มีความรู้สึกไม่อยากออกจากบ้านไปไหนเลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นวันหยุด หยุดยาว หยุดสั้น แม้แต่ออกไปใกล้ ๆ เช่นไปห้าง ที่ห่างจากบ้าน 6-7 กม. ก็ไม่อยากไป ยกเว้นว่าจำเป็นต้องไปจริง ๆ เช่น ไปแบ้งค์ หรือไปต่อทะเบียนรถ
แม้แต่วันหยุดนี้ ก่อนหน้า ใจนึงคิดอยากไปวัดไปทำบุญ แต่มีข่าวจากเพจข่าวของ จังหวัด ว่าให้หลีกเลี่ยงเส้นทาง (วัดที่จะไป) เพราะรถติดคนไปทำบุญกันเยอะมาก ได้เห็นข่าว เซ็งเลย ไม่ไป นอนดูซีรีย์ - เล่นเกมอยู่บ้านแทน
กับอีกอย่างนึงคือเราจะชอบซื้อของ/วัตถุดิบทำอาหารไว้ก่อนวันหยุด (แวะซื้อตอนกลับจากที่ทำงาน) เพื่อเก็บไว้ทำอาหารตอนวันหยุด ก็จะทำอาหารกินก๊อกแก๊กไปตามประสา เพราะก็ไม่อยากขับรถออกจากบ้านมาซื้อของ หน้าปากซอย
คือสรุปว่าไม่อยากออกจาบ้านเลย ไม่แม้แต่จะก้าวออกจากประตูหน้าบ้านมาที่รั้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีอะไร ก็อยู่แต่ในบ้านค่ะ นั่งบ้าง นอนบ้าง ดูซีรีย์บ้าง ทำอาหาร ล้างจาน งานบ้านก๊อกแก๊ก ๆ ไป
แบบนี้ผิดปกติมั๊ยคะ ? เพราะเรามีลูกวัยรุ่นด้วย มันทำให้ลูกเราไม่ชอบหรือไม่อยากไปไหนเหมือนกันหรือเปล่า เพราะเค้าก็ไม่ค่อยไปไหนค่ะ บางทีเราต้องไปห้าง ชวนเค้าก็ไม่ไปด้วย อยู่แต่บ้านเหมือนกัน หนักกว่าคืออยู่แต่ในห้องซะส่วนใหญ่ เฉพาะเวลากิน /เข้าห้องน้ำเท่านั้นที่ออกนอกห้อง
ส่วนเราก็เหมือนคนไม่มีสังคมเลย เพราะไม่ค่อยออกไปไหนเท่าไหร่ อยู่ในหมู่บ้านนี้ มา 20 กว่าปีไม่รู้จักสนิทสนมกับใคร หรือพูดง่าย ๆ คือไม่ยุ่งกับใคร ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดคุยกับใครยังงัยดี เพราะเช้า ก็ขับรถมาทำงาน เย็นก็กลับบ้าน เรียกว่า ออก 7 เข้า 7 (ออกจากบ้านไม่เกิน 7 โมงเช้า กลับเข้าบ้านไม่เกิน ทุ่ม (หรืออาจจะมีกว่าบ้าง แต่น้อยมาก) ชีวิตเป็นแบบนี้ทุกวันในวันทำงานค่ะ
อ้อ ไม่ค่อยยินดียินร้ายกับการท่องเที่ยวด้วยค่ะ เบื่อที่คนเยอะ ไม่ชอบไปนั่งร้านอาหาร
# ขอโทษนะคะ แท็กห้องไม่ถูกเลยค่ะ #
มีความรู้สึกไม่อยากออกจากบ้านไปไหน อย่างนี้คือผิดปกติมั๊ย?
แม้แต่วันหยุดนี้ ก่อนหน้า ใจนึงคิดอยากไปวัดไปทำบุญ แต่มีข่าวจากเพจข่าวของ จังหวัด ว่าให้หลีกเลี่ยงเส้นทาง (วัดที่จะไป) เพราะรถติดคนไปทำบุญกันเยอะมาก ได้เห็นข่าว เซ็งเลย ไม่ไป นอนดูซีรีย์ - เล่นเกมอยู่บ้านแทน
กับอีกอย่างนึงคือเราจะชอบซื้อของ/วัตถุดิบทำอาหารไว้ก่อนวันหยุด (แวะซื้อตอนกลับจากที่ทำงาน) เพื่อเก็บไว้ทำอาหารตอนวันหยุด ก็จะทำอาหารกินก๊อกแก๊กไปตามประสา เพราะก็ไม่อยากขับรถออกจากบ้านมาซื้อของ หน้าปากซอย
คือสรุปว่าไม่อยากออกจาบ้านเลย ไม่แม้แต่จะก้าวออกจากประตูหน้าบ้านมาที่รั้วด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีอะไร ก็อยู่แต่ในบ้านค่ะ นั่งบ้าง นอนบ้าง ดูซีรีย์บ้าง ทำอาหาร ล้างจาน งานบ้านก๊อกแก๊ก ๆ ไป
แบบนี้ผิดปกติมั๊ยคะ ? เพราะเรามีลูกวัยรุ่นด้วย มันทำให้ลูกเราไม่ชอบหรือไม่อยากไปไหนเหมือนกันหรือเปล่า เพราะเค้าก็ไม่ค่อยไปไหนค่ะ บางทีเราต้องไปห้าง ชวนเค้าก็ไม่ไปด้วย อยู่แต่บ้านเหมือนกัน หนักกว่าคืออยู่แต่ในห้องซะส่วนใหญ่ เฉพาะเวลากิน /เข้าห้องน้ำเท่านั้นที่ออกนอกห้อง
ส่วนเราก็เหมือนคนไม่มีสังคมเลย เพราะไม่ค่อยออกไปไหนเท่าไหร่ อยู่ในหมู่บ้านนี้ มา 20 กว่าปีไม่รู้จักสนิทสนมกับใคร หรือพูดง่าย ๆ คือไม่ยุ่งกับใคร ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดคุยกับใครยังงัยดี เพราะเช้า ก็ขับรถมาทำงาน เย็นก็กลับบ้าน เรียกว่า ออก 7 เข้า 7 (ออกจากบ้านไม่เกิน 7 โมงเช้า กลับเข้าบ้านไม่เกิน ทุ่ม (หรืออาจจะมีกว่าบ้าง แต่น้อยมาก) ชีวิตเป็นแบบนี้ทุกวันในวันทำงานค่ะ
อ้อ ไม่ค่อยยินดียินร้ายกับการท่องเที่ยวด้วยค่ะ เบื่อที่คนเยอะ ไม่ชอบไปนั่งร้านอาหาร
# ขอโทษนะคะ แท็กห้องไม่ถูกเลยค่ะ #