เราเป็นผู้หญิงพุทธย้ายศาสนามาเป็นมุสลิมกับสามี อยู่บ้านสามีครอบครัวใหญ่สามีไม่ค่อยมีเวลาและไม่ค่อยใส่ใจให้ความสำคัญกับเราเท่าที่ควร ไม่เหมือนช่วงแรกๆของปีที่แต่งงานหลังๆเขาเริ่มเปลี่ยนไปมาก เดินไม่เคยรอ ไม่เคยจูงมือ ไม่เคยถามเกี่ยวกับชีวิตเราเลย เขาให้ความสำคัญกับคนนอกมากกว่าคนเคียงข้าง แม้เราจะได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวของเขา เราก็ยังรู้สึก โดดเดี่ยวมาก เหงา คิดถึงบ้าน ซึ่งครอบครัวเราไม่มีแล้วจึงได้แต่พึ่งพาเขา เราอยากทำงานหาเงินเองแต่เขาไม่อนุญาตผู้หญิงมุสลิมที่นี้ถ้าสามีไม่อนุญาตก็ทำงานไม่ได้ เขาออกจากบ้านเจอเพื่อนตอนเย็นทุกวัน เป็นแบบนี้มาตลอดระยะ เวลา 2 ปี และปีนี้ เขาไปเที่ยวประเทศไทยคนเดียว 1 เดือน พอกลับมายิ่งห่างเหินกว่าเดิม ไม่พูดไม่คุยกันเลย ความเหงา ความเศร้า ทุกอย่างมันรวมที่นี่หมด นึกถึงคำนี้เลย ผู้หญิงที่น่าสงสารที่สุดคือผู้หญิงที่มีสามีแต่รู้สึกเหมือนว่าอยู่คนเดียว เราอยากหาทางออกจากปัญหานี้ เราเหนื่อย เราท้อ อึดอัด ไม่มีความสุข ขอเลิกเขาก็ไม่ยอม เราควรทำยังไงต่อดี
รู้สึกไม่โอเคกับสามี