พอโตขึ้นกลับเลือก "ตัด" คนออกจากชีวิตง่ายกว่าเมื่อก่อน ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะอยากรักษาความสบายใจของตัวเอง

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่ค่อนข้างแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากค่ะ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน คนรู้จัก หรือคนในที่ทำงาน ถ้ามีใครขอความช่วยเหลือก็มักจะตอบตกลงก่อนเสมอ ทั้งที่บางครั้งตัวเองก็เหนื่อยหรือไม่สะดวก แต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะรู้สึกไม่ดี จนสุดท้ายกลายเป็นว่าเราเก็บความเครียดไว้คนเดียว พอโตขึ้นเรื่อยๆ กลับเริ่มเข้าใจว่าการรักษาความสัมพันธ์ทุกความสัมพันธ์เอาไว้ มันไม่จำเป็นต้องแลกกับความสบายใจของตัวเองเสมอไป บางคนคุยแล้วรู้สึกเหนื่อย บางคนเจอกันทีไรก็มีแต่เรื่องให้คิดมาก หรือบางคนติดต่อมาเฉพาะเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือเท่านั้น เมื่อก่อนอาจจะฝืนทนเพราะไม่อยากเสียใครไป แต่เดี๋ยวนี้ถ้าความสัมพันธ์ไหนทำให้รู้สึกอึดอัดตลอดเวลา เราก็เลือกถอยออกมาแบบเงียบๆ ไม่ได้ทะเลาะ ไม่ได้โกรธ แค่รู้สึกว่าต่างคนต่างใช้ชีวิตน่าจะดีกว่า เลยสงสัยว่ามีใครเป็นเหมือนกันไหมคะ หรือเรากำลังใจแคบลงเพราะอายุมากขึ้นกันแน่ อยากฟังมุมมองของทุกคนค่ะ ว่าเคยมีช่วงที่เริ่มให้คุณค่ากับความสบายใจของตัวเองมากกว่าการพยายามรักษาความสัมพันธ์ทุกอย่างไว้เหมือนเมื่อก่อนไหม