ชีวิตมันมีอะไรให้ทำอีกหลายอย่างเลยใช่ไหมคะ

เราเกิดมาในครอบครัวที่ฐานะปานกลาง ไม่เคยอดอยากพ่อแม่ให้กินอิ่มมาตลอด มีบ้างที่ทะเลาะไม่เข้าใจกันแต่ก็กลับมาดีได้เหมือนเดิม ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ซื้อของเล่นให้ไม่เคยขาด โตมาเข้าโรงเรียนโดนล้อว่าตัวใหญ่แต่ก็ยังเจอเพื่อนดีๆที่อยู่ข้างเรา เราไม่เคยทำงานพาร์ทไทม์ไม่เคยคิดอยากทำเพราะคิดว่าเราไม่ได้จำเป็นต้องใช้เงินอะไรขนาดนั้น สมัยนั้นไปโรงเรียนแม่ให้วันละ 50 อยู่ได้ทั้งวันมีเงินเก็บวันละ 10 บาทพอได้ออมเข้ากระปุกไปฝากธนาคาร เราไม่รู้เลยว่าความลำบากของชีวิตมันเป็นอย่างไร

ตอนเรียนมหาลัยคิดว่าเป็นช่วงที่ได้มีชีวิตที่สนุกและสบายที่สุดแล้ว พ่อแม่ยังส่งเรียนให้เงินเดือนอยู่ ถึงไม่มากแต่อยู่รอดได้จนจบ พอได้มามีชีวิตทำงาน ต้องหาเงินเองจัดสรรเงินเองทั้งหมด รวมถึงส่งให้พ่อแม่ด้วย ถึงได้รู้ว่าชีวิตลำบากมันเป็นแบบนี้นี่เอง ทำงานเดือนแรกเราร้องไห้ไม่อยากทำแล้ว มันรู้สึกเหนื่อย ท้อ อยากกลับบ้าน รู้สึกทุกอย่าง toxic ไปหมด กว่าจะผ่านแต่ละเดือนและได้เงินเดือนมาใช้มันทรมานมาก งานทั้งกดดัน เครียด อยากลาออกทุกวันแต่ก็ยังไม่มีที่ใหม่ จึงทนอยู่ไปก่อน

ตอนนี้เราก็ยังไม่ลาออก กำลังหาที่ใหม่ยื่นสมัครไปหลายที่แต่ก็ยังไม่มีบริษัทไหนตอบกลับ การดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปวันๆมันก็เหนื่อยเหมือนกันเนอะ มีความรู้สึกอยู่ก็ดีไม่อยู่ก็ได้ อยากเจองานที่ทำแล้วรู้สึกชอบรู้สึกรักงานจัง มันมีจริงไหมคะ 5555 มีใครทำงานแล้วมีความสุขกับงานบ้างไหมคะ