ทุกคนเคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระมั้ยคะ

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า  เราป่วยค่ะ ประมาณว่าเส้นเอ็นข้อเท้าอักเสบเรื้อรัง เราลงน้ำหนักที่เท้าไม่ได้มาจะเข้าวันที่2แล้วค่ะ ไปไหนเองไม่ได้ ต้องมีคนคอยพยุงหรือขี่หลัง วันแรกแฟนเป็นคนดูแลค่ะ แต่ก็มีเรื่องหลายๆอย่างทำให้เรากดดัน คือเราทำงานกับแม่แฟนค่ะ แม่แฟนเปิดร้านขายของแล้วปกติเราจะเป็นคนดูร้าน ส่วนแม่แฟนจะไปดูอีกร้านนึง พอเราป่วยเราก็ไปดูร้านไม่ได้ ทีนี้แม่แฟนก็ทำอยู่คนเดียว (ซึ่งแกเปิดทั้งสองร้านเลย) เพราะแฟนต้องคอยดูเรา ตกเย็นเมื่อวานเราก็บอกให้แฟนพาไปหาหมอคลินิก  แต่แฟนบอกต้องไปเฝ้าร้านปิดร้านช่วยแม่ แล้วจะให้เราไปกับพ่อ(พ่อแฟน) เราก็ไม่สะดวกใจ เพราะจะให้พ่อเขามาพยุงเราก็ใช่เรื่อง เราเลยโทรหาแม่เรา ตอนนั้นยังไงไม่บอกแม่ว่าไม่มีใครพาไปหาหมอ เพราะเรากลัวแม่เป็นห่วง มันหลายๆอย่างเลยค่ะ แต่แม่เราก็พูดขึ้นมาเฉยๆเลยว่า ถ้าไม่มีใครพาไป โทรหาแม่เดี๋ยวแม่จะพาไป เราแบบร้องไห้โฮตรงนั้นเลย แต่ก็โกหกแม่ไปว่าแฟนจะพาไปอยู่ พอทีนี้เมื่อวานก็ไม่ได้ไป วันถัดมาคือวันนี้แฟนบอกจะพาเราไป แล้วแม่แฟนก็ป่วยเหมือนกัน มีไข้ขึ้น แต่แกก็ฝืนที่จะไปเปิดร้านให้ได้  จนต้องนอนที่ร้านไปพักนึง สุดท้ายก็จะเปิดอยู่ดี โทรให้แฟนเราไปเฝ้า  มีประโยคนึงที่เราไก้ยินแม่แฟนคุยกับแฟน ทำไมไม่พามันไปหาหมอ แฟนเราตอบ ถ้าผมไม่พามันไปมันก็ไม่ไป  แม่แฟนเลยพูดขึ้น มีแต่กูนี่แหละที่ห้ามเจ็บห้ามป่วยห้ามตาย แล้วก็วางสายไป  เท่านั้นแหละ เราโทรหาแม่เราให้มารับไปหาหมอเลย ที่ผ่านมาเราฝืนมากๆแล้วเจ็บมา3เดือนเดินเท้าบวมทุกวัน แล้วพอเราไม่ไหวทำไมถึงเป็นแบบนี้ ให้เราโทรหาแม่มารับแล้วแม่เราจะรู้สึกยังไงฝากลูกตัวเองให้เขาดูแลแต่ทำไมแค่พาไปหาหมอถึงทำไม่ได้
อีกอย่างถนนหนทางไม่ดี แม่เราก็ตาไม่ค่อยดีไม่อยากให้แกขับรถไกล ระยะทางไปกลับมัน30กว่าโล เรารู้สึกแย่มากๆกดดันมากๆอยากรีบหายเร็วๆเหมือนกัน ไม่อยากเป็นแบบนี้เลยค่ะ