนี้ค่ะ เพราะต่อให้ไม่ใช่เพื่อนคนนี้ ถ้าเป็นคนอื่นที่รู้สึกชอบเขาขึ้นมาแล้ว เราก็ไม่เคยคิดจะทำอะไรเลย เพราะกลัวเขาไม่ชอบเรากลับ บังคับใจใครก็ไม่ได้ แล้วพอมาเป็นเพื่อนที่สำคัญมากกับเราคนนี้ ประกอบกับความรู้สึกผิดนิดๆแล้ว เราก็คงไม่ได้ไปเสี่ยงทำอะไรให้มิตรภาพต้องเสีย ในจังหวะชีวิตที่ก็ไม่ได้เอื้ออำนวยค่ะ คิดขำๆว่า มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เดี๋ยวฉันก็กลับมามองเธอเป็นเพื่อนเหมือนเดิม
แต่สิ่งที่สงสัยเล่นจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นก็มีน่ะค่ะ (สิ่งที่เราถามตัวเอง) คือถ้าสมมติเขามีคนรักเขาแต่งงานไป เราก็คงความสำคัญลดลงมากจริงไหม มันก็คงเป็นสิ่งที่ดีสุดที่จะป้องกันความขัดแย้งในครอบครัวนั่นแหละค่ะ เพียงแต่เราแค่สงสัยว่าในสังคมทั่วไปแล้ว ไม่ว่ายังไง มิตรภาพ แบบ platonic ความสำคัญยังไงก็สู้รักโรแมนติกไม่ได้เสมอไหมคะ เราเป็นคนหนึ่งที่ก็ต้องการ deep affection แต่ก็ไม่เชิงว่าต้องการความรักโรแมนติก ( แต่ก็เข้าใจว่าสำหรับคนต่างเพศจะมีความผูกพันต่อกันแล้วไม่กลายเป็นอุปสรรคชีวิตคู่ของอีกฝ่ายคงยากนอกเสียจากจะคู่กันไปเลยจริงๆน่ะค่ะ)
ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นนะคะ หากผิดพลาดอะไรไปต้องขอโทษด้วยค่ะ