เหนื่อยกับแม่ครับ

ผมไม่อยากอยู่บ้านเลยครับปัจจุบันอายุ15 รู้สึกว่าพอกลับมาเจอแม่ก็มีแต่ปัญหา พ่อก็อยู่บ้านเดียวกันแต่เวลาอยู่กับพ่อโดยไม่มีแม่มีความสุขมาก แม่จะชอบหาเรื่องบ่นหาเรื่องทะเลาะทุกวัน บางทีก็วีนอะไรจากที่ทำงานไม่รู้มาลงที่ผมกับพ่อชอบนินทาคนที่ทำงานให้พ่อฟัง ชอบไม่ให้อิสระผม ในเพื่อนวัยเดียวกันผมเห็นแล้วก็อิจฉา เพื่อนมีอิสระมากไปนู่นนี่ได้ เพื่อนผมไปทำงานหาเงินใช้ได้แต่ผมกลับทำอะไรแทบไม่ได้เลยสักอย่างมีแค่ผมคนเดียวในห้องเรียนที่ไม่มีอิสระ ผมมีพี่สาวอยู่ซึ่งโตแล้วอายุ18+++ผมจำไม่ได้ว่าอายุเท่าไหร่เขาไปฝึกงานที่จังหวัดอื่นมีแฟน ผมไม่ค่อยได้คุยกับพ่อแม่ พี่ก็เลยคุยกับพ่อแม่ผมเยอะบางทีก็กลับมาหา แต่แม่จะชอบทักไปหาแฟนพี่ผมไปยุ่งกับเขาทั้งทีมันควรเป็นเรื่องคนสองคนเพราะเขาโตแล้ว บางทีแม่ก็ชอบทำตัวปัญญาอ่อนคำนี้ผมไม่อยากใช้เลย บาป แต่บางทีเวลามีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันเขาจะเอาตัวเองเป็นใหญ่Egoเท่ากำแพงเมืองจีนไม่ฟังเหตุผล ตอนเด็กๆแม่จะชอบแกล้งว่ามีผีเด็กมาขออยู่ด้วยให้ซื้อขนมให้บางทีก็เป็นตายายในศาลซึ่งผมไม่เชื่อ เวลาผมอยู่กับเพื่อนแม่ก็จะทำตัวแอ็คๆทำตัวไม่เป็นมิตรหรือไม่ก็ว่าผมต่อหน้าเพื่อนสนิทผมเลยจนผมขายหน้า เพื่อนผมไม่คิดอะไรมากเพราะเข้าใจแต่ผมคิด เวลาเราทะเลาะกันหนักๆแล้วมีความรุนแรงบางทีผมก็อยากต่อยให้ร่วงเลยแต่ผมก็ท่องไว้ในใจตลอดนั่นแม่กูพยายามคิดถึงผลที่จะตามมา ผมอยากจะตัดแม่มาก อยากให้พ่อเลิกกับแม่ ทุกวันนี้ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆผมแทบไม่คุยกับแม่เลย ผมไม่ได้อยากขอความช่วยเหลือผมสามารถดูแลตัวเองได้ แต่ผมอยากรู้ถ้าคุณเจอแบบผมคุณจะทำยังไง แล้วผมควรทำยังไง นานๆมันก็ชินแต่ผมเบื่อและเหนื่อยมาก ถ้าคุณบอกให้คุยกันดีๆด้วยเหตุผลผมอยากจะบอกว่าถ้ามันได้คงไม่มีกระทู้นี้ ขอบคุณครับ