ยิ่งโตขึ้นยิ่งรู้สึกว่าความสุขมันไม่ได้อยู่ที่การมีทุกอย่าง แต่อยู่ที่การได้ใช้ชีวิตแบบไม่ต้องฝืนตัวเอง

ช่วงนี้ผมชอบนั่งคิดอะไรเงียบๆ เวลาขับรถกลับบ้านหรือก่อนนอน แล้วก็รู้สึกว่าความคิดตัวเองเปลี่ยนไปจากเมื่อหลายปีก่อนเยอะมาก ตอนเด็กๆหรือช่วงเริ่มทำงานใหม่ๆ ผมเคยคิดว่าถ้ามีเงินมากขึ้น มีของที่อยากได้ มีหน้าที่การงานดีๆ ก็น่าจะมีความสุขแบบเต็มร้อย แต่พอเวลาผ่านไปจริงๆ กลับรู้สึกว่าหลายอย่างที่เคยคิดว่าสำคัญ มันก็ไม่ได้ทำให้เราอิ่มใจได้นานอย่างที่คิด สุดท้ายสิ่งที่ทำให้รู้สึกสบายใจกลับเป็นเรื่องธรรมดามากๆ อย่างการได้นั่งกินข้าวกับครอบครัว ได้คุยกับเพื่อนเก่า ได้กลับบ้านโดยไม่ต้องคิดเรื่องงาน หรือมีวันหยุดที่ไม่ต้องรีบไปไหนเลย ผมไม่ได้บอกว่าความสำเร็จไม่สำคัญนะ แต่แค่รู้สึกว่ามันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต เลยอยากรู้ว่ามีใครเคยผ่านช่วงที่มุมมองชีวิตเปลี่ยนแบบนี้เหมือนกันไหม แล้วอะไรเป็นจุดที่ทำให้ทุกคนเริ่มคิดต่างจากเดิมครับ